8 juni 2014

Echte mannen eten havermout

Tentman en ik zijn de laatste tijd sterk bezig met 'gezondheid'. Of tenminste: Tentman is daar de laatste tijd mee bezig. (Ik al veel langer.) Dat kwam doordat we samen eens gingen lopen. Elk jaar in januari barst Tentman van de goede voornemens: hij zal drie keer per week gaan joggen, gaat  elke dag met de fiets naar het werk, bant alle vetten en alcohol uit zijn leven om twee weken later te verrijzen met een kathedraal van een lichaam.
Tot zover de theorie.

De praktijk leerde hem dat intensief sporten iets is wat je beter langzaam opbouwt. Op die manier vermijd je vervelende blessures die je verhinderen de rest van het jaar nog iets aan je conditie te doen. Zoals het Een Echte Man betaamt, negeerde Tentman dat advies natuurlijk straal.

Maar goed, daar gingen we dus, op een mooie zondagmorgen. Samen joggend alsof we niets anders deden. Tentman ging er vol voor, passeerde me na een half minuutje opwarmen en vond het nodig in het voorbij komen eens vrolijk te zwaaien. Na nog eens twee minuten kwam ik op tempo, passeerde hem en stak ook maar een vrolijk handje op. Ik heb hem de rest van de training niet meer gezien.

Tentman nam deze 'nederlaag' wederom op als een Echte Man, verkondigde tegen iedereen dat 'lopen zijn ding niet zo was' en kocht prompt een koersfiets. Hij ging drie keer per week trainen, vroeg of ik zin had in een gezamenlijke sportactiviteit, reed me er binnen de vijf minuten af om nooit meer achterom te kijken. 

En zo, lieve mensen, lossen wij een on-evenwicht in de sekse-balans op. Kinderachtig? Dat zijn uw woorden...

We gaan verder. Sporten gaat natuurlijk gepaard met gezond eten. Die hindernis bleek net iets moeilijker te nemen voor Tentman. Ziet u, mijn man is genetisch geprogrammeerd om gehakt, witte saus en gefrituurd voedsel het allerlekkerst te vinden. Hij kan daar zelf niets aan doen, het is een soort ziekte. Dus laatst bevonden we ons in de auto, volgend gesprek voerend: 

TM: Zeg, Steph, die linzen-en quinoa dingetjes zijn wel ok hoor maar waarom maak je niet nog eens moussaka?
Ik: Denk je ook niet dat iets wat uit gefrituurde koolhydraten en groenten, gehakt en witte kaassaus bestaat niet echt past in de  mijn-lichaam-is-mijn-tempel- filosofie?
TM: Nee, dat denk ik niet. Mijn lichaam is een Griekse tempel en zulke tempels hebben moussaka nodig. 
Ik: (...) (Hierop een zinnig antwoord verzinnen zou iets zijn als zeggen tegen een rotsblok dat hij een eindje moet opschuiven)
TM: En wat als we ooit kinderen hebben? Je zal onze lieve, kleine kindertjes toch hun culinair erfgoed niet ontzeggen hé? Mijn kinderen moeten opgroeien met moussaka
Ik: Dan zullen jouw kinderen vetbollen zijn.
TM: Wil je zeggen dat mijn familie dik is?
Ik: Nonkel Ouranios weegt 120 kilo en is 1m65 of zo, dus ja, sommige leden van je familie wel. Maar dat is niet mijn punt, het punt is dat ik mijn hypothetische kinderen gezond eten wil geven en niet wil (op)voeden met het idee dat het enige gezonde in een ovenschotel (de groenten) best ook gefrituurd worden.
TM: Kan me niet schelen, ik wil dat Christos leert wat de gerechten van zijn vaderland zijn.
Ik: Euhm, Christos??
TM: ja, onze zoon. Dat is een goede, mannelijke, Griekse naam.
Ik: Ze zullen hem 'Dikke Kristn' noemen. Dat weet je toch hé?
TM: Hij zal mannelijk genoeg zijn om zich daar niets van aan te trekken. 
Ik: En wat als Dikke Kristn een passie voor ballet blijkt te hebben? Wat als hij op tien-jarige leeftijd naar jou komt en zegt: 'Papa, kom je kijken naar mijn solo in het Zwanemeer? Asjeblief papa, ik dans voor het eerst op pointes??'
TM: Dan zal ik zeggen; 'Natuurlijk zoon'. En ik zal in de coulissen staan wachten tot hij op gaat, zelf pointes aan doen en naast hem komen dansen. Hij zal het rap genoeg afleren. 

Onze kinderen worden later bijlmoordenaars. 

Maar goed. Los daarvan is Tentman nog steeds aan de 'healthy lifestyle' en om hem daarin te ondersteunen, probeer ik al die gezonde dingen zo lekker mogelijk te maken. Zo houdt hij wel van een kommetje cornflakes 's morgens maar aangezien die dingen propvol suiker zitten, creëerde ik een gezonde tegenhanger, 'de crunchy granola'. Een soort van muesli maar dan krokant, bestaande uit havermout (het populairste kindje van de klas tegenwoordig), boekweit, noten, zaden en superfoods allerhande (gojibessen, macapoeder, lijnzaad).




Gezond én hip, net zoals Tentman. 

Ingrediënten:

Deze granola is van de flexibele soort. Dat wil zeggen dat je kan variëren naar eigen smaak en vermogen. Eventjes wat uitleg bij de ingrediënten die in mijn mix zitten.

- Havermout: kent iedereen intussen en de tijd dat dit enkel paardenvoedsel was is al lang voorbij. Havermout is Hot en smaakt bijzonder lekker geroosterd. Havermout schijnt glutenvrij te zijn maar in de supermarkt is dit niet altijd het geval. Vaak mengen ze de haver daar met tarwe. Wanneer je 100% glutenvrij wil eten, ga je best naar de biowinkel.


- Boekweit: de nieuwe 'quinoa'. Net als zijn bekende broertje (laten we er gemakshalve maar van uit gaan dat pseudo granen mannelijk zijn), een soort zaad met een nootachtige smaak. Boekweit vind je zowel in hartige (sobanoedels) als in zoete (boekweitpannenkoeken) terug en kan je dus op elk moment van de dag inzetten. Het zaad geeft zijn energie langzaam vrij waardoor je je lang 'vol' voelt (sorry voor de dubbelzinnige verwijzing naar dat 'andere zaad' en zijn effecten). Te onthouden: boekweit = gezond!


- Gojibessen: rode bessen, afkomstig uit China en hier meestal in gedroogde vorm te verkrijgen. Ze zitten vol aminozuren, vitaminen, mineralen en anti-oxidanten en als je lang genoeg dergelijke termen in het rond strooit, stelt niemand zich nog verder vragen over de gezondheidsvoordelen van dit ingrediënt. 


- Maca: een 'superfood', te verkijgen in de biowinkel in poedervorm. Zou bij vrouwen de hormoonhuishouding weer in balans brengen (maw: hysterie-verlagend werken), het immuunsysteem boosten en je tonnen energie geven. Bij mannen zou het naar't schijnt de seksuele energie verhogen. Maca = natuurlijke viagra. En als dat niet echt zo is, dan doen we het maar voor het psychologische effect. 


- Lijnzaad: stel, je bent iemand van de geconstipeerde soort, dan is lijnzaad jouw ding. Het veegt je darmen helemaal schoon en werkt je afvalstoffen naar buiten als ware je endeldarm een autostrade (zeker in combinatie met yoghurt).

- Kokosbloesemsuiker: een natuurlijke suiker en een ideale vervanger voor de witte, geraffineerde suiker die niet erg veel doet voor je gezondheid. De suiker smaakt niet naar kokos maar heeft een soort karamelgeur. Veel beter dan stevia, als je het mij vraagt. 

ik heb deze 


- Kokosolie: een natuurlijke vetstof dat zich presenteert in een vaste, witte substantie maar bij verhitting vloeibaar wordt. Je kan hem vinden in Tahiti-versie (kokosgeur-en smaak) of in een neutrale variant (geur- en smaakloos). Kokosolie kan goed tegen verhitting (in die zin dat het zijn goede eigenschappen niet verliest bij bakken/braden, in tegenstelling tot olijfolie). Ik gebruik kokosolie niet alleen in de keuken maar ook in de badkamer. Het tovert iedere droge huid weer om in een babyvelletje. Soms mix ik er een beetje grof zeezout onder en dan krijg je een natuurlijke scrub. Zo, een recept én een beautytip in één, als dat geen waar is voor je geld. 

en deze ook


Recept

 Terug naar het recept nu. Waar we eigenlijk kort kunnen over zijn. Het komt erop neer dat je alle noten, zaden en superfoods (*) onder elkaar mengt, de kokosolie samen met de suiker smelt, dit onder de noden -zadenmix roert en vervolgens roostert op een bakplaat tot alles krokant is en je hele keuken ruikt naar koekjes.


*behalve de gojibessen, die verbranden onder de grill en dat wil je niet. Gojibessen zijn prijzige motherfuckers. 

Een beetje meer in detail?

- 1 kop havermout
- 1 kop boekweit
- een handvol gojibessen
- een snuifje zout (maldon, baby)
- een eetlepel (of twee) macapoeder
- 2 eetlepels lijnzaad
- een handvol noten (naar keuze)
- een (theekopje) kokosolie
- 4 eetlepels kokosbloesemsuiker

Optioneel: gedroogde vruchten om er achteraf door te roeren

Ik dacht 'ik koop eens een kokosnoot', bleek dat hele ding compleet rot te zijn vanbinnen.
Dat zal me wel afleren van biologische, verse dingen te kopen.

Smelt de kokosolie met de kokosbloesemsuiker op een laag vuur. Meng intussen alle andere ingrediënten (behalve de gojibessen) door elkaar. Roer de gesmolten suiker-olie door de zaden en noten. Spreid alles uit over een met bakpapier beklede bakplaat. Rooster je granola in een voorverwarmde oven op 190° (boven-en onderverwarming). Schep om de 5 à 10 minuten alles eens om zodat je granola gelijkmatig bakt. Na een 20-tal minuutjes zou je er moeten zijn. Laat de granola afkoelen op de bakplaat, meng er de gojibessen en/of andere gedroogde vruchten onder en breng over in aantrekkelijke potjes. 

Enjoy! 


27 mei 2014

Cooking for cynics

Ik kan me voorstellen dat er onder jullie, lieve lezers, zich enkele cynici bevinden die iets hebben van 'Jaja, dat is allemaal goed en wel wat je daar in je boekje beweert maar daarmee hebben we nog niet gezién of geproéfd wat je écht kan'.
(Cynici hebben de neiging klinkers te beklemtonen om hun standpunt duidelijk te maken, vandaar het overvloedige gebruik van accenten).
 
Tegen die mensen zeg ik nu: 'Dat is waar. Daar heb je gelijk in. En wat meer is: Ik ga daar zelfs iets aan doén!' (zo'n mensen kan je het bést een koekje van éigen déég géven! Dat zal zé léren!)
 
Dus zo gezegd, zo gedaan. Ik heb samen met de charmante Lieve Byttebier (van de gelijknamige winkel te Kortrijk en auteur van deze prachtige blog ) een kookworkshop op poten gezet.


foto van een stijlvol gedekte tafel (door Lieve gedaan, wat dacht je?) met op de achtergrond een bescheiden deeltje van haar culinaire bib

De workshop biedt ons de gelegenheid elkaar wat beter te leren kennen, samen gezellig wat te kokerellen en achteraf alles lekker op te eten onder het genot van een geestrijk drankje. En mocht achteraf blijken dat dat hapje tegen valt, dan zeg ik gewoon dat dat komt doordat jouw kooktalenten zich nog niet ten volle ontwikkeld hebben... It's a win-win situation.
 
Waar vindt nu al dat feestgedruis plaats? Bij Lieve thuis (in haar prachtige loft!) te Kortrijk. Mocht je na een aantal minuutjes naar mijn zoetgevooisd stemgeluid geluisterd te hebben denken van  'Mens, hou nu toch gewoon eens je klep', dan kan je jezelf entertainen door te snuisteren door Lieves' persoonlijke culinaire bibliotheek. Qua sfeer en gezelligheid gaan we namelijk voor een dikke tien.
 
De eerste workshop gaat door op woensdag 11 juni. Denk je nu: 'Top! Daar schrijf ik me voor in', dan zeg ik daarop: 'Goh, bedankt voor de interesse. Erg flatterend! Alleen jammer voor jou dat die al volzet is en je er dus niet meer bij kan'.
Maar misschien kan je wel op maandag 23 juni? Dan organiseren we namelijk een tweede sessie. Ja?? Super! Helaas is die ook volzet... '
 
Echter, nu ik weet dat je eventueel geïnteresseerd bent, wil ik je zeker op de hoogte houden van de nieuwe reeks die dit najaar van start zal gaan. Dan komt namelijk het boek van Lieve uit en kan je haar cynisch benaderen.



20 mei 2014

Banoffee pie

Iedere familie heeft zo zijn eigen manieren om verjaardagen of andere heugelijke gebeurtenissen te vieren. Wij, in onze familie, doen dat hoofdzakelijk door te bingedrinken maar noemen het 'een etentje organiseren'.
 Tentmans' familie van herkomst is niet zo van de booze (dat heb ik er gelukkig al uitgekregen) en vierde Blijde Dagen het liefst met bananentaart. Van Decroos.
Decroos is een bakkerij in het liefelijke Menen waar ze volgens mijn schoonfamilie de allerlekkerste bananentaart verkopen. Ik dacht: daar zal ik zélf wel over oordelen en proefde ettelijke jaren terug mijn eerste stukje.
Toegegeven: Mijnheer Decroos weet hoe hij een bananentaart moet bakken. De korst is bros en krokant met een vleugje zout, de vulling bestaat niet uit ordinaire pudding maar uit een luchtige room die het midden houdt tussen pudding en mousse. Daarop schikt hij schijfjes banaan (wat gezien de benaming van de taart voor niemand als een verrassing mag komen) en af en toe proef je op je culinaire queeste ook een toefje slagroom. Al bij al een puike prestatie van bovengenoemde bakker.
Afgelopen weekend vierden we één van de Grootste Gebeurtenissen van het jaar: Tentmans' 33ste verjaardag, ook wel bekend als De Jezusleeftijd.

Ik dacht: hier moeten we iets mee doen. Deze verjaardag moet iets speciaals worden, een soort van mijlpaal in Tentmans' leven. Ik besef terdege; de meeste mensen maken een dergelijke reflectie bij ronde getallen zoals '30' maar toen Tentman dertig werd, zaten we midden in wat de geschiedenisboeken omschrijven als Het Zwarte Jaar (onze verbouwingen) en was hij ons waskot aan het plaasteren. Later die dag vertrok hij dan nog eens op tournee met het theatergezelschap waarvoor hij werkt en moest hij de trein nemen naar Amsterdam.
Er zijn weinig zekerheden in het leven maar als je van één ding op aan kunt, dan is het wel dat de NMBS pertinent weigert om zijn treinen stipt te laten rijden. Volgens mij is het voor hen zelfs een erezaak of zo maar goed, een dergelijke discussie zou ons te ver leiden.
Feit blijft:  daar zat Tentman dus 3 jaar geleden, 30 jaar oud, op het perron van Antwerpen, te wachten op zijn trein naar Amsterdam, zich in een vlaag van decadentie verwennend met een pintje. Aan zijn voeten een eenzame duif die een kruimeltje kwam meepikken. Dat hij zich daar en toen niet prompt op de sporen heeft geworpen vind ik nog steeds verbazingwekkend.
Het leek me dus niet al te moeilijk om een dergelijk spectaculaire feestelijkheid te overklassen. Ik besloot het desalniettemin groots aan te pakken en een verrassingsverjaardagsfeest te organiseren. Het feest zou doorgaan op een pittoreske plek (de charmante boerderij van een vriend gelegen temidden van malse groene weiden, zo ver als het oog strekt), met vrienden van vroeger en nu, liters frisse pintjes en hapjes die Tentmans' mannelijke hart sneller doen slaan (worsten allerhande). Alle ingrediënten waren aanwezig en via facebook verzocht ik anderhalve maand geleden de gelukkige invités ons met hun komst te vereren.
 Ik verkneukelde me reeds bij de gedachte aan Tentmans' verbaasde blik: eerst verrast, misschien een tikkeltje ongemakkelijk maar uiteindelijk zou hij me in zijn armen nemen, me stevig tegen zich aandrukken en plagerig zeggen 'Je bent me er eentje, mevrouw Dikomitis', onderwijl grijnzend naar zijn vrienden en het glas heffend op een prachtig 33ste levensjaar. Iedereen zou lachen en vieren, grappen en grollen en er zou gefeest en gedanst worden tot het ochtendgloren.
De realiteit en mijn blond-zijn staken daar een stokje voor. Ik weet niet of ik de laatste persoon op de wereld ben die weet hoe een Macbook precies werkt maar voor de enkelingen onder u die net zoals mij zijn: een waarschuwing.
Als je op het rode kruisje van een pagina klikt, met de duidelijke bedoeling die pagina af te sluiten, dan denkt Macbook: 'Nee nee, daar doe ik niet aan mee. Ik ga gewoon die pagina minimaliseren zodat de volgende die de website wil openen, prompt op jouw pagina terecht komt. Precies ja, jouw pagina waar je stiekem een verrassingsfeestje aan het organiseren bent, waar de volledige gastenlijst vanaf te lezen valt en ja, waarom ook niet? Waarop ook het perfecte cadeau dat je hebt uitgezocht hebt, in het lang en het breed besproken wordt.'
Apple- fuckers.
Zo kwam het dus dat, een luttele 8 uur nadat ik besloten had een verrassingsfeestje te organiseren, de verrassing naar de ruk was en enkel het concept 'feestje' overbleef. En ook dat bleek een twijfelachtig gegeven te zijn daar Tentman helemaal niet 'verrukt en plagerig' reageerde bij het vooruitzicht van de gebeurtenis maar slechts met moeite zijn walging en gêne kon verbergen bij het gegeven dat hij een hele avond én nacht in het middelpunt van de belangstelling zou staan en dat iedereen dingen zou roepen als 'Hé, jij, 33 jaar oud feestvarken, proficiat hé!!'
Elf jaar samen en ik weet nog steeds niet wat mijn man leuk vindt. Ik moet wel een gewéldige psychologe zijn.
Maar goed, zoals het een liefdevolle echtgenote betaamt instrueerde ik hem dat hij moest stoppen met zagen en memmen, dat iedereen nu al op de hoogte was en dat hij zich maar moest zien te amuseren. Einde discussie.
En al bij al bleek hij dat ook wel te doen hoor. Mits enkele frisse pintjes en worsten allerhande.
(Eetbare worsten hé, stelletje zieke geesten)
Nu ben ik natuurlijk geen complete frigo en voelde ik me wel een tikkeltje schuldig over het hele gedoe dus besloot ik te doen wat ik het beste kan: mijn grote klep houden en dingen oplossen door eten te maken.
Ik bakte voor hem de meeste decadente taart die ik maar kon bedenken: een Banoffee Pie.
Onder ons gezwegen: niet heel moeilijk hoor, je hebt er alleen een beetje geduld voor nodig maar het resultaat is grandioos. Mijnheer Decroos, uw taart mag de ster geweest zijn op Tentmans' eerste 33 levensjaren maar I'll take it from here.
Banoffee Pie

'Banoffee' is een samenvoegsel van 'banana ' en 'toffee'. Een ludiek concept dat zijn oorsprong alleen maar kan vinden in een doldwaas land als de VS. De bodem bestaat uit korstdeeg (ik maakte het mezelf gemakkelijk en kocht een pakje Herta maar je kan je natuurlijk ook uitsloven en werken met homemade deeg). De vulling is een heerlijkheidje dat we 'dulce de leche' noemen. Een Zuid-Amerikaanse lekkernij dat je maakt door zoete gecondenseerde melk een paar uur te koken waardoor je de romigste karamel OOIT krijgt, cfr; het 'toffee' deel. Het 'banana' stuk wordt vertegenwoordigd door een paar plakjes banaan en om het allemaal nog een tikkeltje zotter te maken, top je het geheel  met een genereuze laag vers geklopt slagroom.
Ik heb nooit beweerd dat dit gezond was hé mensen. Het is taart. Maar als je er mini-taartjes van maakt en je beschikt over een bovennatuurlijke discipline waardoor je maar 1 mini-taartje naar binnen speelt, dan valt het denk ik allemaal wel mee.
Ingrediënten voor 7 kleine taartjes:
- 1 pak korstdeeg van Herta
- 2 bananen
- een klein doosje volle room
- een blikje zoete gecondenseerde melk (verkrijgbaar in de supermarkt, bij de melk. Merk: Nestlé)
- twee eetlepels poedersuiker

Werkwijze:
Begin met het maken van de Dulce de Leche:
Plaats een kom met water op het vuur en zet daar het ongeopende blikje gecondenseerde melk in. Breng het water aan de kook. Zorg ervoor dat het blikje TEN ALLEN TIJDE volledig onder water blijft staan want anders kan het ontploffen en mag je de dulce de leche van je plafond gaan schrapen. Laat het blikje 2.5-3 uur koken. Ga dus af en toe eens kijken en voeg water toe indien nodig.
Na 3 uur zet je het vuur uit, haal je het blikje eruit (ovenwanten zijn hier geen slecht idee) en laat je het blikje volledig afkoelen. Pas dan open je het en kan je het wonder 'Dulce de Leche' genaamd aanschouwen (en proeven natuurlijk. Proeven is belangrijk hé, als kok)
Dan neem je dat velletje korstdeeg en steek je er met behulp van zo'n handig ringetje rondjes uit. Die rondjes plak je in een muffinvorm en die muffinvorm plaats je op zijn beurt in een voorverwarmde oven op 180° tot het deeg krokant en goudbruin is geworden. Reken zo'n 20 minuten.
Vul de vormpjes taartbodem met een laagje dulce de leche. Schik daarop wat schijfjes banaan.
Klop nu de room met de poedersuiker tot slagroom en werk hier de taartjes mee af.
Enkele tips:
- Dulce de Leche kan je een eeuwigheid in de koelkast bewaren. Gezien dit goedje gegarandeerd een nieuwe verslaving wordt, raad ik ten stelligste aan een paar blikjes gecondenseerde melk tegelijkertijd te koken en de karamel in weckpotten in je koelkast te bewaren 'voor noodgevallen' (zoals daar zijn: nachtelijke cravings, ochtend-cravings, emo-eetaanvallen, 'ik-heb-nood-aan-een-verwennerij-bui, 'ik-denk-dat-ik-maar-eens-een-dulce-de-leche-badje-ga-nemen-bui, etc.)
- de hele taart kan je zo goed als volledig op voorhand prepareren. De vormpjes taartbodem kan je een dag op voorhand maken en in een tupperware op een warme en droge plaats bewaren. Wat de dulce de leche betreft: zie boven en de slagroom, ja dat is een minuutje werk dus move that lazy ass).


5 mei 2014

Mijn baby

 
Natuurlijk is het een beetje raar (of ziek?) om iets waar je met je eigen kop opstaat 'mijn baby' te noemen, maar zo voelt het wel.
 
Vanaf morgen (06.05.2014) in de boekwinkel.
Dat wil zeggen: die boekwinkels die via grote verbindingswegen te bereiken zijn. Blijkbaar wordt Zuid-West-Vlaanderen nog steeds een beetje als de brousse van België beschouwd want hier zal het iets langer duren.
 
Ik hoop dat jullie het leuk vinden (indien niet, wil ik het niet weten :) ) 
 
 

4 mei 2014

Crazy Catlady

Stel aan een willekeurig iemand de volgende vraag: 'Ben je een honden-of een kattenmens?', dan zullen de meesten daar wel een duidelijk antwoord op kunnen geven. Het is haast uitgesloten om de twee te zijn. Ik ben duidelijk een kattenmens maar omwille van twee redenen was het de afgelopen elf jaar uitgesloten om een dergelijk dier in huis te halen.
 
De eerste reden was deze hond met identiteitsstoornissen. Hera maakte er een halszaak van om zich op dit vlak zo honds mogelijk te gedragen en een gloeiende hekel aan katten tentoon te spreiden. Durfde een kat haar territorium betreden, ging ze totaal 'lös' en achtervolgde ze het beest alsof haar leven ervan af hing. Dat mag je letterlijk nemen. Meestal waren de katten snel genoeg om aan haar vervaarlijke tanden te ontsnappen maar ik herinner me één diepdroevig dierenvoorval waarbij de blinde (!) kat van de buren in onze tuin was gesukkeld en er niet meer uit kon. Het arme beest had haar toevlucht gezocht in een boom waar Hera haar niet kon bereiken. Dus deed onze hond waar ze het best in was: blaffen tot haar slachtoffer schijnbaar zelfmoordneigingen kreeg want de kat besloot op een bepaald moment uit haar veilige schuilplaats neer te dalen en haar kans te wagen. Helaas botste ze met haar blinde kopje pardoes tegen onze afsluiting aan alwaar Hera haar bij haar nekvel greep en met een paar korte, doch doeltreffende hoofdschuddingen het kleine nekje van het kansloze slachtoffer brak.
 
Ik zou mezelf graag beschouwen als een rechtschapen persoon die in tijden van crisis haar verantwoordelijkheden neemt en alle moeilijkheden die haar pad kruisen heldhaftig het hoofd biedt. Helaas. Mijn eerste impuls was om Tentman een schop zijn handen te duwen met de instructie 'Het is jouw hond, deal with it'. Maar aangezien de helft van de straat getuige was geweest van dit gruwelijke misdrijf, was een cover-up operatie hier niet aan de orde. Aldus togen Tentman en ik met ons meest schuldbewuste gezicht naar de buren om hen het trieste nieuws mee te delen en hen bij te staan in hun rouwproces.

plaats van het misdrijf

Nu u dit weet, kunt u zich wel voorstellen dat Hera zich gisteren in haar graf moet hebben omgedraaid toen ze deze indringer vanuit de Hondenhemel spotte:

kat van de buren aan de andere kant
Enkele weken na Hera's tragische overlijden moet deze lefgozer beseft hebben dat het gevaar geweken was waarop ze prompt besloot haar dagen op ons terras te slijten.
 
 
Er is echter nog een tweede reden waarom ik de afgelopen elf jaar kat-loos heb doorgebracht en die reden is Tentman zelf. De meeste mensen die mijn echtgenoot persoonlijk kennen, weten dat hij quasi 'fearless' is. Liggen we 's nachts in bed en horen we beneden verdachte geluiden, schrikt hij er nimmer voor terug om- enkel gewapend met een boxershort- eventuele inbrekers het hoofd te bieden. Daarnaast beschouwt hij 'duiken tussen haaien' als de ultieme ontspannende vakantie-activiteit en kraait hij van geluk wanneer hij op zijn moto aan het rijden is en zij knie aan een snelheid van 100km/h het asfalt kust.
Maar duw een klein katje in zijn gezicht en hij gilt als een klein meisje.
 
Yep. Tentman is van niets of niemand bang behalve van katten. Hij beschouwt deze dieren als de reïncarnatie van het kwaad op de wereld, wantrouwt elke beweging die ze maken en haat hun onvoorspelbaarheid. Enkel de blik van de hierboven afgebeelde kat is genoeg om hem te laten sidderen van angst. Tentman is wat je noemt 'een hondenmens'.
 
Echter.
 
Ik niet. Let op, ik hield van Hera, ik mis haar nog elke dag en als mijn leven op mijn laatste dag hier op aarde aan me voorbij flitst, dan zal ik de licht-mongoloïde blik in haar bruine oogjes zeker voor me zien. Maar ik kan het niet helpen, ik vind katten de max. Ik hou van hun hautaine houding, hun zelfstandigheid, hun vermogen om 5 keer zo hoog te springen als hun eigen lengte en de blik waarmee ze hun achterste in  je gezicht duwen en zeggen 'Ja, jij hebt de eer om me te strelen'. Een klein katje vind ik het toppunt van schattigheid en toen ik afgelopen week deze foto op facebook spotte, was ik helemaal verkocht:

                                                 zo één wil ik en als ik 1 heb, dan ben ik van plan ze
                                                                    elke dag in water onder te dompelen.  

Zonder overdrijven, ik heb hier een kwartier aan 1 stuk hardop mee gelachen. En hoe langer je kijkt, hoe grappiger het wordt. Of misschien ligt het gewoon aan mij... Soit. Tentman en ik zijn tot een overeenkomst gekomen: Ik mag een kat houden op voorwaarde dat hij een halfjaar later een hond in huis mag halen.
Dit met de achterliggende gedachte dat wie het eerst in huis komt, de baas is en we op die manier de kans op een nieuwe slachtpartij tussen beide huisdieren tot een minimum kunnen beperken.
 
Dit hele verhaal omdat:
1. ik nog eens een reden had om naar het natte katje te kijken
2. ik naadloos de link kan leggen naar onderstaande recept voor zeebaars in zoutkorst. Immers, iedereen weet dat katten gek zijn op vis.
 
Niet dat je dit gerecht moet maken voor een kat hé, dat zou al te gek zijn. Daar is het veel te lekker voor. Maar je kan wel de graatjes aan je kat geven. En dat is dan weer mooi meegenomen want de restanten van zo'n visje gaan na een paar dagen in je vuilbak stinken als de pest. Aan een hond heb je op dat vlak niets want zij zouden kunnen stikken in graten. Zie je, Tentman: kat vs. hond: 1-0.
 
Ingrediënten voor vier personen:
 
 
- 1 zeebaars van anderhalve kilo van ingewanden ontdaan maar niet ont-schubd (dit is belangrijk omdat de schubben als een 'schild' dienen tegen het zout en voorkomen dat je vis naar de Rode Zee smaakt)
- 2 kilo grof zeezout
- 100 gram water
- 1 el venkelzaad
- 3 takjes tijm
- 3 schijfjes citroen
- 1 takje rozemarijn (*)
 
Meng het zout met het water en het venkelzaad in een grote kom. Neem een ovenschotel. Spreid de helft van het zout uit over de bodem van de ovenschotel. Schik de vis erop. Vul de buik van de vis met de tijm, citroen en rozemarijn. Bedek de vis met de andere helft van de zout-watermengeling en druk overal goed aan zodat het zout de vis helemaal omhult.
Verwarm de oven voor op 180°. Plaats de vis in de oven gedurende 22 minuten en laat hem daarna nog tien minuten rusten uit de oven. Dien de vis in de schotel op aan tafel en breek de korst open voor het oog van uw gasten. Diner AND a show!
 
(*) Nee, je hoeft de vis niet af te kruiden met extra zout .
De zoutkorst zal ervoor zorgen dat je vis gaart in zijn eigen sappen en op die manier krijg je een super-natuurlijk gerecht. Een beetje een culinair onderlegd iemand beseft dat een dikke kwak mayonaise niet bepaald de ideale compagnon voor dit gerecht vormt. Een kruidenolie is hier dan ook de betere keuze.
Als basis voor de olie kan je in principe elke soort vers, groen kruid gebruiken. Je kan het soort olie  ook aanpassen aan je persoonlijke smaak. Verkeer je in Italiaanse sferen, dan is een basilicumolie een goed plan. Ken je je klassiekers, dan kan je de Provençaalse toer opgaan met een olie op basis van tijm en rozemarijn of ben je- net als Sergio- verknocht aan de frisse smaak van citroenverbena, leef je dan daar maar eens mee uit.
 

 
Het principe blijft in elk geval altijd hetzelfde:
1 grote bos verse groene kruiden naar keuze
-        1 dl olijfolie
-        Sap van ½ citroen
Mix de kruiden fijn samen met het citroensap en de olie. Passeer door een fijne zeef. Serveer de olie in een sauskannetje en giet wat olie over je vis bij het serveren.

1 april 2014

Het Gat in de Markt

Er zijn verschillende redenen voor mijn stilzwijgen van de afgelopen maand(en). De één al belangrijker dan de ander maar laten we ze samen eens overlopen.


Dit zijn sobanoedels. Die doen er voorlopig nog niet toe maar straks wel. Ik dacht gewoon dat u het wel aangenaam zou vinden mocht er af en toe eens 'een prentje' tussen staan.


1. Ik heb moeten onderduiken omdat er schijnbaar een soort van huurmoordenaar op pad is met maar één doel: mij van mijn fiets rijden en het op vluchtmisdrijf doen lijken.
 
 Ik weet niet wie deze persoon is, waarom hij mij moet hebben of wie hem ingehuurd heeft maar één ding is zeker: hij is gewiekst. Zo vermomt hij zich constant. De ene keer is hij een oude man die achteloos zijn portier open zwaait terwijl ik gezwind kom aanrijden. De andere keer een vrouw die onder het populaire motto 'vrouw aan het stuur, bloed aan de muur', zonder te kijken het rondpunt op rijdt waar ik juist kom aansjezen.
 
Wanneer het regent of donker is, is mijn kwelduivel bijzonder actief. Iedereen haast zich om zich te kunnen verschansen in de behaaglijke warmte van hun huisjes en hij kan ongestoord zijn gang gaan: zijstraatjes uitrijden zonder te kijken of juist een zijstraat inslaan en heel slim geen pinker gebruiken zodat anticiperen van mijn kant quasi onmogelijk lijkt.
Evenmin deinst hij ervoor terug om subtiel van zijn rijvak af te wijken, zich op het fietspad te begeven en me als dusdanig van de baan te rijden. Heel af en toe schuwt hij de grove middelen niet en tracht hij mij met een oplegger te pletten.
 
Gezien de vrees voor mijn leven, deze moordritten mijn constante waakzaamheid vereisten en ik me niet al te zeer in de spotlights wilde stellen, besloot ik dan ook me eventjes uit het publieke leven terug te trekken.
 
Maar nu is het lente en is alles wat eens donker, somber en duister was, licht, vrolijk en vol leven. Donkere, natte avonden komen nog maar zelden voor en ontdoen mijn kwelduivel aldus van zijn sluwe dekmantel. Misschien vindt u me een beetje paranoïde maar geef toe: gemiddeld drie keer per week bijna omver gereden worden? Dat kan geen toeval meer zijn. Ik weiger te geloven dat automobilisten een dermate onverschilligheid tentoon spreiden ten aanzien van de zwakke weggebruiker....
Toch?
 
(voor de moeilijke verstaander onder u: Dit ben ik, elk greintje menslievendheid in mijn ziel aansprekend. Wat ik heel subtiel wil vragen is het volgende: Of je verd**me een beetje beter uit je doppen wil kijken als je je op de rijbaan begeeft. Ik ben tegen fysiek geweld en in principe ook tegen verkeersagressie maar als ik nog 1 keer bijna over een portier gesmeten wordt omdat iemand weigert de spiegel naast zijn kop te gebruiken, dan sta ik niet in voor de gevolgen).
 
Bedankt.
 
Goh, ik voel me al veel beter.
 
2. Ik heb me tijdens mijn afwezigheid ook een beetje onledig bezig gehouden met marktonderzoek. U weet wel, het soort waarbij je 'De Bedenkers-gewijs' op zoek gaat naar Het Gat in De Markt zodat je rijk kan worden en de rest van je leven op een wit strand cocktails kan gaan slurpen. Ik heb het gevonden denk ik.
 
Goed opletten.
 
Hier komt het.
 
Een KOOKBOEK!!!
 
Stel je voor: een naslagwerk waar allemaal recepten in staan en dat je kan gebruiken om inspiratie op te doen, om bij te watertanden of eventueel -voor de durvers onder ons- iets uit klaar te maken en aldus vrienden, geliefden of familie (drie aparte, niet overlappende categorieën) te verwennen. 
Ik heb er dan maar meteen een patent op genomen en er werk van gemaakt.
 
Half mei ligt het in de winkel: mijn kookboek.
 
Het wordt wel een beetje vervelend zoeken natuurlijk. U zal naar de boekhandelaar moeten gaan en vragen naar 'een naslagwerk waar recepten en foto's van die recepten instaan' en dan zal die arme man/vrouw eens diep zuchten en het opdiepen van onder de toonbank omdat er natuurlijk nog geen sectie in de winkel bestaat waar dergelijke nieuwigheden kunnen uitgestald worden....
 
... 
 
Kijk, ik besef terdege dat een kookboek nu niet bepaald dé uitvinding van de eeuw is maar ik persoonlijk kan er maar niet genoeg van krijgen. Van kookboeken in het algemeen hé, niet specifiek van het mijne. Dat zou narcistisch en onsympathiek overkomen mocht ik zoiets beweren (want ik heb me natuurlijk gewéldig populair gemaakt door elke automobilist daarnet uit te kafferen en dat positieve effect wil ik niet teniet doen).
 
Mensen gaan altijd blijven eten toch? En dus ook blijven koken. Ik zie het fenomeen 'kookboeken' een beetje gelijkaardig aan het fenomeen 'mode'. Tenzij je een statement wil maken en vanaf nu naakt door het leven hupst, zal je ook altijd kleren nodig hebben. Je kan kiezen om elke dag worst met appelmoes aan te trekken (jeans en t-shirt) of je kan de ene dag kiezen voor een  quinoasalade met rode biet en prei (skinny jeans en cropped t-shirt), de andere dag voor een in aromatische olie gekonfijte zalm (little black dress) of misschien volledig 'lös gehen' en je baden in de weldaad van een chocoladetruffel (baggy jogging en hoodie).
 
De persoonlijke meerwaarde van dit eigenste boek? Het is niet enkel ingrediëntenlijstjes en lekkere foto's wat de klok slaat. Nee, minstens de helft zal bestaan uit verhaaltjes zoals u ze kan lezen op deze blog:
Persoonlijke levensbeschouwingen over het nut van tahin in onze samenleving/ Mijn eerste ontmoeting met de schoonfamilie en hoe die dag nog steeds te boek staat in de Dikomitis archieven als 'Zwarte Zondag' / en natuurlijk eindeloos gewauwel over mijn eigenste kindertrauma's.
 
Als ik nu niet in aanmerking kom voor 'verkoper van de maand', dan weet ik het ook niet meer hoor...

(*) Jep, al deze recepten zijn terug te vinden in het boek.

Heel spannend allemaal.



In afwachting daarvan, moet ik jullie misschien nog wel een receptje meegeven. Niet één uit het boek maar wel eentje dat afgelopen maand in de Krant van West-Vlaanderen is verschenen (ook wel bekend als de enige krant die er écht toe doet). Daarin post ik maandelijks een paar receptjes en  afgelopen editie bracht ik dit noedellekkernijtje. Een gerecht waar de lente simpelweg van af spat: De kleur! De ingrediënten! De smaak! Dit is Vivaldi op je tong. Gewoon maken.
 
Ingrediënten
-          twee handenvol morieljes (of meer als je rijk bent)(*)
-          een pakje groene asperges of aspergepunten
-          een bosje kervel
-          een handvol bladpeterselie
-          een handvol jonge bladspinazie
-       een koffiekopje groentenbouillon (of water met half blokje groentenbouillon in)
-          een pak sobanoedels (dit zijn boekweitnoedels dus ideaal voor onze glutenintolerante medemens. Je vindt ze in de biowinkel. Neem anders gewone noedels uit de supermarkt)
-          peper en zout
-          optioneel: een beetje truffelolie (als we dan toch decadent gaan doen, dan beter ‘all the way’gaan)
 
Maak de morieljes grondig schoon en dep ze voorzichtig droog (Morieljes mag je -in tegenstelling tot andere champignons- wat wassen. Ze bevatten namelijk tonnen zand.)
 
Snij de asperges in drie (in de breedte snijden is hier praktischer dan in de lengte).
 
Maak de kervelsaus: Mix de kervel, de spinazie, de bladpeterselie en de bouillon tot je een felgroene saus bekomt. Kruid af naar smaak.
Kook je noedels.
Verhit wat olie en een nootje boter in de wok. Stoof hierin kort de asperges beetgaar en voeg de morieljes de laatste minuut toe. Bak ze kort aan op een hevig vuur.
Schep de noedels in een kom, lepel er de groenten over en nappeer met de saus.
 (*) Dit zijn morieljes:
 
 
Zo ongeveer de aantrekkelijkste champignon ter wereld. Maar helaas ook de duurste. Stel dat je iets hebt van: ik houd bij voorkeur ook nog wat geld over om de rest van de maand te kunnen eten, dan kan je de morieljes natuurlijk vervangen door shiitakes, kastanjechampignons, van die dunne Aziatische dingetjes... Dat is geen ramp. Ik heb mijn morieljes ook niet zelf betaald hoor (in tegenstelling tot wat algemeen aangenomen wordt, is de sociale sector niet de aller-lucratiefste). Het was een cadeautje van mijn favoriete groentewinkel.
 
En nu we toch aan de sponsering bezig zijn: Mocht je je afvragen waarom mijn voedsel er eens niét uitziet alsof de kat het heeft uitgekotst, dat komt onder meer door het prachtige servies waarop het geserveerd wordt. Servies dat tevens in mijn boek te bewonderen zal zijn of hier.
 
 

29 januari 2014

Over Don Quichot, vallen en weer opstaan

Allerhande cowboyverhalen doen de ronde over sport en hoe dat je gelukkig kan maken. De mediërende factor hier zouden 'endorfines' zijn. Een soort van natuurlijke drugs die je hersenen vrijgeven tijdens het sporten waardoor pijn onderdrukt wordt, je je minder vermoeid voelt en algemeen beschouwd dus gelukkiger bent.
 
Er bestaan mensen die graag uitspraken doen als 'Goh, man, lopen is toch ZO verslavend, ik kan écht niet meer zonder!'
Zo'n mensen zijn eerder griezelig en kijk je best niet rechtstreeks in de ogen. Ik, persoonlijk, zou met geen stokken te bewegen zijn wanneer je van hangen in de zetel en brownies eten strak en slank zou worden.
Maar dat is dus niet het geval en daarom ga ik lopen. Niet altijd met even veel goesting maar wel plichtsgetrouw. Toegegeven, achteraf voel ik me steevast blij en opgeruimd maar dat kan evengoed te maken hebben met het feit dat ik 'er weer vanaf ben voor een paar dagen'.

 
 
Echter.
 
Af en toe gebeurt het wel degelijk dat mij tijdens het lopen een soort van euforie overkomt. Je voelt het al tijdens de eerste meters: de benen zitten goed, je hebt een vlot ritme te pakken, de muziek in je oren is aanstekelijk. Kortom je lichaam werkt als een perfect-geoliede machine. Je voelt je atletisch, sterk, gezond en onkwetsbaar. Het sporten gaat gepaard met iets wat verdacht veel op 'plezier' lijkt.
 
Zo ook vrijdagmorgen laatstleden. Het lopen ging fantastisch vlot, de douche achteraf was verkwikkend en het weekend stond voor de deur. Dus sprong ik energiek op mijn fiets en peddelde aan een rotvaart richting werkplek (ik voelde me nog steeds atletisch en goed-geolied). Nu had ik die morgen al wel een paar keer op de radio horen passeren dat de wegen er gevaarlijk glad bij lagen en dat iedereen dus een beetje moest opletten. Om de één of andere reden besloot ik daar absoluut geen aandacht aan te schenken, nam ik gezwind mijn bocht en ging vervolgens keihard op mijn bek.
 
Hierbij enkele bedenkingen over 'vallen':
 
- Heb je ook al gemerkt dat, wanneer je valt, je in die extreem korte tijdsspanne toch altijd de tegenwoordigheid van geest lijkt te hebben om tegen je zelf te zeggen: 'Shit, ik ben aan het vallen'? Vreemd fenomeen, vind ik dat.
 
-  Als ik val, dan doe ik dat bij voorkeur op plaatsen waar veel mensen zijn. Die vrijdag koos ik voor een zeer strategisch kruispunt waar s' morgens heel mijn hometown passeert, op weg naar de autostrade.
 
- Ondanks die zorgvuldig uitgekozen plekken, valt het me op dat er zelden iemand zal stoppen om te vragen of het een beetje met je gaat. Dat is een meevaller omdat ik op zo'n moment niet per sé in de spots hoéf te staan.
 
- Behalve vrijdag. Het betrof dan ook een eerder spectaculaire val. Mijn fietsband schoof weg over een ijsplek waardoor ik met mijn heup tegen de grond kwakte (waarlijk een prachtig kleurenspel ter grootte van een meloen siert mijn rechterdijbeen momenteel), daarna boorde het stuur van de mountainbike zich in mijn ribben om tenslotte met mijn hoofd tegen de stoeprand te slaan. Kwestie van het hele gebeuren nog dat tikkeltje méér mee te geven, koos ik ervoor neer te gaan ter hoogte van een wegverzakking waar zich een plas modder en gruis met een diepte van 15 centimeter had opgehoopt. 
 
Het beeld dat je nu eventjes voor ogen moet nemen: ik, in kreukels op een kruispunt, een fiets onder mij (waarschijnlijk met zo'n wiel dat maar blijft draaien), natte strengen haar tegen mijn hoofd geplakt en een gezicht dat beklad is met zwarte vegen modder.
Op dat flatterende moment stopt een auto, draait een mevrouw haar raam open en maakt volgende scherpe observatie: 'Zije gevallen tè?'
Wat zeg je daarop? 'Nee, ik ben een beetje aan het uitrusten...'
Dat doe je niet want die mevrouw is duidelijk een lief mensen-exemplaar, begaan met haar soort dus   mompelde ik: 'Ja maar 't zal wel gaan hoor, bedankt'.
 
Nu, los van de gekneusde rib, gaat het allemaal prima dus waarom vertel ik dit allemaal?
 
1. omdat mensen die tegen dek gaan altijd grappig zijn (net zoals dansende huisdieren en kindjes die van de trampoline vallen) en we allemaal een beetje humor kunnen gebruiken in deze donkere maanden.
2. omdat ik een parallel wil trekken naar een recente faalervaring in de keuken.
 
Net als op mijn fiets vrijdagmorgen, heb ik de laatste tijd de neiging nogal overmoedig te zijn op culinair vlak. Een zeker zelfvertrouwen heeft zich in mij genesteld waardoor ik denk dat, alles wat ik onderneem, een smaakvol succes wordt.
Wanneer ik iets wil maken, dan gaat daar eerst een bepaald denkproces aan vooraf. Toegepast op de specifieke faalervaring:
 
Zondagmiddag. Zus komt op bezoek. Ik denk: 'Ik wil iets voor bij de koffie. Pannenkoeken zijn altijd lekker maar ik wil niets dat vergeven is van suiker en vet.' Idee: ik maak van die Amerikaanse 'pancakes' maar dan met pompoenpuree in plaats van suiker en boter en ik vervang de bloem door havermoutbloem'.
Vervolgens sla ik aan het googelen op van die gezonde hippie kookblogs waar zeewier en onkruid ten overvloede bejubeld worden, maak ik een synthese van de meest aantrekkelijke recepten en ga ik aan de slag.
Een halfuurtje later ben ik ronde dingen aan het afbakken die er wel degelijk uitzien als 'pancakes'.

 
 
Zuslief (ok, toegegeven, niet bepaald een avonturier op smaakvlak) komt binnen, breekt een stuk pancake af en kotst de hele boel nét niet weer uit.
 
Ik stamel: 'Jah ,euhm, tis met pompoen, maar ze zijn héél gezond hoor...' en snij met een rood hoofd vlug een plakje botercake in stukken..

 
 
'Waar zit nu de parallel?', hoor ik u denken. Wel, die is ver te zoeken. Maar ergens heeft het te maken met af en toe op je bek (kunnen) gaan en dat dat eigenlijk niet erg is. Dat je zo'n dingen wel overleeft. Dat je daar zelfs waardevolle lessen uit kan trekken. In mijn geval:
 
Les 1. Het is niet omdat je 'on a runners' high' bent, dat je immuun bent voor ijsplekken op de weg. Een minimum aan voorzichtigheid is altijd aangewezen.
Les 2: Winterbanden zijn ook praktisch op tweewielers.
Les 3. Sommige zaken in het leven zijn nu eenmaal niet geschikt om in een gezonde versie te gieten. Pannenkoeken zijn wat ze zijn: gebakken plakjes vet en koolhydraten, bestrooid met suiker en dat is OOK goed.
Les 4: Een dergelijke filosofie past perfect in mijn voornemen voor 2014, namelijk om te stoppen met vechten tegen windmolens en de dingen te aanvaarden zoals ze zijn.  
Les 5: Iets wat niet bijzonder lekker is, kan er wel nog altijd smakelijk uitzien. (Geef toe?)
Les 6: Als je iets dik besmeert met Nutella, dan wordt het altijd lekker.
 
Behalve kak, denk ik.
 
Mocht je alsnog de behoefte voelen om een pompoen-pancake te bakken, dan raad ik aan te vertrekken vanuit een basisrecept voor pannenkoeken (dus bloem, eieren en melk) en daar een beetje pompoenpuree aan toe te voegen. 
Succes ermee.

Ps: op de laatste foto zie je hoe ik de hele boel nog heb proberen te redden door er een sausje van Griekse yoghurt en honing op te smeren. Helaas.