21 augustus 2014

Over dagelijkse zorgen en dagelijkse kost

En dus hebben we nu nog altijd geen kat of hond ten Huize Tentman- Coorevits (ik verdom het om mezelf Tentvrouw te noemen).
Zoals in ieder goed huwelijk waren we tot het volgende compromis gekomen: ik kreeg een kat en een halfjaar later mocht Tentman zich dan weer een hond aanschaffen. Noem me gerust een watje maar nog eens getuige zijn van een brutale slachtpartij hoeft voor mij niet per sé en we redeneerden dat, als onze kat er eerst is, die als dominant zal worden beschouwd door de hond en we op die manier haar overlevingskansen kunnen maximaliseren.
 
Nu is mijn echtgenoot een achterbakse klojo en sinds we op reis een koppel puppy's spotten op één van onze verblijfplaatsen en ik me eerder positief uitliet ten aanzien van deze vlooienballen doet hij niet anders dan me foto's van puppy's onder de neus schuiven. Hebt u al eens een puppy gespot? Sorry hoor maar als je nu niet spontaan 'ooohhh' uitroept, dan ben je een psychopaat:


Voor mijn geestesoog verschenen weldra pittoreske beelden zoals:  Mijn hondje en ik, samen lange trektochten makend door bos en dal. Mijn hondje, rustig slapend voor de open haard op een koude winteravond terwijl Tentman en ik, onder het genot van een glaasje goede rode wijn, minzaam glimlachend op hem neerkijken. Mijn hondje en ik, samen joggend op een frisse lentemorgen, de riem losjes om mijn middel gebonden en het hondje vrolijk huppelend naast mij. 
Toen kwam ik weer tot zinnen en herinnerde ik me dat wandelingen met Duitse Herders meestal zo verlopen. Ook meende ik dat ze de neiging hebben twee keer per jaar hun lichaamsgewicht aan haar te verliezen, dit bij voorkeur uitstrooiend over de vloer (we hebben gepolierde beton thuis, kan je het je voorstellen. We spreken hier over kamerbreed tapijt bestaande uit hondenhaar hé?!)
 
 
Neenee, dan leek deze me toch een beter idee. Geef toe, hoeveel haar kan daar nu van komen? Weinig kans ook dat hij man + hond tegen de grond kan tackelen door zijn lichaamsgewicht er tegenaan te gooien.
 
 
U merkt, de kat vs. hondstrijd is nog niet gestreden. In afwachting hebben we ons dus maar een konijn aangeschaft.
 
Meet Bert:
 
Bert is de meeste linkse en pluizige van de twee
 
Dwergkonijn Bert werd begin april aangeschaft met als bedoeling een origineel cadeau te vormen voor mijn driejarig metekind. Dat metekind heeft een volledige 90 seconden aandacht besteed aan Bert, kreeg toen van iemand anders slimmer een prinsessenkleed en vergat het hele konijn prompt. Ondanks verschillende pogingen van de mama van het metekind om Bertje een warme thuis te bieden, kreeg hij naar mijn mening toch niet alle moederliefde die hij verdiende. Dus adopteerden Tentman en ik hem.
Dwergkonijntje Bert was dolgelukkig bij ons. In plaats van in zijn hokje mocht hij in onze verwilderde tuin vrolijk rondhupsen. Hij maakte vriendjes met de katten in de buurt en mocht op logement bij de buren en hun kippen tijdens onze congé.
Eens terug uit vakantie bleek dat Dwergkonijntje Bert de afmetingen had aangenomen van een puppy. Dus hebben we ofwel een inschattingsfout gemaakt en is Dwergkonijntje Bert helemaal geen dwergkonijn. Ofwel heeft hij gewoon zware botten al dan niet in combinatie met een eetprobleem.
 
Maar nu stelt de volgende vraag zich: Hoe zit het precies met de natuurlijke konijn-kat-hond hiërarchie? Hoewel Bertje een stevige jongen is, betwijfel ik of hij van nature dominant genoeg is om het hoofd te bieden aan een volgroeide Duitse Herder. Bertje ziet er namelijk ook erg fluffy uit en ik ben bang dat onze toekomstige hond hem per abuis zou kunnen aanzien voor een knuffeltje.
 
Toen bedacht ik dat ik een foodblog had en 1 en ander gecombineerd leidde tot de volgende elegante oplossing: Stifado, oftewel een Grieks stoofpotje van konijn!
 
 
Ok, dat was een grapje.
 
Ondanks verschillende suggesties van Tentman en de verlekkerde blikken die mijn schoonvader steevast op mijn konijn werpt, zou ik het nimmer over mijn moederhart kunnen verkrijgen om mijn kleine Bert in de pot te gooien.
 
Geen vlees dus vandaag mensen wel een vegetarisch, vetarm en glutenvrij gerecht. Goed, alleen groenten dus. Echter, wat onderstaande gerechten missen aan eiwitten en granen, compenseren ze aan creativiteit en exotiek (ik zou het nogal goed doen hé, op de markt).
Onderstaande gerechten representeren het type voedsel dat bij ons door de week regelmatig op tafel komt: een soepje en een groenten/ovenschotel. Soms, als Tentman er wat bleekjes uitziet, gooi ik wel een stuk extra vlees voor hem in de pan maar voor mij is dit niet nodig.
 
Laat ons beginnen met de soep. Deze week dacht ik: 'Waarom niet eens een aubergine in mijn soep gooien?' (Ik ben wild en onbezonnen in het diepst van mijn hart). Ik voegde daad bij woord, gooide er een paar tomaten bij, mixte alles en gooide er, voor de fun en ook een beetje omdat het lekker is, een topping bovenop van geroosterde kikkererwten. Een aanrader.
 
Aubergine-tomatensoep met geroosterde kikkererwten:

- 2 aubergines
- 1 blik tomaten (als je verse bij de hand hebt, niet aarzelen!)
- 1 grote ajuin
- een bouillonblokje
- een beetje water (naar gevoel, niet te veel, de tomaten geven al veel vocht af)
- voor de afwerking: een kneepje citroensap, wat geroosterde komijnzaadjes, een toefje harissa, tijm, peper en zout
 
 
Prik de aubergines in en steek ze gedurende een uur in een oven op 200° tot ze helemaal gerimpeld zijn. Snij ze open en lepel het vruchtvlees eruit.
Fruit de ui in wat olijfolie (hoe langer je de ui fruit, hoe meer smaak die zal afgeven aan je soep). Voeg het auberginevruchtvlees en de tomaten toe, samen met het bouillonblokje, de komijn, de tijm en de harissa. Voeg een scheutje water toe. Breng aan de kook gedurende 15 minuten (alles is in feite al zacht dus lang duurt het allemaal niet). Mix. Voeg meer water toe als je de soep te dik vindt.
Kruid af met peper, zout en een beetje lekkere olijfolie.*
 
 
Voor de geroosterde kikkererwten:
 
trouwens ook een lekker bij de apero ter vervanging van de klassieke nootjes/chips

 
- 1 blik kikkererwten
- een genereuze snuif maldon
- 1 eetlepel olijfolie
 
 
Giet de kikkererwten af en pel ze. Ja, ik weet het, ik weet het: een kl*tewerk maar het moet gebeuren lieve mensen. Ik spreek uit ervaring, ik heb geprobeerd om een short cut te nemen en de kikkererwten ongepeld te roosteren maar het werkt niet. Je krijgt ze nooit krokant.
Pellen dus. Zie het als quality time. Zet je er gezellig bij, steek de tv aan, kijk naar je favoriete foute serie, zing mee met je favoriete liedjes, whatever. Voor je het weet, zijn ze gepeld.
Spreid ze uit over een bakblik of een ovenplaat, besprenkel met zout en olijfolie en rooster in een hete oven op 210° tot ze goudbruin en ultra-crispy zijn.
  
* Ik bedenk me net dat een lepeltje Griekse yoghurt voor een romige en frisse toets zou kunnen zorgen in de soep. Volgende keer toch maar eens proberen....
 
 
Linzenschotel met geroosterde groenten
 
 
 
Ik weet het, linzen zijn de Herman van Rompuy onder de peulvruchten maar net zoals de man zelf moet je ze niet op hun (gebrek aan) sexappeal beoordelen. Linzen zijn namelijk super gezond en heel voedzaam (en natuurlijk ook lekker. Het leven is te kort om slechte dingen te eten). Plus:  Ze doen wonderen voor je spijsvertering (ik weet niet van Herman...). Het komt er gewoon op aan smaak in de peulvrucht te steken. En dat doe je volgens mij best zo:
 
Nodig voor de linzen:
 
- 1 kop linzen
- 1 sjalot/ui
- sap van 1/2 citroen
- kruiden: een bouillonblokje, een teentje look, tijm en/of rozemarijn, zout, peper, olijfolie
 
 
Kook de linzen gaar maar voeg aan het water een blokje kruidenbouillon (of groentebouillon whatever), een teentje look en een takje kruiden naar keuze toe (tijm, rozemarijn,...). Neem twee koppen vocht voor 1 kop linzen. Wanneer de linzen al het vocht hebben opgenomen, zijn ze normaalgezien gaar.
Fruit dan een sjalotje in wat olie, voeg de linzen toe en stoof ze wat aan. Kruid af met (maldon)zout, verse platte peterselie, een beetje peper, een kneepje citroensap en een genereuze geut kwaliteitsvolle olijfolie.
Ik heb er ook nog een soeplepeltje of twee auberginesoep onder geroerd. Gewoon omdat het me op dat moment wel gepast leek.
 
Voor de geroosterde groenten:
 
- 1 gele paprika
- 1 rode paprika
- 1 courgette
- 1 kleine aubergine
- olijfolie, zout, tijm/rozemarijn
- geitenkaas en/of feta (optioneel)
 
Rooster dan de groenten: neem een gele en een rode paprika. Ontvel deze (met de dunschiller) en snij in reepjes. Snij de aubergine en de courgette in halve maantjes. Hussel alle groenten door elkaar in een ovenschotel, overgiet met olijfolie en kruid af met maldonzout, evt. wat peper en een paar takjes geritste tijm.
Plaats de groenteschotel in een warme oven en rooster ze gedurende 30-40 minuten in een voorverwarmde oven op 190°.
 
Neem nu een andere ovenschotel. giet de linzen onderaan in de schotel, spreid daar de geroosterde groenten over en werk af met wat schijfjes geitenkaas en/of verbrokkelde feta. Plaats kort nog even in de oven tot de kaas gesmolten is.
 
Dien op. Eet en wentel je zelf in het genoegzame besef dat je gezond en ecologisch verantwoord bezig bent.
 
 
 
 
 
 




13 augustus 2014

Elf jaar, met ballen en opstaan

Mocht mijn blog een baby zijn, dan had ik al lang het Vertrouwenscentrum op mijn dak gekregen, vrees ik. Wat een schandalige verwaarlozing.

Oh well.

14 augustus 2014 vandaag. Zegt jullie waarschijnlijk weinig maar drie jaar geleden liep ik strontnerveus rond in een berg witte tule en met het plan Tentman die dag mijn eeuwige liefde te beloven.
Laten ons die specifieke belofte even onder de loep nemen. De dag van je huwelijk is denk ik de enige dag waarop je letterlijk zégt aan je lief dat je hem/haar voor de rest van je leven graag zal zien. Wat onmiddellijk ook het wezenlijke verschil is tussen mensen die trouwen en mensen die dat niet doen. Immers, maar weinig andere gelegenheden lenen zich ertoe dat je elkaar ten overstaan van vrienden en familie diep in de ogen kijkt, mekaars handje vast pakt en dergelijke hoogdravende dingen beweert. Behalve dan 1 keer per jaar op Kerstdag waar dronken nonkel Rudy en nog zattere tante Rita 'een momentje' beleven. Of behalve Tentman.

Hij beloofde me reeds een jaar na onze eerste kus - in nuchtere toestand!- dat hij voor altijd van me zou houden en voorlopig blijkt hij een man van zijn woord te zijn.
(Voor het gemak vergeet ik nu even die momenten waarop hij beweert dat onze hond kanker heeft gekregen door mij en dat ik goed op weg ben om hem even ziek te maken).

Wilt u de specifieke omstandigheden eens horen waarin die belofte werd gedaan?

Ok dan. Hoewel de gedane belofte anders doet vermoeden, betreft het hier een weinig romantisch verhaal waarin ik een zeer twijfelachtige heldenrol vervul en die, 10 jaar na datum, nog steeds het schaamrood op mijn wangen doet verschijnen maar kom, sharing is caring dus hier gaan we:

September 2003. Tentman en ik gaan voor de eerste keer samen op reis. Naar Cyprus (wat had u nu gedacht?) Alles loopt op rolletjes en we doen alle walgelijk romantische dingen die van smoorverliefden mag verwacht worden: nachtelijke zwempartijen in een 28° warme zee onder een sterrenhemel waaruit -hoe kan het ook anders- af en toe eens een ster naar beneden tuimelt, urenlang praten over God-mag-weten-wat,... Kortom shitloads aan zeemzoetigheden die de rotte smaak die de ander je elf jaar later geeft moeten compenseren.

Tentman troonde me gedurende die 2 droomweken mee langsheen de highlights van Aphrodite's geboorteland. Eén daarvan was Adonis Bath. Een soort groene oase in de bergen waar een aantrekkelijk turkoois bergmeertje omsloten werd door steile rotswanden.

Adonis' Bath: Een schijnbaar idyllische plek

Dé attractie van Adonis Bath was springen van de steile rotswand in het bergmeertje. Je had de keuze tussen een sprong vanaf 15 meter hoogte en een zelfmoordmissie vanaf 22 meter hoogte. Die dag hadden Tentmans' zus en haar lief zich bij ons vervoegd en al snel klauwden de twee mannetjesdieren de rotswand op, aldus bewijzend aan de vrouwtjes dat ze over voldoende potentie en kracht beschikten om voor een sterk nageslacht te zorgen. Gedwee bleven Elena (de zus) en ik aan het meertje staan kirrend van bewondering over zoveel moed en lefgozerij.
(Noot: dat doet dus verliefdheid met een mens. Het maakt pulp van je gezond verstand. Nu, elf jaar later, zou dat kirren hebben plaatsgemaakt voor een nuchter: 'Meen je dat nu? Ge zijt 33, wa moeje bewijzen? Ik ga u nie in een kar duwen hoor als ge uw rug breekt. Is de schuldsaldo verzekering in orde?')
Maar goed toen dus nog één en al bewondering. Olijk sprongen de twee jongens in het water en moedigden ze ons aan om hen te volgen. 'No fucking way' was mijn eerste respons. En daar had ik bij moeten blijven. Maar Elena liet zich vermurwen en onder een 'Kom, Steph, we gaan gewoon eens boven kijken, we zien dan wel', volgde ik haar halfhartig.
Eens boven bleek dat naar boven klimmen één ding was maar naar beneden komen iets heel anders. Tenzij je een 90% kans op botbreuken een berekend risico vond, was de enige weg  naar beneden al springend.
Omdat het belangrijk is dat u zich een accuraat beeld kunt vormen van de situatie schets ik u nog even volgende scène: een ieniemiene bergmeertje, steile rotsen met daarrond bomen. Eens boven op 15 meter hoogte (ik was dom, niet suïcidaal) bleek dat 1 van die bomen in de rotswand verankerd was zodat de takken zich over de hele breedte van het meertje uitstrekten en je, boven op het richeltje, het water slechts door de takken kon zien doorschemeren. En wat dat richeltje betrof: dat was ongeveer 1 meter lang zodat een stevige aanloop om over de eerder besproken takken te komen uitgesloten was.

Combineer deze stand van zaken nog eens met mijn uitzonderlijke talent voor klungeligheid en u weet dat ik me in een precaire situatie bevond.
Elena liet me al gauw in de steek en sprong 'bommetjesgewijs' in het water. Ik hoorde de jongens beneden gieren van het lachen (blijkbaar had het 1.55 meter hoge meisje een opspattende straal van 3x haar lengte geproduceerd). Sportief van hen, om zo te lachen, dat zeker.
Nu was het aan mij. Mijn hart bonkte letterlijk in mijn keel. Onder aan de oase had zich een menigte verzameld (toeristen en locals) die me allemaal stonden aan te moedigen. Nu geef ik over het algemeen geen zier om wat anderen van me denken dus maakte ik me op om langs de rotswand terug naar beneden te klauteren. Toen sprak Tentman de volgende woorden:

'Kom Steph, springen!! Als je springt zal ik je voor eeuwig en altijd graag zien!'

Dus ik draaide me om en sprong. Nu legde ik eerder reeds uit dat een fikse aanloop onmogelijk was en in mijn hoofd zag ik me al boven in de takken van de boom bungelen omdat ik niet ver genoeg had gesprongen. De brandweer zou me moeten komen redden en de hele situatie zou tenenkrullend gênant zijn geworden. Dus vond ik er niet beter op dan met mijn benen in een hoek van 90° vanop een hoogte van 15 meter naar beneden te vallen.

Jeps, 'ai' omschrijft het correct.
Ik was zo hard op het water terecht gekomen dat het leek alsof ik met mijn gat op beton was geland in plaats van in water. De pijn was verschrikkelijk.

Maar.

Dat was niet alles.

Blijkbaar was ik zo bang geweest dat ik tijdens het naar beneden vallen een soort van oerkreet had geslaakt waarin ik al die angst samen gebald zat. Als u nu denkt aan een soort van meisjesachtig gilletje, think again. Het was meer iets als 'WWRRRRRAAAAAAHHHHHHHHHW!'

Wat dan ook nog eens door Tentman op film werd vastgelegd.

Toen mijn hele toekomstige schoonfamilie na ongeveer 42 uur was uitgelachen, bleek dat mijn billen intussen de kleur van een inktzwarte nacht hadden aangenomen en dat ik me enkel kruipend kon voort bewegen. Ik vergeet nooit de medelijdende blikken die de mensen me toewierpen toen Tentman en ik samen over het strand liepen (hij)/strompelden (ik). Ze hadden het verkeerd voor. Tentman heeft me nooit fysiek mishandeld (geestelijk daarentegen ben ik een wrak.) Maar hij hield zijn woord en dus:

Bedankt Tentman voor de elf jaren vol fijne herinneringen waarvan we er reeds drie (min of meer) gelukkig getrouwd zijn. Laat ons er nog een veelvoud van dat getal tegenaan smijten.


Dit gezegd zijnde: let's cook.

Zoals in een vorig Tentman-verhaal al te lezen viel, kent mijn man zijn klassiekers. Geef hem gehakt en hij is blij. Dus was het plan hem vanavond te verwennen met een gehaktbal (elke andere bal zou een teleurstelling geweest zijn). En daar Wim Ballieu de laatste tijd nogal scoort met die gevulde van hem (vuile, vuile zin deze), dacht ik dat ook eens te proberen. Meer nog: ik zou een Griekse en een Belgische versie creëeren, refererend naar onze beider roots. De Griekse kreeg een vulling van feta, spinazie en munt (zie groene vulling hieronder). Voor de Belgische variant koos ik bloemkool en pickles (geel dus).
Ik vermoed dat Mijnheer Ballieu steevast een witte saus of roomkaas door zijn vullingen draait want de mijne 'turnden' minder smeuïg uit dan de originele. Maar dat is niet erg. Die van mij waren meer dan geslaagd.


Wat hebben we nodig?

- gehakt (neem gemengd gehakt voor ballen, je hebt het varkensvlees nodig voor de smaak. Wanneer je met gehakt werkt, moet je gaan voor smaak en niet skinny proberen te doen)
- vulling naar keuze. Hier dus: een brokje feta, een handjevol spinazie (diepvries mag hoor) en een handje vol munt voor de Griekse Bal. Voor de Belgische bal neem je de een paar bloemkoolroosjes en een genereuze lepel pickles. 
- panko (voor het krokante korstje)
- een uitje (om versnipperd door je vlees te mengen)
- een ei (om je gehakt smeuïger te maken)
- kruiden (zout, peper, kruiden naar keuze om door je vlees te mengen)



Hoe doen we het?

Voor de Griekse vulling prak je de feta met de geblancheerde spinazie en de versnipperde munt. Breng op smaak met wat olijfolie en wat peper (eventueel wat zout als je vindt dat de feta nog niet zout genoeg smaakt).
Voor de Belgische vulling blancheer je de bloemkoolroosjes en pureer je deze met de pickles. 

Kruid je gehakt en meng er het ei en de versnipperde ui onder. Vorm dan een soort van ballen (zie bovenste foto) en maak een kuiltje in het midden. Schep daarin een lepel van de vulling. Vul de 'holte' op met wat extra gehakt en vorm opnieuw een bal met je handen. Wentel de gehaktbal door panko. 
Besprenkel de ballen met wat olijfolie en bak ze krokant in een voorverwarmde oven op 190° gedurende minstens 20 minuten (afhankelijk van de grootte van de ballen). 


Bijkomende tip: Op de onderste foto kan je zien dat de vulling van mijn Griekse Bal redelijk intact is gebleven, misschien niet zo smeuïg als ik hem graag gezien had maar toch, ok voor een eerste poging. Dat ik de Belgische bal niet ontleed aan u toon is omdat de vulling daar helemaal in het gehakt was getrokken en er simpelweg geen vulling meer te fotograferen viel. Nu heb ik voor u al het 1 en ander opgezocht en Mijnheer Bal-lieu (hah) raadt aan om in het geval van lopende vullingen (zoals de bloemkool-picklessaus) de vulling even in te vriezen met behulp van een ijsblokvormpje. Op die manier heb je iets stevig om in de bal te duwen en behoudt de vulling ook beter zijn vorm in de oven. 
En nee, ik stel me geen vragen bij het feit dat de Griekse Bal gelukt is en de Belgische mislukt. 




PS: Ik vond dat ik al genoeg gewerkt had op mijn eigen trouwverjaardag dus heb ik de afgebeelde slaatjes niet zelf gefabriceerd (jaja, ik ga ook wel eens iets kant en klaar kopen, sue me). Ze waren heerlijk en als je ze ook eens wil proeven: mijn allerfavorietste slager ever (Mylle in Kortrijk) heeft ze in de toonbank staan. Het groene slaatje bestaat uit avocado, pistachenootjes, de -more popi then ever- peer en selder. Het rode slaatje is een heerlijke combo van appel, granaatappelpitjes, kerstomaatjes en radijs. 



8 juni 2014

Echte mannen eten havermout

Tentman en ik zijn de laatste tijd sterk bezig met 'gezondheid'. Of tenminste: Tentman is daar de laatste tijd mee bezig. (Ik al veel langer.) Dat kwam doordat we samen eens gingen lopen. Elk jaar in januari barst Tentman van de goede voornemens: hij zal drie keer per week gaan joggen, gaat  elke dag met de fiets naar het werk, bant alle vetten en alcohol uit zijn leven om twee weken later te verrijzen met een kathedraal van een lichaam.
Tot zover de theorie.

De praktijk leerde hem dat intensief sporten iets is wat je beter langzaam opbouwt. Op die manier vermijd je vervelende blessures die je verhinderen de rest van het jaar nog iets aan je conditie te doen. Zoals het Een Echte Man betaamt, negeerde Tentman dat advies natuurlijk straal.

Maar goed, daar gingen we dus, op een mooie zondagmorgen. Samen joggend alsof we niets anders deden. Tentman ging er vol voor, passeerde me na een half minuutje opwarmen en vond het nodig in het voorbij komen eens vrolijk te zwaaien. Na nog eens twee minuten kwam ik op tempo, passeerde hem en stak ook maar een vrolijk handje op. Ik heb hem de rest van de training niet meer gezien.

Tentman nam deze 'nederlaag' wederom op als een Echte Man, verkondigde tegen iedereen dat 'lopen zijn ding niet zo was' en kocht prompt een koersfiets. Hij ging drie keer per week trainen, vroeg of ik zin had in een gezamenlijke sportactiviteit, reed me er binnen de vijf minuten af om nooit meer achterom te kijken. 

En zo, lieve mensen, lossen wij een on-evenwicht in de sekse-balans op. Kinderachtig? Dat zijn uw woorden...

We gaan verder. Sporten gaat natuurlijk gepaard met gezond eten. Die hindernis bleek net iets moeilijker te nemen voor Tentman. Ziet u, mijn man is genetisch geprogrammeerd om gehakt, witte saus en gefrituurd voedsel het allerlekkerst te vinden. Hij kan daar zelf niets aan doen, het is een soort ziekte. Dus laatst bevonden we ons in de auto, volgend gesprek voerend: 

TM: Zeg, Steph, die linzen-en quinoa dingetjes zijn wel ok hoor maar waarom maak je niet nog eens moussaka?
Ik: Denk je ook niet dat iets wat uit gefrituurde koolhydraten en groenten, gehakt en witte kaassaus bestaat niet echt past in de  mijn-lichaam-is-mijn-tempel- filosofie?
TM: Nee, dat denk ik niet. Mijn lichaam is een Griekse tempel en zulke tempels hebben moussaka nodig. 
Ik: (...) (Hierop een zinnig antwoord verzinnen zou iets zijn als zeggen tegen een rotsblok dat hij een eindje moet opschuiven)
TM: En wat als we ooit kinderen hebben? Je zal onze lieve, kleine kindertjes toch hun culinair erfgoed niet ontzeggen hé? Mijn kinderen moeten opgroeien met moussaka
Ik: Dan zullen jouw kinderen vetbollen zijn.
TM: Wil je zeggen dat mijn familie dik is?
Ik: Nonkel Ouranios weegt 120 kilo en is 1m65 of zo, dus ja, sommige leden van je familie wel. Maar dat is niet mijn punt, het punt is dat ik mijn hypothetische kinderen gezond eten wil geven en niet wil (op)voeden met het idee dat het enige gezonde in een ovenschotel (de groenten) best ook gefrituurd worden.
TM: Kan me niet schelen, ik wil dat Christos leert wat de gerechten van zijn vaderland zijn.
Ik: Euhm, Christos??
TM: ja, onze zoon. Dat is een goede, mannelijke, Griekse naam.
Ik: Ze zullen hem 'Dikke Kristn' noemen. Dat weet je toch hé?
TM: Hij zal mannelijk genoeg zijn om zich daar niets van aan te trekken. 
Ik: En wat als Dikke Kristn een passie voor ballet blijkt te hebben? Wat als hij op tien-jarige leeftijd naar jou komt en zegt: 'Papa, kom je kijken naar mijn solo in het Zwanemeer? Asjeblief papa, ik dans voor het eerst op pointes??'
TM: Dan zal ik zeggen; 'Natuurlijk zoon'. En ik zal in de coulissen staan wachten tot hij op gaat, zelf pointes aan doen en naast hem komen dansen. Hij zal het rap genoeg afleren. 

Onze kinderen worden later bijlmoordenaars. 

Maar goed. Los daarvan is Tentman nog steeds aan de 'healthy lifestyle' en om hem daarin te ondersteunen, probeer ik al die gezonde dingen zo lekker mogelijk te maken. Zo houdt hij wel van een kommetje cornflakes 's morgens maar aangezien die dingen propvol suiker zitten, creëerde ik een gezonde tegenhanger, 'de crunchy granola'. Een soort van muesli maar dan krokant, bestaande uit havermout (het populairste kindje van de klas tegenwoordig), boekweit, noten, zaden en superfoods allerhande (gojibessen, macapoeder, lijnzaad).




Gezond én hip, net zoals Tentman. 

Ingrediënten:

Deze granola is van de flexibele soort. Dat wil zeggen dat je kan variëren naar eigen smaak en vermogen. Eventjes wat uitleg bij de ingrediënten die in mijn mix zitten.

- Havermout: kent iedereen intussen en de tijd dat dit enkel paardenvoedsel was is al lang voorbij. Havermout is Hot en smaakt bijzonder lekker geroosterd. Havermout schijnt glutenvrij te zijn maar in de supermarkt is dit niet altijd het geval. Vaak mengen ze de haver daar met tarwe. Wanneer je 100% glutenvrij wil eten, ga je best naar de biowinkel.


- Boekweit: de nieuwe 'quinoa'. Net als zijn bekende broertje (laten we er gemakshalve maar van uit gaan dat pseudo granen mannelijk zijn), een soort zaad met een nootachtige smaak. Boekweit vind je zowel in hartige (sobanoedels) als in zoete (boekweitpannenkoeken) terug en kan je dus op elk moment van de dag inzetten. Het zaad geeft zijn energie langzaam vrij waardoor je je lang 'vol' voelt (sorry voor de dubbelzinnige verwijzing naar dat 'andere zaad' en zijn effecten). Te onthouden: boekweit = gezond!


- Gojibessen: rode bessen, afkomstig uit China en hier meestal in gedroogde vorm te verkrijgen. Ze zitten vol aminozuren, vitaminen, mineralen en anti-oxidanten en als je lang genoeg dergelijke termen in het rond strooit, stelt niemand zich nog verder vragen over de gezondheidsvoordelen van dit ingrediënt. 


- Maca: een 'superfood', te verkijgen in de biowinkel in poedervorm. Zou bij vrouwen de hormoonhuishouding weer in balans brengen (maw: hysterie-verlagend werken), het immuunsysteem boosten en je tonnen energie geven. Bij mannen zou het naar't schijnt de seksuele energie verhogen. Maca = natuurlijke viagra. En als dat niet echt zo is, dan doen we het maar voor het psychologische effect. 


- Lijnzaad: stel, je bent iemand van de geconstipeerde soort, dan is lijnzaad jouw ding. Het veegt je darmen helemaal schoon en werkt je afvalstoffen naar buiten als ware je endeldarm een autostrade (zeker in combinatie met yoghurt).

- Kokosbloesemsuiker: een natuurlijke suiker en een ideale vervanger voor de witte, geraffineerde suiker die niet erg veel doet voor je gezondheid. De suiker smaakt niet naar kokos maar heeft een soort karamelgeur. Veel beter dan stevia, als je het mij vraagt. 

ik heb deze 


- Kokosolie: een natuurlijke vetstof dat zich presenteert in een vaste, witte substantie maar bij verhitting vloeibaar wordt. Je kan hem vinden in Tahiti-versie (kokosgeur-en smaak) of in een neutrale variant (geur- en smaakloos). Kokosolie kan goed tegen verhitting (in die zin dat het zijn goede eigenschappen niet verliest bij bakken/braden, in tegenstelling tot olijfolie). Ik gebruik kokosolie niet alleen in de keuken maar ook in de badkamer. Het tovert iedere droge huid weer om in een babyvelletje. Soms mix ik er een beetje grof zeezout onder en dan krijg je een natuurlijke scrub. Zo, een recept én een beautytip in één, als dat geen waar is voor je geld. 

en deze ook


Recept

 Terug naar het recept nu. Waar we eigenlijk kort kunnen over zijn. Het komt erop neer dat je alle noten, zaden en superfoods (*) onder elkaar mengt, de kokosolie samen met de suiker smelt, dit onder de noden -zadenmix roert en vervolgens roostert op een bakplaat tot alles krokant is en je hele keuken ruikt naar koekjes.


*behalve de gojibessen, die verbranden onder de grill en dat wil je niet. Gojibessen zijn prijzige motherfuckers. 

Een beetje meer in detail?

- 1 kop havermout
- 1 kop boekweit
- een handvol gojibessen
- een snuifje zout (maldon, baby)
- een eetlepel (of twee) macapoeder
- 2 eetlepels lijnzaad
- een handvol noten (naar keuze)
- een (theekopje) kokosolie
- 4 eetlepels kokosbloesemsuiker

Optioneel: gedroogde vruchten om er achteraf door te roeren

Ik dacht 'ik koop eens een kokosnoot', bleek dat hele ding compleet rot te zijn vanbinnen.
Dat zal me wel afleren van biologische, verse dingen te kopen.

Smelt de kokosolie met de kokosbloesemsuiker op een laag vuur. Meng intussen alle andere ingrediënten (behalve de gojibessen) door elkaar. Roer de gesmolten suiker-olie door de zaden en noten. Spreid alles uit over een met bakpapier beklede bakplaat. Rooster je granola in een voorverwarmde oven op 190° (boven-en onderverwarming). Schep om de 5 à 10 minuten alles eens om zodat je granola gelijkmatig bakt. Na een 20-tal minuutjes zou je er moeten zijn. Laat de granola afkoelen op de bakplaat, meng er de gojibessen en/of andere gedroogde vruchten onder en breng over in aantrekkelijke potjes. 

Enjoy! 


27 mei 2014

Cooking for cynics

Ik kan me voorstellen dat er onder jullie, lieve lezers, zich enkele cynici bevinden die iets hebben van 'Jaja, dat is allemaal goed en wel wat je daar in je boekje beweert maar daarmee hebben we nog niet gezién of geproéfd wat je écht kan'.
(Cynici hebben de neiging klinkers te beklemtonen om hun standpunt duidelijk te maken, vandaar het overvloedige gebruik van accenten).
 
Tegen die mensen zeg ik nu: 'Dat is waar. Daar heb je gelijk in. En wat meer is: Ik ga daar zelfs iets aan doén!' (zo'n mensen kan je het bést een koekje van éigen déég géven! Dat zal zé léren!)
 
Dus zo gezegd, zo gedaan. Ik heb samen met de charmante Lieve Byttebier (van de gelijknamige winkel te Kortrijk en auteur van deze prachtige blog ) een kookworkshop op poten gezet.


foto van een stijlvol gedekte tafel (door Lieve gedaan, wat dacht je?) met op de achtergrond een bescheiden deeltje van haar culinaire bib

De workshop biedt ons de gelegenheid elkaar wat beter te leren kennen, samen gezellig wat te kokerellen en achteraf alles lekker op te eten onder het genot van een geestrijk drankje. En mocht achteraf blijken dat dat hapje tegen valt, dan zeg ik gewoon dat dat komt doordat jouw kooktalenten zich nog niet ten volle ontwikkeld hebben... It's a win-win situation.
 
Waar vindt nu al dat feestgedruis plaats? Bij Lieve thuis (in haar prachtige loft!) te Kortrijk. Mocht je na een aantal minuutjes naar mijn zoetgevooisd stemgeluid geluisterd te hebben denken van  'Mens, hou nu toch gewoon eens je klep', dan kan je jezelf entertainen door te snuisteren door Lieves' persoonlijke culinaire bibliotheek. Qua sfeer en gezelligheid gaan we namelijk voor een dikke tien.
 
De eerste workshop gaat door op woensdag 11 juni. Denk je nu: 'Top! Daar schrijf ik me voor in', dan zeg ik daarop: 'Goh, bedankt voor de interesse. Erg flatterend! Alleen jammer voor jou dat die al volzet is en je er dus niet meer bij kan'.
Maar misschien kan je wel op maandag 23 juni? Dan organiseren we namelijk een tweede sessie. Ja?? Super! Helaas is die ook volzet... '
 
Echter, nu ik weet dat je eventueel geïnteresseerd bent, wil ik je zeker op de hoogte houden van de nieuwe reeks die dit najaar van start zal gaan. Dan komt namelijk het boek van Lieve uit en kan je haar cynisch benaderen.



20 mei 2014

Banoffee pie

Iedere familie heeft zo zijn eigen manieren om verjaardagen of andere heugelijke gebeurtenissen te vieren. Wij, in onze familie, doen dat hoofdzakelijk door te bingedrinken maar noemen het 'een etentje organiseren'.
 Tentmans' familie van herkomst is niet zo van de booze (dat heb ik er gelukkig al uitgekregen) en vierde Blijde Dagen het liefst met bananentaart. Van Decroos.
Decroos is een bakkerij in het liefelijke Menen waar ze volgens mijn schoonfamilie de allerlekkerste bananentaart verkopen. Ik dacht: daar zal ik zélf wel over oordelen en proefde ettelijke jaren terug mijn eerste stukje.
Toegegeven: Mijnheer Decroos weet hoe hij een bananentaart moet bakken. De korst is bros en krokant met een vleugje zout, de vulling bestaat niet uit ordinaire pudding maar uit een luchtige room die het midden houdt tussen pudding en mousse. Daarop schikt hij schijfjes banaan (wat gezien de benaming van de taart voor niemand als een verrassing mag komen) en af en toe proef je op je culinaire queeste ook een toefje slagroom. Al bij al een puike prestatie van bovengenoemde bakker.
Afgelopen weekend vierden we één van de Grootste Gebeurtenissen van het jaar: Tentmans' 33ste verjaardag, ook wel bekend als De Jezusleeftijd.

Ik dacht: hier moeten we iets mee doen. Deze verjaardag moet iets speciaals worden, een soort van mijlpaal in Tentmans' leven. Ik besef terdege; de meeste mensen maken een dergelijke reflectie bij ronde getallen zoals '30' maar toen Tentman dertig werd, zaten we midden in wat de geschiedenisboeken omschrijven als Het Zwarte Jaar (onze verbouwingen) en was hij ons waskot aan het plaasteren. Later die dag vertrok hij dan nog eens op tournee met het theatergezelschap waarvoor hij werkt en moest hij de trein nemen naar Amsterdam.
Er zijn weinig zekerheden in het leven maar als je van één ding op aan kunt, dan is het wel dat de NMBS pertinent weigert om zijn treinen stipt te laten rijden. Volgens mij is het voor hen zelfs een erezaak of zo maar goed, een dergelijke discussie zou ons te ver leiden.
Feit blijft:  daar zat Tentman dus 3 jaar geleden, 30 jaar oud, op het perron van Antwerpen, te wachten op zijn trein naar Amsterdam, zich in een vlaag van decadentie verwennend met een pintje. Aan zijn voeten een eenzame duif die een kruimeltje kwam meepikken. Dat hij zich daar en toen niet prompt op de sporen heeft geworpen vind ik nog steeds verbazingwekkend.
Het leek me dus niet al te moeilijk om een dergelijk spectaculaire feestelijkheid te overklassen. Ik besloot het desalniettemin groots aan te pakken en een verrassingsverjaardagsfeest te organiseren. Het feest zou doorgaan op een pittoreske plek (de charmante boerderij van een vriend gelegen temidden van malse groene weiden, zo ver als het oog strekt), met vrienden van vroeger en nu, liters frisse pintjes en hapjes die Tentmans' mannelijke hart sneller doen slaan (worsten allerhande). Alle ingrediënten waren aanwezig en via facebook verzocht ik anderhalve maand geleden de gelukkige invités ons met hun komst te vereren.
 Ik verkneukelde me reeds bij de gedachte aan Tentmans' verbaasde blik: eerst verrast, misschien een tikkeltje ongemakkelijk maar uiteindelijk zou hij me in zijn armen nemen, me stevig tegen zich aandrukken en plagerig zeggen 'Je bent me er eentje, mevrouw Dikomitis', onderwijl grijnzend naar zijn vrienden en het glas heffend op een prachtig 33ste levensjaar. Iedereen zou lachen en vieren, grappen en grollen en er zou gefeest en gedanst worden tot het ochtendgloren.
De realiteit en mijn blond-zijn staken daar een stokje voor. Ik weet niet of ik de laatste persoon op de wereld ben die weet hoe een Macbook precies werkt maar voor de enkelingen onder u die net zoals mij zijn: een waarschuwing.
Als je op het rode kruisje van een pagina klikt, met de duidelijke bedoeling die pagina af te sluiten, dan denkt Macbook: 'Nee nee, daar doe ik niet aan mee. Ik ga gewoon die pagina minimaliseren zodat de volgende die de website wil openen, prompt op jouw pagina terecht komt. Precies ja, jouw pagina waar je stiekem een verrassingsfeestje aan het organiseren bent, waar de volledige gastenlijst vanaf te lezen valt en ja, waarom ook niet? Waarop ook het perfecte cadeau dat je hebt uitgezocht hebt, in het lang en het breed besproken wordt.'
Apple- fuckers.
Zo kwam het dus dat, een luttele 8 uur nadat ik besloten had een verrassingsfeestje te organiseren, de verrassing naar de ruk was en enkel het concept 'feestje' overbleef. En ook dat bleek een twijfelachtig gegeven te zijn daar Tentman helemaal niet 'verrukt en plagerig' reageerde bij het vooruitzicht van de gebeurtenis maar slechts met moeite zijn walging en gêne kon verbergen bij het gegeven dat hij een hele avond én nacht in het middelpunt van de belangstelling zou staan en dat iedereen dingen zou roepen als 'Hé, jij, 33 jaar oud feestvarken, proficiat hé!!'
Elf jaar samen en ik weet nog steeds niet wat mijn man leuk vindt. Ik moet wel een gewéldige psychologe zijn.
Maar goed, zoals het een liefdevolle echtgenote betaamt instrueerde ik hem dat hij moest stoppen met zagen en memmen, dat iedereen nu al op de hoogte was en dat hij zich maar moest zien te amuseren. Einde discussie.
En al bij al bleek hij dat ook wel te doen hoor. Mits enkele frisse pintjes en worsten allerhande.
(Eetbare worsten hé, stelletje zieke geesten)
Nu ben ik natuurlijk geen complete frigo en voelde ik me wel een tikkeltje schuldig over het hele gedoe dus besloot ik te doen wat ik het beste kan: mijn grote klep houden en dingen oplossen door eten te maken.
Ik bakte voor hem de meeste decadente taart die ik maar kon bedenken: een Banoffee Pie.
Onder ons gezwegen: niet heel moeilijk hoor, je hebt er alleen een beetje geduld voor nodig maar het resultaat is grandioos. Mijnheer Decroos, uw taart mag de ster geweest zijn op Tentmans' eerste 33 levensjaren maar I'll take it from here.
Banoffee Pie

'Banoffee' is een samenvoegsel van 'banana ' en 'toffee'. Een ludiek concept dat zijn oorsprong alleen maar kan vinden in een doldwaas land als de VS. De bodem bestaat uit korstdeeg (ik maakte het mezelf gemakkelijk en kocht een pakje Herta maar je kan je natuurlijk ook uitsloven en werken met homemade deeg). De vulling is een heerlijkheidje dat we 'dulce de leche' noemen. Een Zuid-Amerikaanse lekkernij dat je maakt door zoete gecondenseerde melk een paar uur te koken waardoor je de romigste karamel OOIT krijgt, cfr; het 'toffee' deel. Het 'banana' stuk wordt vertegenwoordigd door een paar plakjes banaan en om het allemaal nog een tikkeltje zotter te maken, top je het geheel  met een genereuze laag vers geklopt slagroom.
Ik heb nooit beweerd dat dit gezond was hé mensen. Het is taart. Maar als je er mini-taartjes van maakt en je beschikt over een bovennatuurlijke discipline waardoor je maar 1 mini-taartje naar binnen speelt, dan valt het denk ik allemaal wel mee.
Ingrediënten voor 7 kleine taartjes:
- 1 pak korstdeeg van Herta
- 2 bananen
- een klein doosje volle room
- een blikje zoete gecondenseerde melk (verkrijgbaar in de supermarkt, bij de melk. Merk: Nestlé)
- twee eetlepels poedersuiker

Werkwijze:
Begin met het maken van de Dulce de Leche:
Plaats een kom met water op het vuur en zet daar het ongeopende blikje gecondenseerde melk in. Breng het water aan de kook. Zorg ervoor dat het blikje TEN ALLEN TIJDE volledig onder water blijft staan want anders kan het ontploffen en mag je de dulce de leche van je plafond gaan schrapen. Laat het blikje 2.5-3 uur koken. Ga dus af en toe eens kijken en voeg water toe indien nodig.
Na 3 uur zet je het vuur uit, haal je het blikje eruit (ovenwanten zijn hier geen slecht idee) en laat je het blikje volledig afkoelen. Pas dan open je het en kan je het wonder 'Dulce de Leche' genaamd aanschouwen (en proeven natuurlijk. Proeven is belangrijk hé, als kok)
Dan neem je dat velletje korstdeeg en steek je er met behulp van zo'n handig ringetje rondjes uit. Die rondjes plak je in een muffinvorm en die muffinvorm plaats je op zijn beurt in een voorverwarmde oven op 180° tot het deeg krokant en goudbruin is geworden. Reken zo'n 20 minuten.
Vul de vormpjes taartbodem met een laagje dulce de leche. Schik daarop wat schijfjes banaan.
Klop nu de room met de poedersuiker tot slagroom en werk hier de taartjes mee af.
Enkele tips:
- Dulce de Leche kan je een eeuwigheid in de koelkast bewaren. Gezien dit goedje gegarandeerd een nieuwe verslaving wordt, raad ik ten stelligste aan een paar blikjes gecondenseerde melk tegelijkertijd te koken en de karamel in weckpotten in je koelkast te bewaren 'voor noodgevallen' (zoals daar zijn: nachtelijke cravings, ochtend-cravings, emo-eetaanvallen, 'ik-heb-nood-aan-een-verwennerij-bui, 'ik-denk-dat-ik-maar-eens-een-dulce-de-leche-badje-ga-nemen-bui, etc.)
- de hele taart kan je zo goed als volledig op voorhand prepareren. De vormpjes taartbodem kan je een dag op voorhand maken en in een tupperware op een warme en droge plaats bewaren. Wat de dulce de leche betreft: zie boven en de slagroom, ja dat is een minuutje werk dus move that lazy ass).


5 mei 2014

Mijn baby

 
Natuurlijk is het een beetje raar (of ziek?) om iets waar je met je eigen kop opstaat 'mijn baby' te noemen, maar zo voelt het wel.
 
Vanaf morgen (06.05.2014) in de boekwinkel.
Dat wil zeggen: die boekwinkels die via grote verbindingswegen te bereiken zijn. Blijkbaar wordt Zuid-West-Vlaanderen nog steeds een beetje als de brousse van België beschouwd want hier zal het iets langer duren.
 
Ik hoop dat jullie het leuk vinden (indien niet, wil ik het niet weten :) ) 
 
 

4 mei 2014

Crazy Catlady

Stel aan een willekeurig iemand de volgende vraag: 'Ben je een honden-of een kattenmens?', dan zullen de meesten daar wel een duidelijk antwoord op kunnen geven. Het is haast uitgesloten om de twee te zijn. Ik ben duidelijk een kattenmens maar omwille van twee redenen was het de afgelopen elf jaar uitgesloten om een dergelijk dier in huis te halen.
 
De eerste reden was deze hond met identiteitsstoornissen. Hera maakte er een halszaak van om zich op dit vlak zo honds mogelijk te gedragen en een gloeiende hekel aan katten tentoon te spreiden. Durfde een kat haar territorium betreden, ging ze totaal 'lös' en achtervolgde ze het beest alsof haar leven ervan af hing. Dat mag je letterlijk nemen. Meestal waren de katten snel genoeg om aan haar vervaarlijke tanden te ontsnappen maar ik herinner me één diepdroevig dierenvoorval waarbij de blinde (!) kat van de buren in onze tuin was gesukkeld en er niet meer uit kon. Het arme beest had haar toevlucht gezocht in een boom waar Hera haar niet kon bereiken. Dus deed onze hond waar ze het best in was: blaffen tot haar slachtoffer schijnbaar zelfmoordneigingen kreeg want de kat besloot op een bepaald moment uit haar veilige schuilplaats neer te dalen en haar kans te wagen. Helaas botste ze met haar blinde kopje pardoes tegen onze afsluiting aan alwaar Hera haar bij haar nekvel greep en met een paar korte, doch doeltreffende hoofdschuddingen het kleine nekje van het kansloze slachtoffer brak.
 
Ik zou mezelf graag beschouwen als een rechtschapen persoon die in tijden van crisis haar verantwoordelijkheden neemt en alle moeilijkheden die haar pad kruisen heldhaftig het hoofd biedt. Helaas. Mijn eerste impuls was om Tentman een schop zijn handen te duwen met de instructie 'Het is jouw hond, deal with it'. Maar aangezien de helft van de straat getuige was geweest van dit gruwelijke misdrijf, was een cover-up operatie hier niet aan de orde. Aldus togen Tentman en ik met ons meest schuldbewuste gezicht naar de buren om hen het trieste nieuws mee te delen en hen bij te staan in hun rouwproces.

plaats van het misdrijf

Nu u dit weet, kunt u zich wel voorstellen dat Hera zich gisteren in haar graf moet hebben omgedraaid toen ze deze indringer vanuit de Hondenhemel spotte:

kat van de buren aan de andere kant
Enkele weken na Hera's tragische overlijden moet deze lefgozer beseft hebben dat het gevaar geweken was waarop ze prompt besloot haar dagen op ons terras te slijten.
 
 
Er is echter nog een tweede reden waarom ik de afgelopen elf jaar kat-loos heb doorgebracht en die reden is Tentman zelf. De meeste mensen die mijn echtgenoot persoonlijk kennen, weten dat hij quasi 'fearless' is. Liggen we 's nachts in bed en horen we beneden verdachte geluiden, schrikt hij er nimmer voor terug om- enkel gewapend met een boxershort- eventuele inbrekers het hoofd te bieden. Daarnaast beschouwt hij 'duiken tussen haaien' als de ultieme ontspannende vakantie-activiteit en kraait hij van geluk wanneer hij op zijn moto aan het rijden is en zij knie aan een snelheid van 100km/h het asfalt kust.
Maar duw een klein katje in zijn gezicht en hij gilt als een klein meisje.
 
Yep. Tentman is van niets of niemand bang behalve van katten. Hij beschouwt deze dieren als de reïncarnatie van het kwaad op de wereld, wantrouwt elke beweging die ze maken en haat hun onvoorspelbaarheid. Enkel de blik van de hierboven afgebeelde kat is genoeg om hem te laten sidderen van angst. Tentman is wat je noemt 'een hondenmens'.
 
Echter.
 
Ik niet. Let op, ik hield van Hera, ik mis haar nog elke dag en als mijn leven op mijn laatste dag hier op aarde aan me voorbij flitst, dan zal ik de licht-mongoloïde blik in haar bruine oogjes zeker voor me zien. Maar ik kan het niet helpen, ik vind katten de max. Ik hou van hun hautaine houding, hun zelfstandigheid, hun vermogen om 5 keer zo hoog te springen als hun eigen lengte en de blik waarmee ze hun achterste in  je gezicht duwen en zeggen 'Ja, jij hebt de eer om me te strelen'. Een klein katje vind ik het toppunt van schattigheid en toen ik afgelopen week deze foto op facebook spotte, was ik helemaal verkocht:

                                                 zo één wil ik en als ik 1 heb, dan ben ik van plan ze
                                                                    elke dag in water onder te dompelen.  

Zonder overdrijven, ik heb hier een kwartier aan 1 stuk hardop mee gelachen. En hoe langer je kijkt, hoe grappiger het wordt. Of misschien ligt het gewoon aan mij... Soit. Tentman en ik zijn tot een overeenkomst gekomen: Ik mag een kat houden op voorwaarde dat hij een halfjaar later een hond in huis mag halen.
Dit met de achterliggende gedachte dat wie het eerst in huis komt, de baas is en we op die manier de kans op een nieuwe slachtpartij tussen beide huisdieren tot een minimum kunnen beperken.
 
Dit hele verhaal omdat:
1. ik nog eens een reden had om naar het natte katje te kijken
2. ik naadloos de link kan leggen naar onderstaande recept voor zeebaars in zoutkorst. Immers, iedereen weet dat katten gek zijn op vis.
 
Niet dat je dit gerecht moet maken voor een kat hé, dat zou al te gek zijn. Daar is het veel te lekker voor. Maar je kan wel de graatjes aan je kat geven. En dat is dan weer mooi meegenomen want de restanten van zo'n visje gaan na een paar dagen in je vuilbak stinken als de pest. Aan een hond heb je op dat vlak niets want zij zouden kunnen stikken in graten. Zie je, Tentman: kat vs. hond: 1-0.
 
Ingrediënten voor vier personen:
 
 
- 1 zeebaars van anderhalve kilo van ingewanden ontdaan maar niet ont-schubd (dit is belangrijk omdat de schubben als een 'schild' dienen tegen het zout en voorkomen dat je vis naar de Rode Zee smaakt)
- 2 kilo grof zeezout
- 100 gram water
- 1 el venkelzaad
- 3 takjes tijm
- 3 schijfjes citroen
- 1 takje rozemarijn (*)
 
Meng het zout met het water en het venkelzaad in een grote kom. Neem een ovenschotel. Spreid de helft van het zout uit over de bodem van de ovenschotel. Schik de vis erop. Vul de buik van de vis met de tijm, citroen en rozemarijn. Bedek de vis met de andere helft van de zout-watermengeling en druk overal goed aan zodat het zout de vis helemaal omhult.
Verwarm de oven voor op 180°. Plaats de vis in de oven gedurende 22 minuten en laat hem daarna nog tien minuten rusten uit de oven. Dien de vis in de schotel op aan tafel en breek de korst open voor het oog van uw gasten. Diner AND a show!
 
(*) Nee, je hoeft de vis niet af te kruiden met extra zout .
De zoutkorst zal ervoor zorgen dat je vis gaart in zijn eigen sappen en op die manier krijg je een super-natuurlijk gerecht. Een beetje een culinair onderlegd iemand beseft dat een dikke kwak mayonaise niet bepaald de ideale compagnon voor dit gerecht vormt. Een kruidenolie is hier dan ook de betere keuze.
Als basis voor de olie kan je in principe elke soort vers, groen kruid gebruiken. Je kan het soort olie  ook aanpassen aan je persoonlijke smaak. Verkeer je in Italiaanse sferen, dan is een basilicumolie een goed plan. Ken je je klassiekers, dan kan je de Provençaalse toer opgaan met een olie op basis van tijm en rozemarijn of ben je- net als Sergio- verknocht aan de frisse smaak van citroenverbena, leef je dan daar maar eens mee uit.
 

 
Het principe blijft in elk geval altijd hetzelfde:
1 grote bos verse groene kruiden naar keuze
-        1 dl olijfolie
-        Sap van ½ citroen
Mix de kruiden fijn samen met het citroensap en de olie. Passeer door een fijne zeef. Serveer de olie in een sauskannetje en giet wat olie over je vis bij het serveren.