Seks-en toer-isme

Onder het motto: Kom met je kop op tv en strooi kwistig seksistische uitspraken in het rond, misschien nog even kort:

- Ik ben zeker niet van mening dat vrouwen géén topchef kunnen worden

- Ik vind ook niet dat vrouwen enkel in de keuken thuis horen

- Waarmee ik niet wil zeggen dat ze niet in de keuken mogen staan

- Vrouwen moéten ook geen topchef worden

- Als ze dat niet willen, moeten ze zich zeker niet slecht voelen omdat ze geen topchef zijn

- Ook moeten ze zich niet slecht voelen als ze niet graag of niet goed kunnen koken

- Mannen zijn even goed geschikt om thuis in de potten te roeren

- Dat maakt hen zeker niet minder man

- Mannen kunnen even goed koken als vrouwen

- Mannen moéten niet per sé even goed kunnen koken als vrouwen

- Ze kunnen bijvoorbeeld heel goed zijn in de vuilbakken buiten zetten

- De vuilbakken buiten zetten is op huishoudelijk vlak even belangrijk als koken

- Als je geen één van de twee doet, is dat ook ok

- Ik haat TV

Ik hoop dat jullie mij niet gaan beschouwen als het domme wicht dat zestig jaar strijd tegen seksisme kapot heeft gemaakt in één zin, maar in de hele reeks schijnt het wel 'een topic' te worden: De Mannen versus De Vrouwen.

Ik snap niet goed waarom. Misschien wordt het wel betere televisie wanneer je zo'n eeuwenoud strijdpunt in de schaal werpt? Op die manier kan iedere sekse voor 'het eigen team' supporteren. Je weet wel: de meiden met een glaasje wit tussen de vingertjes, kirrend dat het nu voor eens en voor altijd duidelijk mag wezen dat zij het über-geslacht zijn, onderwijl schalks naar hun wederhelft lonkend. Waarop deze zich prompt met de knuist op de brede bast slaat en op zoek gaat naar een mammoet (of bij gebrek aan beter: de trouwe viervoeter des huizes) om te kelen en aldus te bewijzen dat hij, en hij alleen, de jager des huizes is.

Wie weet is dat wel de reden waarom Sergio mijn mannelijke collega's op het oorlogspad stuurt om 'de vrouwen kapot te maken'. Evolutionair gezien dan misschien een minder interessant gegeven maar goed, we hebben het hier over 'de beste hobbykok van Vlaanderen' niet over 'de beste zich zelf voortplantende hermafrodiet van Vlaanderen.  

Verder kan deze aflevering de geschiedschriften in als 'de aflevering waarop Stephanie te pas en ten onpas gaat verkondigen dat ze de finesses van de Oost-Europese keuken zo goed als volledig onder de knie heeft'. Ik kon evengoed naar de chefs toe stappen met de melding: 'Mij kan je eigenlijk niets meer leren maar als je zelf nog vragen hebt, kom gerust eens langs!'

Tssss.

Sergio en Gert en op de voorgrond bruine worst-achtige dingen
 waarvan ik alleen maar kan hopen dat het 'fuzzy' dadels zijn

Dat arrogantie immer ten val komt werd maar weer eens bewezen toen we de opdracht kregen: 'Lamb goes Morocco (and gets slaugtered).' 

Volgende gedachtegang drong zich aan mij op: Lam is vlees. Vlees is ook een koe. Een koe heb je in je klauwen gehad in Anderlecht. Het bord dat je toen presenteerde leek op diarree . Als je dat nu opnieuw doet, ga je, met je arrogante kop, af voor heel Vlaanderen.  Dus toen Sergio zijn instructies doorgaf en ik een perfecte imitatie van een knikkend dashbord-hondje tentoon spreidde, was ik inwendig in een papieren zakje aan het blazen.

'Must not kill lamb twice' leek het devies van de dag. Alle energie ging aldus naar een mooie cuisson met als resultaat een redelijk aanvaardbaar bord dat door kon naar de volgende ronde.

Tot zover het kookrelaas. Met uw permissie ga ik nu even de culinair, culturele toer op.

                           

Al eens naar Marrakech geweest? Moet je zeker doen. Daar ligt zo'n plein (Djemaa El Fna) waar je overdag keihard in't zak gezet wordt als toerist (Tip: Als je een man met een aap ziet afkomen: Lopen! Gewoon keihard gaan lopen!) maar 's avonds als de Marokkaanse zon in de okergele woestijn is verdwenen, alle toeristenlokkers weer in hun donkere holletjes zijn gekropen en een zwoel, zomernachtbriesje je tweedegraads verbrande velletje verfrist...  Wow.

Dan stoken donkere, mysterieuze mannen de vuren op onder hun supersize -bbq's en vullen de straten in en rond de souks zich met de verrukkelijkste geuren: kruidige köfte, geroosterd lam en zinnenprikkelende  harira. Tientallen lange tafels nodigen uit om aan te schuiven en je onder te dompelen in dit duizend-en-één nachtelijke sprookje.

De smaken van het Midden-Oosten mogen dan niet de meest evidente zijn, de tongstrelende beloning van een romige humus, een verfrissende baba ganoush of zoet wegsmeltende beghrir, maken het je culinaire exploraties meer dan waard. 



een stukje Marokko (en China) in Antwerpen

Morgen allen present voor De Koelkast-test aka: een compilatie van de meest inventieve vloeken, known  to men. Kijken maar.

De Beste Hoppykok van Vlaanderen

Bier drinken met de bierambassadeur van België . Koken met exclusieve delicatessen. Een hopgerechtje proeven van Gert De Mangeleer. Nog een beetje bier nippen... Meedoen aan dat programma is een één lange lijdensweg, man. Maar ja, iemand moet het doen...

 

'Een martelaar'



Alle gekheid op een stokje: de aflevering van dinsdag laatsleden behoorde tot één van mijn favoriete tot nog toe. Ik heb zo ongeveer twee dagen door de camera's gehuppeld. 

Eerst waren er deze: 

Ik wist niet bijster veel over de West-Vlaamse schatten maar heb toch het één en ander bijgeleerd op de boerderij. Jullie hebben gezien hoe we allen enthousiast aan het plukken gingen maar erna mochten we onze veroveringen ook wassen. Dat ging als volgt: je laat ze weken in één emmer water. Vervolgens breng je ze over naar een andere emmer  met (proper) water waar je ze zo'n beetje heen en weer schudt tot al het vuil eraf is. Daarna maak je ze gebruiksklaar door het harde, vezelachtige uiteinde eraf te kraken.

Ik heb ook geleerd dat het bovenvermelde was-proces stukken gemakkelijker verloopt wanneer je je scheuten in een zeef te water laat.

Of u het jeugdig enthousiasme of wilde naïviteit wil noemen, laat ik aan uw mild oordeel over maar deze jongedame plofte dus de hele inhoud van haar plastieken zakje met een plons in de (halve diameter) grote emmer en mocht vervolgens gaan vissen.

Gert bekeek me met zo'n blik van: 'Tegen jou zullen we in het vervolg best in één-lettergrepige woordjes spreken zeker?'

Dag twee. Hop goes vloeibaar.

Opdracht: foodpairing in de oude Stella fabriek 'De Hoorn' in Leuven. Prachtige locatie. Prachtige stad. De sfeer zat goed.

Voor diegenen die het concept 'foodpairing' niet kennen: het is een term die ontstaan is uit de moleculaire keuken waarbij gezocht wordt naar ongewone, doch, perfect werkende combinaties tussen verschillende ingrediënten. Heston Blumenthal vond zo bijvoorbeeld een match tussen kaviaar en witte chocolade. Daar men besloten had dat wij al genoeg geëxperimenteerd hadden met dure producten, kregen we allen een biertje in de handjes geduwd en mochten we daar een beetje mee oefenen. Ik kreeg een Kriek Boon.

In eerste instantie ging het van 'tuuuuuuuuuuut' in mijn hoofd. Kriek zag ik niet direct gecombineerd met een stukje vis of vlees. Een hyperventilerende Stephanie zou wellicht mooie televisie hebben opgeleverd maar ik hield het hoofd koel. Een plan was wat ik nodig had. Dus nam ik een grote teug Kriek Boon (een goede analyse is cruciaal) en mijn trouwe notitieboekje ter hand en begon een 'brainstormtoestand' uit te tekenen. Mijn vloeiende woordkeuze indachtig hebt u wellicht weinig vertrouwen in mijn brein die gaat stormen maar ik zeg u, het werkt!

Het gaat als volgt: je zet een centraal element in het midden (in mijn geval dus 'Kriek') en verbindt daar in het wilde weg dingen mee waarvan je denkt dat ze er wel bij gaan passen. Dat kan zowel zoet als hartig zijn. Ik linkte ondermeer 'kaneel', 'vanille', 'kersen' (duh), 'yoghurt', 'chocolade' en 'rode biet' (thank God). Best selecteer je producten uit alle voedselgroepen (kruiden, zee, land, alcohol, zuivel,...) om een zo breed mogelijk scala te hebben. Vervolgens elimineer je op basis van :

1. de producten die je voorhanden hebt

2. verschillende structuren die je in je bord wil krijgen (noot: 'cuisson' heeft afgedaan als culinair modewoord. 'Structuur' is wat je nodig hebt)

3. gezond verstand (dit is de fase waarin je 'vissenogen' uit het gamma schrapt)

Mijn basis werd een soepje van rode vruchten, bier (zoet - zuur) en rode biet (aards als een verwijzing naar de hop) dus had ik krokante en crèmeuze elementen nodig om het vloeibare te counteren. Laagjes krokant gebakken kruimeldeeg en dotjes Griekse yoghurt/slagroom werden als dusdanig gecast. Voor de 'bite' zorgden rood fruit en schijfjes rode biet.  Een hedendaags dessert (met een vette 'vintage' knipoog) was geboren.

Het oordeel hebt u wellicht kunnen horen? Jaren '80 stijl maar gelukkig vernieuwend genoeg door de rode biet en het bier en zo goed voor een vrijgeleide naar de volgende ronde.

Begrijpt u me niet verkeerd, hier zit een gelukkige dame. Maar het vreemde aan dit programma is dat je altijd maar meer wil. Misschien moet ik niet voor de hele groep spreken maar man, zelden werd de strever in mij zo hard getriggerd als door het gegeven 'Hobbykok'. Jaja, ik heb een taartje gemaakt dat ze goed genoeg vonden. Maar.

Ik wil geen 'maar'. Ik wil in staat zijn om hen de perfectie te geven. In mijn wildste dromen wandel ik (nee: 'schrijd ik!') door de Green Mile met in mijn handen een gerecht, zo mooi, zo perfect dat één zonnestraal zich door het dichte wolkendek heen priemt en zijn gouden licht op mijn creatie werpt. De chefs hebben onmiddellijk door: 'hier gebeurt iets bijzonders'. Elk geluid verstomt. Ik nader het Tribunaal en zie kleine straaltjes kwijl uit hun beider mondhoeken druipen. Ze doen niet eens de moeite om het weg te vegen, dermate groot is hun fascinatie. Ik plaats voorzichtig mijn bord neer op de tafel en op dat moment weerklinkt Engelengezang en Hoorngeschal. Trillend en bevend nemen de chefs hun bestek ter hand en werken ze een hapje in de richting van hun (reeds openstaande) monden. De zintuigelijke sensaties die volgen wanneer het voedsel hun smaakpapillen beroert zijn ongeëvenaard. Het engelengezang weerklinkt steeds luider, doch, liefelijker tegelijkertijd. De chefs hebben tranen in hun ogen, slikken de krop in hun keel door en fluisteren: Stephanie, je mag door naar de volgende ronde.

OF

Ik kan me vanaf morgen laten behandelen voor een narcistische persoonlijkheidsstoornis, in mijn handjes wrijven dat ik al zo ver geraakt ben en dankbaar zijn voor iedere nieuwe les die ik krijg zodat ik beter en beter kan worden.

Voorlopig onthouden we:  '80 is prachtig

Morgen: Sheherazade's flavours in Antwerpen. Kijken maar.

De sadist en De masochist

Roep Wevelgem maar uit tot het nieuwe Lourdes want een wonderbaarlijke genezing vond plaats. De tumor waarvan eerder sprake bleek volledig verdwenen toen uw nederige blogster onderstaand gerecht aan de chefs mocht presenteren. Ik weet wel dat het een West-Vlaamse niet betaamt om te gaan stoefen over eigen verwezenlijkingen maar laten we de komende alinea gewoon eventjes doen alsof ik uit Antwerpen kom ofzo.

Zelf heb ik geen kinderen maar iedereen kent het fenomeen: 'nieuwbakken ouders die hun pasgeboren kleine beschouwen als ware het de reïncarnatie van Jezus, gezegend met het uiterlijk van Engel Gabriël '(terwijl junior in werkelijkheid vaak meer gelijkenissen vertoont met Mr. Potatohead)

Welnu, een soortgelijke trots ervoer ik over onderstaand bord.

Dag schatje! Het is mama! Je ziet er weer beeldig uit vandaag. 

Als je het gerecht zelf eens wil maken, je kan het vinden op de 'Beste Hobbykok van Vlaanderen' -website onder het kopje 'beginner'... Tot zover dus mijn grootheidswaanzin.

Maar jullie zijn hier natuurlijk niet om spannende smaken, nieuwe gerechten of creatieve culinaire technieken te leren kennen. Jullie zijn hier voor 'the dirt', de roddels, de achterklap en de smeuïge details. Zet je maar schrap voor een nieuwe episode: 'Hobbykok/Backstage'. 

Afgelopen dinsdag toogden we met Belgisch' sympathiekste Nederlander op pad om de mysteriëen der kruiden en specerijen te ontsluieren. Kruiden staan bekend om de wonderlijke uitwerking die ze op het menselijke gestel kunnen hebben. Zo wordt gezegd over munt, bergamot en anijs dat ze de spijsvertering bevorderen. Baden in rozemarijnwater zou nieuwe energie geven terwijl lavendel je heerlijk doet slapen. Gember zou zelfs een bepaald blauw pilletje kunnen compenseren.

Mochten ze er nu nog eens één uitvinden die de zandzakken onder mijn ogen kan wegtoveren, zou dat helemaal top zijn.

Alle gekheid op een stokje: dat er iets in de lucht hing die twee draaidagen (behalve dan een shitload aan sneeuw) was wel duidelijk:



'Stephanie, ben je allergisch? Je bent zo rood?'





De kruiden of Mr. Hermans' aanwezigheid? Laat dat maar altijd een mysterie blijven.

Op Dag 2 luidde de opdracht: 'Maak een voorgerecht waarin één kruid de hoofdrol speelt en je twee toepassingen van dat kruid in je gerecht verwerkt'.

Sergio had eerder verklapt dat zijn lievelingskruid citroenverbena was dus was het aanlokkelijk om dat te gebruiken. Wanneer echter geconfronteerd met de volgende keuze: 'maak het jezelf niet moeilijker dan het al is, gebruik iets wat je geleerd hebt en intussen onder knie hebt' OF 'ga maar voluit voor het onbekende en haat jezelf gedurende een aanzienlijke periode omdat je als straf voor je koppigheid keihard op je bek gaat' dan gaat deze mevrouw steevast voor het laatste! Een zeker gevoel voor masochisme is me helemaal niet vreemd.

Dille combineerde zich in mijn hoofd vlotjes met rode biet, rammenas en gerookte paling en mits de nodige aandacht mocht ik me een uurtje later verwonderen over een relatief esthetisch verantwoord bord.

En dan word je naar voor geroepen. De 'green mile' heeft er geen lap aan. Honderd mogelijke rampscenario's flitsen door mijn hoofd wanneer ik met mijn bord naar voor schrijd.. Het mag een waar wonder heten dat ik nog nooit gestruikeld ben over mijn eigen voeten en met het gezicht plat in mijn bord ben beland (ter illustratie: als puber stond ik bekend als 'het meisje met de vallende ziekte' omdat ik schijnbaar meer tijd doorgebracht op de grond dan rechtopstaand. Blijkbaar heeft het iets te maken met de veranderingen in je hersenen tijdens de adolescentie).

Nu goed, een dergelijk elegante ervaring bleef me gelukkig bespaard. De chefs inspecteerden mijn baby en een mild 'leuk' en 'fris gepresenteerd' ontviel hen. Toen vroeg Sergio of ik 'een dillemeisje' was. Wat antwoord je daar op? 'Ja?' Wat betekent dat dan? Wat zegt dat over mij? Ik persoonlijk beeld me 'een dillemeisje' in als een lichtjes wereldvreemde persoon die in een klein kabouterhuisje woont, op een afstand van de bewoonde wereld en wiens huisje en tuintje overwoekerd worden door wilde dille. Het meisje zelf vlecht haar haren in met dille en draagt zelfgemaakte kleren die ze op het spinnenwiel weeft met dilledraad. Ze kauwt continu op een sprietje dille onderwijl zacht heen-en-weer wiegend in een met dille versierde schommelstoel.

Maar dat zou een vreemd antwoord geweest zijn dus heb ik heel spitsvondig 'Hhmbwah' uitgebalkt.

Het vragenuurtje bleek nog niet voorbij want daar kwam alweer de volgende instinker: 'Wat vind je hier nu zelf van?'

U moet weten dat een dergelijke vraag mij onmiddellijk terugflitst naar 1999. Volg me even op een korte reis door de tijd:

Veertienjarige Stephanie komt thuis met een herfstrapport waarop in vette cijfers een dikke onvoldoende voor wiskunde af te lezen valt (geen uitzondering, geloof mij). Vader werpt één blik op het papiertje en kijkt vervolgens met licht opengesperde neusgaten de kamer rond. Mijn zusjes reppen zich naar veiliger oorden en laten mij achter in een dreigende, onheilspellende stilte. Ik word uitgenodigd aan De Tafel (een ronde, maar geloof me, de gesprekken die daar plaatsvonden waren beduidend minder democratisch dan die aan zijn beroemde voorganger). 

De stilte wordt stilaan ondraaglijk. Ik kijk door mijn wimpers naar mijn moeder en zij kijkt terug met een spijtige blik waaruit tegelijk ook hoop spreekt ('Een eerste kind is toch altijd een beetje proberen. Met de andere twee gaat het vast beter')

 Mijn vader schuift gezwind het cijferbulletin in mijn richting, kijkt me met donkere ogen aan en zucht vermoeid: 'En, wat vind je daar nu eigenlijk zelf van?'

Help me hier eens even mee. Ik weet het na al die jaren nog steeds niet dus zeg eens eerlijk: wat zeg je daar in godsnaam op??

'Wel ok' is vanzelfsprekend uit den boze. 'Niet echt goed' zet dan weer de poorten wagenwijd open naar een urenlange donderpreek. Wat je ook doet of zegt, je bent sowieso gejost.

Terug naar 2013. Sergio stelt mij diezelfde vraag en ik transformeer op slag in de onzekere veertienjarige die wéét dat ze met haar rug tegen de muur staat. Omdat de hele situatie duidelijk nog niet stresserend genoeg was, duwt de chef mij prompt een lepel dillecrème in de mond met als bevel:  'Proef hier nu eens zelf van'.

Op zo'n moment verdwijnen al je gedachten als sneeuw voor de zon. Je staat te trillen op je benen en langzaam dringt één slagzin zich dreunend en ritmisch door de watten die voorheen je hersenen waren:

'Alstublieft, laat er niets tussen mijn tanden zitten! Alstublieft laat er niets tussen mijn tanden zitten'.

Braaf opende ik mijn mondje voor het lepeltje en slikte mijn eigen probeersel gewillig door.

Sergio: 'En?'

Ik: (welbespraakt, barstend van zelfvertrouwend en scherp als een mes): 'Ik vind het... euhm... wel ok... denk ik....'

Sergio: 'Dat vind ik ook'.

De vuile sadist....

Onnodig u echter te melden dat uw nederige verslaggeefster zich op wolkjes naar huis begaf. Complimentjes van drie-sterrenchefs, ze staan qua verslavingsgehalte nét onder 'heroïne'.

Vanavond: Gert, hop en een ontroerende imitatie van Donald Muyle door mijnentwege ('Hoppeskeuten? Tès de truffl van West-Vloanderen é!)

Very classy, indeed!

Tartaar en Tumoren

Goed, ik héb gezegd dat in Tiny boeken alles goed komt. Maar Tiny is Gert niet. Goed voor hem. Zo'n Poefie-hondje dat de hele tijd rond zijn enkels loopt te drentelen zou ook geen zicht zijn. En ik heb ook niet gezegd voor wié het precies goed zou komen.
Niet voor mij, dat was wel duidelijk.

Maar even een chronologische beschouwing mischien?

De eerste draaidag leidde Gert ons richting Damme. Naar de fantastische boerderij van Boer Bonne (volgens mij selecteren ze die mensen toch op hoe hun naam bekt hoor...). Boer Bonne had een aantal prachtige koeien staan, een paar bambi's en een gans of zes. Daar noch foie gras, noch bambi een familievriendelijke uitzending zou opleveren werd het thema van de dag: rundsvlees.

Nu moet u weten dat ik toen al de ijzige hand van paniek rond mijn keel voelde sluiten. Ik eet heel graag rundsvlees. Ik zou een moord doen voor een sappige côte à l'os op een zwoele zomeravond. Ik ben fan van Bambi en nog meer wanneer hij mooi versneden en rosé in mijn bord ligt met een herfstgarnituurtje erbij. Maar ik ben géén crack in vlees bakken. Ik doe dat namelijk niet zo veel, heb het aldus ook niet echt in de vingers en er zijn dingen waar ik liever mee experimenteer dan met een steak.

Dit gezegd zijnde: lang leve Belgisch rundsvlees.

Soit, geen paniek, dacht ik nog bij mezelf: Je kan immers altijd een heerlijke steak tartaar maken. Andere gedachten waren: dit is een mooie, zonnige dag (voor de eerste keer in weken dacht ik niet dat ze mijn tenen wel zouden mogen amputeren na de draaidag), je bent op de boerderij, je leert iets bij: genieten maar.

En dat lukte redelijk tot we aan het mini-testje mochten beginnen dat steeds aan de Grote TestDag vooraf gaat: 'maak eens een steak tartaar'.
Bastards. Daar ging mijn briljant uitgekiende plan. Mijn eerste impuls onderdrukkend om stilletjes weg te sluipen van Boer Bonnes' erf , stelde ik mezelf gerust met boutades als 'Carpe Diem', 'Wanneer de nood het hoogst is, enz'

Wilt u de tips van Chef De Mangeleer m.b.t. steak tartaar? Ok, omdat u het bent:

- Snij altijd je rundsvlees 'tegen den draad'. Wanneer je de tijd neemt om je stukje rauwe koe goed te bekijken, zal je zien dat er lijnen door je vlees lopen . Als je een steak snijdt, moet je dus in de omgekeerde richting van die lijnen snijden. Dat zeggen ze niet zomaar omdat het grappig is maar wel omdat je biefstukje er malser van wordt (kortere vezels= malser vlees)

- Niet zagen in je vlees. Dit is echt een veelgemaakte fout. Mensen (mezelf incluis) gaan vaak met hun mes 'zagen' in hun biefstuk maar dat mag dus niet. Dan maak je je vlees kapot en minder mals. Wanneer je een tartaar wil maken, dan moet je met lange, vlotte 'halen' door je steak gaan.

- Schenk aandacht aan je blokjes. Alle blokjes moeten even groot zijn dus ga systematisch te werk. Eerst sneetjes, dan reepjes, dan blokjes.

- Qua manier van opmaken is de sky the limit (of toch zo ongeveer). Ik maakte een lichte sojamayonaise op basis van wat graanmosterd. Verder werkte ik met kappertjes, worcestersaus, een paar druppeltjes tabasco, veel verse kruiden (bieslook ter vervanging van de scherpe ui, platte peterselie, een beetje waterkers) en peper en zout natuurlijk.
Dit is een zeer klassieke bereiding maar je kan ook eens wild gaan. Eén van mijn medekandidaten ging de aziatische toer op (en dat werd zeer gesmaakt). Iemand anders werkte op basis van pickles.

Zo, nu het educatieve luik achter de rug is, kunnen we ons weer ten volle concenteren op De Dag Waarop Stephanie Een Bordje Kots Presenteert Aan Topchefs.

's Anderendaags werden we we verwacht in 'Den Abbatoir' in Anderlecht alweer we de chefs mochten verblijden met een lekker stukje rund en een bijhorend sausje op basis van bruine fond (wisten zij toen veel).

Ik koos voor onglet (of 'kraaibiefstuk'). God weet waarom. Omdat ik het een leuke naam vond waarschijnlijk. Dat ik het zelf nog nooit eerder had klaar gemaakt was een euvel waar ik me later wel mee zou bezig houden.

Misschien is het u op de fantastische beeld van mijn prachtig lekkere bord ontgaan maar de drek bestond wel degelijk uit verschillende componenten. Ik had een pureetje gemaakt met verse kruiden, daarop een crumble van merg, sneetjes onglet overgoten met een champignonsaus op basis van 1/2 champignonbouillon en 1/2 bruine fond.
U merkt, de theorie zat strak.

Wat bordpresentatie betreft, is er iets ernstigs met mij aan de hand vrees ik. Op de één of andere manier is, wat er uiteindelijk op mijn bord ligt,helemaal niet congruent met het beeld dat ik in mijn hoofd had gemaakt.

In mijn hoofd zag ik namelijk nette, fijne, elegante sneetjes rosé rundsvlees, schattig naast een quenelletje of twee smeuïge puree, afgetopt met een crunchy crumble, opgefrist met een knapperige witloodsalade en als finishing touch een streepje romige champignonsaus waar frivool enkele shiitakes zouden uitspringen.

In werkelijkheid mochten Gert en Sergio hun vork prikken in zoiets:

We kunnen dit avontuur aldus besluiten met het waarschijnlijke vermoeden dat ik aan een zeer zeldzame, doch ernstige hersentumor lijd, met als voornaamste symptoom het niet in staat zijn tot een deftige bord-dressage.

Gelukkig wist ik mijn hoofd opnieuw uit de buurt van het slachtblok te houden en mocht ik mee naar de volgende week. Waarschijnlijk zal geen van u vanavond mijn doldwaze capriolen volgen aangezien er schijnbaar één of andere voetbalwedstrijd speelt, maar mocht u alsnog besluiten om af te stemmen: we begeven ons in de Wondere Wereld der Planten en Kruiden.

Zo, en met deze zin heb ik definitief alle mannelijke kijkers uitgeschakeld.

Noch mossel noch vis

Reeds aan de vooravond van een nieuwe aflvering Beste Hobbykok, dien ik u eigenlijk nog te briefen over de voorgaande. Freud heeft wellicht tal van plausibele verklaringen voor het feit dat ik 'vergeten' ben u hierover eerder in te lichten. Freud kon het vooral mooi zeggen. Natuurlijk spreekt het voor zich dat ik sta te springen om mijn versie van het verhaal te brengen wanneer ik geschitterd heb en net iets minder hoog spring wanneer het net iets minder goed was.

Maar alle ego's aan de kant want daar gaat het natuurlijk helemaal niet over. Het gaat om de ervaring, beste mensen. Om het privilege van te mogen leren van de beste. Om de pure liefde voor het product zelf.
Niet om een complimentje te krijgen van een koppel 3-sterrenchefs.



Ik voel me niet te beroerd om mijn kennis met jullie te delen hoor...
Bovenstaande bijvoorbeeld, noemen we 'mossels'.

En zie me hier eens het product liefkozen

Dit was de theorie.

Nu de praktijk.

Ik kon wel bleiten! Het kostte me alle zelfbeheersing om me niet languit op de vloer van die (prachtige) Timmerfabriek te werpen, hun benen te omklemmen en te roepen: Like me!!! Please!! Zeg dat je mijn (bombastisch) bord wél lekker vindt! En dan zachtjes te zingen: 'Tell me lies, tell me sweet little lies.'

Gelukkig heb ik dat niet gedaan. Want dat zou genant geweest zijn.
Over genant gesproken: heb je die brok gezien die aan mijn kaak hing? Man, wat was dat? (eten hoop ik). Ik heb de hele tijd naar mijn scherm zitten brullen: Mens, in godsnaam! Veeg je kaak af!! Maar dat deed mijn virtuele ik niet. Ze luisterde braaf naar alle tips die de chefs haar meegaven om het de volgende keer beter te doen.

Kunstwerk getiteld: 'De Krampachtige Glimlach'

Niet echt hoor. Herinnert u zich het fenomeen waar ik het de vorige keer over had? Je weet wel, de tijdelijke blokkage in executieve functies wanneer Zij in mijn buurt komen, er klanken uit hun mond schijnen te komen maar ik enkel (met lichtjes open hangende mond) kan staren récht in ogen? It happened again.

Je staat daar met je bord. Te hopen dat ze het lekker vinden. Dat blijkt dan niet zo te zijn. Dan ga je een beetje dood vanbinnen. Dan beginnen zij te praten. Dan denk je bij je zelf: Stom wijf! Stom wijf! Stom wijf! Tot je beseft: 'Oei, bewegende monden... dat betekent waarschijnlijk dat ze me iets aan het léren zijn!! Beter even luisteren zodat ik nooit of te nimmer nog dezelfde fout zal maken en ik mij in de toekomst eeuwig kan koesteren in de warme stralen van hun liefdevolle goedkeuring.' En dan denk je: 'Luister! Luister! Luister! ... Stom wijf.' Vervolgens stoppen ze met praten, heb je alles gemist en druip je stilletjes en vol zelfhaat af richting het eerste beste hoekje waar je je opkrult en hoopt te versmelten met de muren. Wat dan ook weer niet gebeurt. Er is geen God.




Ter illustratie: hier zou je dus dénken dat ik goed aan het opletten ben zodat ik weet hoe ik mijn groentjes in de toekomst mooi fijn kan snijden. Nope. Daar was ik aan het denken:'Wow, dat zijn Sergio's handen. Ze zijn iets aan het snijden voor mij'

Weet je wat trouwens het allerleukste is aan zelfhaat?? Dat het blijft hangen. Je hebt er echt nog dagen genot van! Ook helemaal top is de inspiratie die achteraf komt onder de vorm van duizend treiterende stemmetjes in je hoofd: 'Ey, Coorevits, waarom heb je eigenlijk niet gewoon een soort van bouillabaise gemaakt met schaal-en schelpdieren?' Dat hadden ze waarschijnlijk wél lekker gevonden!' Of: 'Ey, loser, zo'n Zeeuws stamppotje anders? Dat had je toch al eens mee gescoord? Of was dat puur toeval?? Kun jij eigenlijk wel koken?'

Zalig.

Maar goed. Gratie werd mij verleend en ik kreeg een nieuwe kans om mij te bewijzen. Vanavond gaan we op stap met Gert. Met Gert naar De Boerderij.

Klinkt als een soort van Tiny-boek en zoals we allemaal nog weten uit onze kindertijd zijn Tiny-boeken top en lopen die altijd goed af.
Kijken maar.

Boer zkt. (exotische) Vrouw: in retrospectie





Toen ik iets meer dan een jaar geleden met deze blog startte, koos ik er bewust voor om geen foto's van mezelf te publiceren. Dat had verschillende redenen:

1. ik was van mening dat mijn uiterlijk niet bepaald een toegevoegde waarde betekende voor mijn kookverhaaltjes

2. in de buurt van een fotocamera schijn ik alle naturel te verliezen, begin ik als een soort maniak te grijnzen met als resultaat een foto die je beter niet toont aan kleine kindjes, wil je ze van nachtmerries vrijwaren.

3.mijn moeder weet wel hoe ik eruit zie

Maar sinds afgelopen dinsdag 'is my cover blown' denk ik. Dus hier gaan we:

Tip: ik heb geen witte koksvest aan.

'De Beste Hobbykok van Vlaanderen' dus. De hele ervaring is ... onwerkelijk. Terwijl ik dit aan het typen ben, dwalen mijn ogen heel de tijd af naar bovenstaande foto en kan ik bijna nog altijd niet geloven dat ik het effectief ben, die daar staat in het gezelschap van Gert en Sergio.

Benieuwd naar wat extra inside information? Gezien het feit dat in ons allen een voyeur schuilt, neemt ik aan dat het antwoord 'yes' is.

Op het moment dat deze foto werd genomen, hadden we net onze instructies gekregen en ging ik enthousiast aan de slag met vis, savooi en aardappelen. Gezwind was ik de garnalen van hun karkassen aan het ontdoen toen 'iets' me uit mijn concentratie haalde. Dat 'iets' bleken vier camera's te zijn, allen gericht op mijn persoon. Het vermoeden dat het niet mijn bijzondere vaardigheden op het vlak van garnaalpellen waren, die deze bijzonder aandachte verdienden, keek ik voorzichtig over mijn schouder. Ongeveer vijf centimeter buiten mijn 'persoonlijke ruimte' bleek zich daar een zes-sterren duo te bevinden.

Het arme garnaaltje dat zich toen in mijn klauwen bevond, werd prompt tot mousse gekenepen en een soort van schor gepiep dat vage gelijkenissen vertoonde met een populaire Nederlandstalige begroeting werd uit mijn strot genepen.

Nu ben ik er wel niet echt de persoon voor die zich laten verleiden tot idolatrie maar iedereen die ook maar een béétje in koken geïnteresseerd is, kan niet anders dan toegeven dat bovenstaande mannen een soort van halfgoden in de culinaire wereld zijn. Ik dacht nog bij mezelf: Coorevits, al wat uit hun mond komt, kan je maar beter zo opslaan dat je het op je sterfbed nog herinnert. Echter, een tijdelijke blokkage in mijn executerende functies besliste daar anders over.

 De uitzending van afgelopen dinsdag laat dan misschien wel een super-geïnteresseerd meisje zien dat ijverig staat te knikken maar in werkelijkheid heeft mijn autistische gestaar hen waarschijnlijk de stuipen op het lijf gejaagd. In mijn hoofd weergalmde continu volgende auto-instructie: 'Sla info op! Sla info op!' zonder dat er natuurlijk ook maar iets werd opgeslaan. Het enige wat ik me achteraf herinnerde was dat ze me aangeraden hadden om mijn stoemp 'pittig en anno 2013' te maken.

De eerste neiging om een handvol rode pepers door mijn puree te draaien bedwingend, toog ik verder aan het werk met garnalen, kool en aardappelen. Enkel hopend dat een soort van Goddelijke Ingeving soelaas zou bieden. Na een tijdje had ik een deftige savooistoemp, een lekker sausje op basis van garnalenkoppen en een handvol gepelde garnalen. Restte mij enkel nog de skrei (= witte vis die op dat moment in het seizoen was).

Mijn oorspronkelijke plan om er een soort van luxe-fishsticks van te maken had ik al overboord gegooid want tenzij Kapitein Iglo aan een mega-comeback bezig is, kun je hem niet echt '2013' noemen.
Volgend plan: vis gaar stomen in een koolblad. Dat ik noch over een stoommandje, noch over een werktuig beschikte om de kool mee vast te zetten, was een euvel die zich gaande weg wel zou oplossen. Niet dus. Een vergiet boven kokende aardappelen hangen is GEEN goed alternatief voor een stoommandje.
Een andere ingeving waarbij de vis gepaneerd werd in mosterdzaadjes en vervolgens gegrild werd, passeerde ook de smaaktest niet.

De klok tikte medogenloos verder en daar een hysterische paniekaanval zelden tot briljante daden leidt, besloot ik mezelf even te verstrooien door het maken van een origineel garnituurtje. Volgende tip kan ik u alvast meegeven: chips van savooikool zijn NIET lekker.

Voor de 100 000ste keer die dag herhaalden zich in mijn hoofd de woorden: 'anno 2013', 'pittig' en 'spannend'. En toen, een twintigtal minuutjes voor de deadline, rekten mijn grijze hersencellen zich slaperig uit en besloten ze om zich ook nog eens nuttig te maken. Al proevend selecteerde ik wat verse kruiden waarvan ik wel vermoedde dat ze smakelijk zouden combineren met witte vis. Het stukje overgebleven skrei sneed ik in een fijne tartaar en pimpte die met een hoop smaakmakers en de handgepelde garnalen.
Tenslotte diende ik enkel nog een naam te verzinnen voor mijn gerecht daar de chefs onze creaties blind zouden proeven. West-Vlaamse stoemp en tartaar werden metaforisch aan elkaar gekoppeld en de rest is geschiedenis.

Onnodig om te vermelden dat ik mijn gerecht zelf geproefd heb voor ik het naar de chefs doorstuurde en hoewel ik vond dat 'de smaken goed zaten' (om maar eens een boutade te gebruiken) en ik best wel tevreden was met het resultaat, was mijn verbazing tijdens de bekendmaking groot.
Mogelijks hebt u dit kunnen afleiden uit mijn gelaatsuitdrukking?

Hoe het mij verder vergaat in Hobbykokland, zou ik u wel willen zeggen maar dan moet ik u vermoorden. Dus als het u ook maar enigzins interesseert: dinsdagavond. VTM. 20h30.







Kortrijkse Parels

Afgelopen kerst kreeg ik van mijn dierbare schoonzus een boek getiteld 'Will write for food'. Het boekje is geschreven door Dianne Jacob en functioneert als een soort gids voor al wie zich bezig houdt met de combinatie: voedsel-schrijven, waaronder dus de foodblog.
Enthousiast ging ik aan het lezen, onderlijnen en noteren want het boekje bevat ongelofelijk veel handige tips voor al wie zijn foodblog wil onderscheiden van de duizenden andere blogs die op het net circuleren. Eén heel belangrijke tip luidde als volgt:

'Zorg in het begin van je carrière als foodblogger minstens drie keer per week voor een blogpost.'

Onnodig om te zeggen dat mijn Pad Naar Eeuwige BlogRoem zo goed als gelegd is...
Ik zou natuurlijk met allerhande excuses kunnen afkomen over het waarom en hoe van mijn afwezigheid maar daar heeft niemand iets aan. Laten we gewoon de draad weer oppikken, elkaar vergeven en hand in hand de ondergaande zon tegemoet huppelen. Deal?

Nu dat geregeld is, gaan we over tot de volgende teleurstellende mededeling:

Ik kan u vandaag geen receptje meedelen.

Dat komt vooral omdat ik de laatste tijd bijna niet meer in mijn keuken te vinden ben en wat ik dan wel produceer, is vermoedelijk net iets minder interessant (een recept voor een gesneden droog worstje iemand?)

Als goedmakertje dacht ik jullie een lijstje te schenken bestaande uit enkele van mijn favoriete voedsel-gerelateerde winkels doorheen Vlaanderen. Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar persoonlijk word ik altijd blij van zo'n lijstjes. Hebben jullie dat niet dat, wanneer je aan het rondzwerven bent doorheen Onbekende Vlaamse Landschappen, je het gevoel hebt op een soort van queeste te zijn. Een Zoektocht naar Het Perfecte Brood. Of Het Lekkerste Drankje.
Stap het eerste, beste toeristencentrum binnen en ze smijten de lijsten met musea/kerken/fonteintjes naar je kop maar vraag eens naar de lekkerste bakker? Of de beste slager? Of de verleidelijkste chocoladewinkel? Ho maar.
Als ik aan het citytrippen ben, dan is dat de info waar ik naar op zoek ben en jammergenoeg word je op dat vlak zo vaak het slachtoffer van die smerige toeristenvallen.
Vandaar mijn oproep: lezers aller foodblogs, verenigt u en speel uw favoriete, geheime, adresjes door zodat wij nimmer nog een culinaire teleurstelling het hoofd hoeven te bieden!

Onderstaande lijst bevat enkele schatkamers in het lieftallige, pittoreske Kortrijk. Gent en Leuven kunnen volgen op aanvraag (of wanneer ik mijn gasfornuis blijf verwaarlozen).
- Ridder en Hove: absoluut met stip op nummer 1 mijn favoriete patissier in West-Vlaanderen. Eddy en Tom, de twee profs, bieden je 'duizend-en-één-lekkernijen' en oh my god, ze liegen echt niet. In het theesalon kun je altijd terecht voor een ontbijt of een afternoon-koffie. Uit de bakkerij zelf kan ik ten zeerste volgende parels aanbevelen:
* hun soesjes (romige, op je tong smeltende vanillekleurige crèmevulling, doorspikkeld met zwarte vanillepuntjes, omhuld door een luchtig soezendeeg, afgetopt met een blinkende chocoladeganache)
* hun chocoladekoeken met pudding (opnieuw die heerlijke crème patissière deze keer in knapperige laagjes bladerdeeg die verder twee krokante staven echte chocolade herbergen)
* hun boter-en appelcake (stevige plakken zachte cake met een intense botersmaak omhuld door een krokant amandelkorstje)
* hun bruin, Frans stokbrood (dunne 'flutes' extreem krokant gebakken, doorspekt met volle granen)

Adres: Voorstraat 7, 8500 Kortrijk

- Slagerij Mylle: Marc Mylle runt samen met zijn vrouw deze klasse slagerij/traiteur. Als je de winkel binnen stapt, waait een enthousiast begroeting van de vakman himself je tegemoet. Een slim (doch slinks!) 'wandelpad' leidt je langsheen een tentoonstelling van bereide gerechten en een kaasafdeling om dan uiteindelijk in het slagersgedeelte terecht te komen. Mr. Mylle spreidt graag zijn liefde voor het vak ten toon en geeft je niet enkel tips met betrekking tot het product maar ook over de bereiding ervan.Wanneer je het heel lief vraagt, krijg je misschien wel eens een rondleiding in 's mans schatkoelkamers. Persoonlijke favorieten zijn de 'ouderwetse kipsalade', de gemarineerde côte à l'os, de Kortrijkse boetenpaté en de steak hotel. Mr. Mylle's echtgenote heeft een gedegen kaaskennis en zal je met veel plezier iets adviseren uit desbetreffende toonbank.

Adres: Gentsestraat 10, 8500 Kortrijk
- Eet-en broodhuis De Trog: gelegen aan het rustige Plein in Kortrijk bevindt zich één van mijn favoriete lunchadressen. Naast heerlijke biologische broden, kan je in het stijlvolle herenhuis ook terecht voor een lekkere, lichte lunch. Je slaat de bal nooit mis wanneer je gaat voor een huisgemaakte quiche (steeds vergezeld van een weelderige, kleurrijke en knapperige salade). Maar mijn persoonlijke favorieten zijn de pasta met champignons en spekjes en de vegetarische hamburger. Let daarnaast zeker op de 'daily specials' (want van zo'n verse tartiflette zou ik op een kille winterdag wel een ketel opkunnen)
Adres: Plein 12, 8500 Kortrijk

- Vishandel Lanckman. Mijn vaste visleverancier én bron van info wanneer ik ideeën nodig heb voor een etentje. Man en vrouw Lanckman zul je nooit betrappen op het verkopen van ondermaatse vis. Zelfs wanneer je hun makreel/zalm/skrei in je neusgat boort, zul nog geen hinderende visgeur kunnen ontwaren.

Adres: Voorstraat 22, 8500 Kortrijk

- Stel, je hebt iets van: laat ik eens een klein, schattig lammetje in mijn creusetpot smijten om er een heerlijk stoofpotje van te maken, dan ben je bij Dujardin aan het juiste adres. De gigantische, luxueus aandoende slagerij/traiteurzaal herbergt de fijnste vleeswaren met als specialiteit lamsvlees en wild (in het seizoen). Daarnaast verkopen ze een selectie uitgelezen kazen en ligt in het verlengde van de slagerij een delicatessen/groentenzaak. Zéér moeilijk om hier de knip op je portefeuille te houden.

Adres: Wijngaardstraat 38, 8500 Kortrijk

- Charlou. Ik weet niet goed hoe ik volgend snoepgoed kan benoemen zonder racistisch te klinken. Laat ons er dus van uitgaan dat jullie weten dat ik helemaal pro multiculturele samenleving ben en dat ik het nooit in mijn hoofd zou halen om onze zwarte medemens denigrerend te benaderen. Dit gezegd zijnde: lang leve de ngerinnetetten van de Charlou. Echt, mellow cakes uit de supermarkt hebben geen lap aan wat Isabel in haar Oord Des Verderfs verkoopt. Volg me even: een knapperige, brosse koekbodem, afgetopt met een fluffy, vederlicht schuimpje, overgoten met knapperige melkchocolade. En dat kingsize!
Daarnaast zéker ook aan te schaffen: de originele 'paardenkoppen' en de 'florentines'. Wat deze laatste betreft: dit is een relatieredder, geacht publiek. Wat ik mijn liefste echtgenoot ook mag aandoen, onmiddellijke vergiffenis zal me geschonken worden wanneer ik hem nederig om absolutie smeek met een zakje van dit witte goud in mijn handen.

Adres: Voorstraat 39, 8500 Kortrijk

- Pomodoro. Ik ben een hardcore pasta fan. Dat mag geweten zijn. Als moderne vrouw strijd ik natuurlijk (halfhartig) mee in de moderne oorlog tegen de koolhdraten maar laat me binnen stappen in Pomodoro en ik stap zó over naar De Donkere Zijde. De toonbank in deze Italiaanse traiteur zaak bulkt van de heerlijkste tortellini's. Te proeven zijn: de tortellini met boschampignons, de tortellini met asperges en de variant met vier kazen. Stel, je bent geen lui wijf en je maakt zelf je pasta maar je zoekt nog naar een lekkere, Italiaanse kaas om je gerecht af te werken, dan zal je hier de lekkerste fontina, pecorino of taleggio aantreffen.

Adres: Onze-Lieve-Vrouwstraat 6, 8500 Kortrijk


Dit gezegd zijnde, ga ik nu mijn gratis producten gaan claimen die bovenstaande winkeluitbaters mij beloofd hebben. Veel shopplezier in Kortrijk, beste mensen.