Echte mannen eten havermout

Tentman en ik zijn de laatste tijd sterk bezig met 'gezondheid'. Of tenminste: Tentman is daar de laatste tijd mee bezig. (Ik al veel langer.) Dat kwam doordat we samen eens gingen lopen. Elk jaar in januari barst Tentman van de goede voornemens: hij zal drie keer per week gaan joggen, gaat  elke dag met de fiets naar het werk, bant alle vetten en alcohol uit zijn leven om twee weken later te verrijzen met een kathedraal van een lichaam.
Tot zover de theorie.

De praktijk leerde hem dat intensief sporten iets is wat je beter langzaam opbouwt. Op die manier vermijd je vervelende blessures die je verhinderen de rest van het jaar nog iets aan je conditie te doen. Zoals het Een Echte Man betaamt, negeerde Tentman dat advies natuurlijk straal.

Maar goed, daar gingen we dus, op een mooie zondagmorgen. Samen joggend alsof we niets anders deden. Tentman ging er vol voor, passeerde me na een half minuutje opwarmen en vond het nodig in het voorbij komen eens vrolijk te zwaaien. Na nog eens twee minuten kwam ik op tempo, passeerde hem en stak ook maar een vrolijk handje op. Ik heb hem de rest van de training niet meer gezien.

Tentman nam deze 'nederlaag' wederom op als een Echte Man, verkondigde tegen iedereen dat 'lopen zijn ding niet zo was' en kocht prompt een koersfiets. Hij ging drie keer per week trainen, vroeg of ik zin had in een gezamenlijke sportactiviteit, reed me er binnen de vijf minuten af om nooit meer achterom te kijken. 

En zo, lieve mensen, lossen wij een on-evenwicht in de sekse-balans op. Kinderachtig? Dat zijn uw woorden...

We gaan verder. Sporten gaat natuurlijk gepaard met gezond eten. Die hindernis bleek net iets moeilijker te nemen voor Tentman. Ziet u, mijn man is genetisch geprogrammeerd om gehakt, witte saus en gefrituurd voedsel het allerlekkerst te vinden. Hij kan daar zelf niets aan doen, het is een soort ziekte. Dus laatst bevonden we ons in de auto, volgend gesprek voerend: 

TM: Zeg, Steph, die linzen-en quinoa dingetjes zijn wel ok hoor maar waarom maak je niet nog eens moussaka?

Ik: Denk je ook niet dat iets wat uit gefrituurde koolhydraten en groenten, gehakt en witte kaassaus bestaat niet echt past in de  mijn-lichaam-is-mijn-tempel- filosofie?

TM: Nee, dat denk ik niet. Mijn lichaam is een Griekse tempel en zulke tempels hebben moussaka nodig. 

Ik: (...) (Hierop een zinnig antwoord verzinnen zou iets zijn als zeggen tegen een rotsblok dat hij een eindje moet opschuiven)

TM: En wat als we ooit kinderen hebben? Je zal onze lieve, kleine kindertjes toch hun culinair erfgoed niet ontzeggen hé? Mijn kinderen moeten opgroeien met moussaka

Ik: Dan zullen jouw kinderen vetbollen zijn.

TM: Wil je zeggen dat mijn familie dik is?

Ik: Nonkel Ouranios weegt 120 kilo en is 1m65 of zo, dus ja, sommige leden van je familie wel. Maar dat is niet mijn punt, het punt is dat ik mijn hypothetische kinderen gezond eten wil geven en niet wil (op)voeden met het idee dat het enige gezonde in een ovenschotel (de groenten) best ook gefrituurd worden.

TM: Kan me niet schelen, ik wil dat Christos leert wat de gerechten van zijn vaderland zijn.

Ik: Euhm, Christos??

TM: ja, onze zoon. Dat is een goede, mannelijke, Griekse naam.

Ik: Ze zullen hem 'Dikke Kristn' noemen. Dat weet je toch hé?

TM: Hij zal mannelijk genoeg zijn om zich daar niets van aan te trekken. 

Ik: En wat als Dikke Kristn een passie voor ballet blijkt te hebben? Wat als hij op tien-jarige leeftijd naar jou komt en zegt: 'Papa, kom je kijken naar mijn solo in het Zwanemeer? Asjeblief papa, ik dans voor het eerst op pointes??'

TM: Dan zal ik zeggen; 'Natuurlijk zoon'. En ik zal in de coulissen staan wachten tot hij op gaat, zelf pointes aan doen en naast hem komen dansen. Hij zal het rap genoeg afleren. 

Onze kinderen worden later bijlmoordenaars. 

Maar goed. Los daarvan is Tentman nog steeds aan de 'healthy lifestyle' en om hem daarin te ondersteunen, probeer ik al die gezonde dingen zo lekker mogelijk te maken. Zo houdt hij wel van een kommetje cornflakes 's morgens maar aangezien die dingen propvol suiker zitten, creëerde ik een gezonde tegenhanger, 'de crunchy granola'. Een soort van muesli maar dan krokant, bestaande uit havermout (het populairste kindje van de klas tegenwoordig), boekweit, noten, zaden en superfoods allerhande (gojibessen, macapoeder, lijnzaad).

Gezond én hip, net zoals Tentman. 

Ingrediënten:

Deze granola is van de flexibele soort. Dat wil zeggen dat je kan variëren naar eigen smaak en vermogen. Eventjes wat uitleg bij de ingrediënten die in mijn mix zitten.

- Havermout: kent iedereen intussen en de tijd dat dit enkel paardenvoedsel was is al lang voorbij. Havermout is Hot en smaakt bijzonder lekker geroosterd. Havermout schijnt glutenvrij te zijn maar in de supermarkt is dit niet altijd het geval. Vaak mengen ze de haver daar met tarwe. Wanneer je 100% glutenvrij wil eten, ga je best naar de biowinkel.

- Boekweit: de nieuwe 'quinoa'. Net als zijn bekende broertje (laten we er gemakshalve maar van uit gaan dat pseudo granen mannelijk zijn), een soort zaad met een nootachtige smaak. Boekweit vind je zowel in hartige (sobanoedels) als in zoete (boekweitpannenkoeken) terug en kan je dus op elk moment van de dag inzetten. Het zaad geeft zijn energie langzaam vrij waardoor je je lang 'vol' voelt (sorry voor de dubbelzinnige verwijzing naar dat 'andere zaad' en zijn effecten). Te onthouden: boekweit = gezond!

- Gojibessen: rode bessen, afkomstig uit China en hier meestal in gedroogde vorm te verkrijgen. Ze zitten vol aminozuren, vitaminen, mineralen en anti-oxidanten en als je lang genoeg dergelijke termen in het rond strooit, stelt niemand zich nog verder vragen over de gezondheidsvoordelen van dit ingrediënt. 

- Maca: een 'superfood', te verkijgen in de biowinkel in poedervorm. Zou bij vrouwen de hormoonhuishouding weer in balans brengen (maw: hysterie-verlagend werken), het immuunsysteem boosten en je tonnen energie geven. Bij mannen zou het naar't schijnt de seksuele energie verhogen. Maca = natuurlijke viagra. En als dat niet echt zo is, dan doen we het maar voor het psychologische effect. 

- Lijnzaad: stel, je bent iemand van de geconstipeerde soort, dan is lijnzaad jouw ding. Het veegt je darmen helemaal schoon en werkt je afvalstoffen naar buiten als ware je endeldarm een autostrade (zeker in combinatie met yoghurt).

- Kokosbloesemsuiker: een natuurlijke suiker en een ideale vervanger voor de witte, geraffineerde suiker die niet erg veel doet voor je gezondheid. De suiker smaakt niet naar kokos maar heeft een soort karamelgeur. Veel beter dan stevia, als je het mij vraagt. 

ik heb deze 

- Kokosolie: een natuurlijke vetstof dat zich presenteert in een vaste, witte substantie maar bij verhitting vloeibaar wordt. Je kan hem vinden in Tahiti-versie (kokosgeur-en smaak) of in een neutrale variant (geur- en smaakloos). Kokosolie kan goed tegen verhitting (in die zin dat het zijn goede eigenschappen niet verliest bij bakken/braden, in tegenstelling tot olijfolie). Ik gebruik kokosolie niet alleen in de keuken maar ook in de badkamer. Het tovert iedere droge huid weer om in een babyvelletje. Soms mix ik er een beetje grof zeezout onder en dan krijg je een natuurlijke scrub. Zo, een recept én een beautytip in één, als dat geen waar is voor je geld. 

en deze ook

Recept

 Terug naar het recept nu. Waar we eigenlijk kort kunnen over zijn. Het komt erop neer dat je alle noten, zaden en superfoods (*) onder elkaar mengt, de kokosolie samen met de suiker smelt, dit onder de noden -zadenmix roert en vervolgens roostert op een bakplaat tot alles krokant is en je hele keuken ruikt naar koekjes.

*behalve de gojibessen, die verbranden onder de grill en dat wil je niet. Gojibessen zijn prijzige motherfuckers. 

Een beetje meer in detail?

- 1 kop havermout

- 1 kop boekweit

- een handvol gojibessen

- een snuifje zout (maldon, baby)

- een eetlepel (of twee) macapoeder

- 2 eetlepels lijnzaad

- een handvol noten (naar keuze)

- een (theekopje) kokosolie

- 4 eetlepels kokosbloesemsuiker

Optioneel: gedroogde vruchten om er achteraf door te roeren

Ik dacht 'ik koop eens een kokosnoot', bleek dat hele ding compleet rot te zijn vanbinnen.
Dat zal me wel afleren van biologische, verse dingen te kopen.

Smelt de kokosolie met de kokosbloesemsuiker op een laag vuur. Meng intussen alle andere ingrediënten (behalve de gojibessen) door elkaar. Roer de gesmolten suiker-olie door de zaden en noten. Spreid alles uit over een met bakpapier beklede bakplaat. Rooster je granola in een voorverwarmde oven op 190° (boven-en onderverwarming). Schep om de 5 à 10 minuten alles eens om zodat je granola gelijkmatig bakt. Na een 20-tal minuutjes zou je er moeten zijn. Laat de granola afkoelen op de bakplaat, meng er de gojibessen en/of andere gedroogde vruchten onder en breng over in aantrekkelijke potjes. 

Enjoy! 

Crazy Catlady

Stel aan een willekeurig iemand de volgende vraag: 'Ben je een honden-of een kattenmens?', dan zullen de meesten daar wel een duidelijk antwoord op kunnen geven. Het is haast uitgesloten om de twee te zijn. Ik ben duidelijk een kattenmens maar omwille van twee redenen was het de afgelopen elf jaar uitgesloten om een dergelijk dier in huis te halen.

 

De eerste reden was deze hond met identiteitsstoornissen. Hera maakte er een halszaak van om zich op dit vlak zo honds mogelijk te gedragen en een gloeiende hekel aan katten tentoon te spreiden. Durfde een kat haar territorium betreden, ging ze totaal 'lös' en achtervolgde ze het beest alsof haar leven ervan af hing. Dat mag je letterlijk nemen. Meestal waren de katten snel genoeg om aan haar vervaarlijke tanden te ontsnappen maar ik herinner me één diepdroevig dierenvoorval waarbij de blinde (!) kat van de buren in onze tuin was gesukkeld en er niet meer uit kon. Het arme beest had haar toevlucht gezocht in een boom waar Hera haar niet kon bereiken. Dus deed onze hond waar ze het best in was: blaffen tot haar slachtoffer schijnbaar zelfmoordneigingen kreeg want de kat besloot op een bepaald moment uit haar veilige schuilplaats neer te dalen en haar kans te wagen. Helaas botste ze met haar blinde kopje pardoes tegen onze afsluiting aan alwaar Hera haar bij haar nekvel greep en met een paar korte, doch doeltreffende hoofdschuddingen het kleine nekje van het kansloze slachtoffer brak.

 

Ik zou mezelf graag beschouwen als een rechtschapen persoon die in tijden van crisis haar verantwoordelijkheden neemt en alle moeilijkheden die haar pad kruisen heldhaftig het hoofd biedt. Helaas. Mijn eerste impuls was om Tentman een schop zijn handen te duwen met de instructie 'Het is jouw hond, deal with it'. Maar aangezien de helft van de straat getuige was geweest van dit gruwelijke misdrijf, was een cover-up operatie hier niet aan de orde. Aldus togen Tentman en ik met ons meest schuldbewuste gezicht naar de buren om hen het trieste nieuws mee te delen en hen bij te staan in hun rouwproces.

plaats van het misdrijf

Nu u dit weet, kunt u zich wel voorstellen dat Hera zich gisteren in haar graf moet hebben omgedraaid toen ze deze indringer vanuit de Hondenhemel spotte:

kat van de buren aan de andere kant

Enkele weken na Hera's tragische overlijden moet deze lefgozer beseft hebben dat het gevaar geweken was waarop ze prompt besloot haar dagen op ons terras te slijten.

 

 

Er is echter nog een tweede reden waarom ik de afgelopen elf jaar kat-loos heb doorgebracht en die reden is Tentman zelf. De meeste mensen die mijn echtgenoot persoonlijk kennen, weten dat hij quasi 'fearless' is. Liggen we 's nachts in bed en horen we beneden verdachte geluiden, schrikt hij er nimmer voor terug om- enkel gewapend met een boxershort- eventuele inbrekers het hoofd te bieden. Daarnaast beschouwt hij 'duiken tussen haaien' als de ultieme ontspannende vakantie-activiteit en kraait hij van geluk wanneer hij op zijn moto aan het rijden is en zij knie aan een snelheid van 100km/h het asfalt kust.

Maar duw een klein katje in zijn gezicht en hij gilt als een klein meisje.

 

Yep. Tentman is van niets of niemand bang behalve van katten. Hij beschouwt deze dieren als de reïncarnatie van het kwaad op de wereld, wantrouwt elke beweging die ze maken en haat hun onvoorspelbaarheid. Enkel de blik van de hierboven afgebeelde kat is genoeg om hem te laten sidderen van angst. Tentman is wat je noemt 'een hondenmens'.

 

Echter.

 

Ik niet. Let op, ik hield van Hera, ik mis haar nog elke dag en als mijn leven op mijn laatste dag hier op aarde aan me voorbij flitst, dan zal ik de licht-mongoloïde blik in haar bruine oogjes zeker voor me zien. Maar ik kan het niet helpen, ik vind katten de max. Ik hou van hun hautaine houding, hun zelfstandigheid, hun vermogen om 5 keer zo hoog te springen als hun eigen lengte en de blik waarmee ze hun achterste in  je gezicht duwen en zeggen 'Ja, jij hebt de eer om me te strelen'. Een klein katje vind ik het toppunt van schattigheid en toen ik afgelopen week deze foto op facebook spotte, was ik helemaal verkocht:

                                                 zo één wil ik en als ik 1 heb, dan ben ik van plan ze
                                                                    elke dag in water onder te dompelen.  

Zonder overdrijven, ik heb hier een kwartier aan 1 stuk hardop mee gelachen. En hoe langer je kijkt, hoe grappiger het wordt. Of misschien ligt het gewoon aan mij... Soit. Tentman en ik zijn tot een overeenkomst gekomen: Ik mag een kat houden op voorwaarde dat hij een halfjaar later een hond in huis mag halen.

Dit met de achterliggende gedachte dat wie het eerst in huis komt, de baas is en we op die manier de kans op een nieuwe slachtpartij tussen beide huisdieren tot een minimum kunnen beperken.

 

Dit hele verhaal omdat:

1. ik nog eens een reden had om naar het natte katje te kijken

2. ik naadloos de link kan leggen naar onderstaande recept voor zeebaars in zoutkorst. Immers, iedereen weet dat katten gek zijn op vis.

 

Niet dat je dit gerecht moet maken voor een kat hé, dat zou al te gek zijn. Daar is het veel te lekker voor. Maar je kan wel de graatjes aan je kat geven. En dat is dan weer mooi meegenomen want de restanten van zo'n visje gaan na een paar dagen in je vuilbak stinken als de pest. Aan een hond heb je op dat vlak niets want zij zouden kunnen stikken in graten. Zie je, Tentman: kat vs. hond: 1-0.

 

Ingrediënten voor vier personen:

 

 

- 1 zeebaars van anderhalve kilo van ingewanden ontdaan maar niet ont-schubd (dit is belangrijk omdat de schubben als een 'schild' dienen tegen het zout en voorkomen dat je vis naar de Rode Zee smaakt)

- 2 kilo grof zeezout

- 100 gram water

- 1 el venkelzaad

- 3 takjes tijm

- 3 schijfjes citroen

- 1 takje rozemarijn (*)

 

Meng het zout met het water en het venkelzaad in een grote kom. Neem een ovenschotel. Spreid de helft van het zout uit over de bodem van de ovenschotel. Schik de vis erop. Vul de buik van de vis met de tijm, citroen en rozemarijn. Bedek de vis met de andere helft van de zout-watermengeling en druk overal goed aan zodat het zout de vis helemaal omhult.

Verwarm de oven voor op 180°. Plaats de vis in de oven gedurende 22 minuten en laat hem daarna nog tien minuten rusten uit de oven. Dien de vis in de schotel op aan tafel en breek de korst open voor het oog van uw gasten. Diner AND a show!

 

(*) Nee, je hoeft de vis niet af te kruiden met extra zout .

De zoutkorst zal ervoor zorgen dat je vis gaart in zijn eigen sappen en op die manier krijg je een super-natuurlijk gerecht. Een beetje een culinair onderlegd iemand beseft dat een dikke kwak mayonaise niet bepaald de ideale compagnon voor dit gerecht vormt. Een kruidenolie is hier dan ook de betere keuze.

Als basis voor de olie kan je in principe elke soort vers, groen kruid gebruiken. Je kan het soort olie  ook aanpassen aan je persoonlijke smaak. Verkeer je in Italiaanse sferen, dan is een basilicumolie een goed plan. Ken je je klassiekers, dan kan je de Provençaalse toer opgaan met een olie op basis van tijm en rozemarijn of ben je- net als Sergio- verknocht aan de frisse smaak van citroenverbena, leef je dan daar maar eens mee uit.

 

 

Het principe blijft in elk geval altijd hetzelfde:

1 grote bos verse groene kruiden naar keuze

-        1 dl olijfolie

-        Sap van ½ citroen

Mix de kruiden fijn samen met het citroensap en de olie. Passeer door een fijne zeef. Serveer de olie in een sauskannetje en giet wat olie over je vis bij het serveren.

Over Don Quichot, vallen en weer opstaan

Allerhande cowboyverhalen doen de ronde over sport en hoe dat je gelukkig kan maken. De mediërende factor hier zouden 'endorfines' zijn. Een soort van natuurlijke drugs die je hersenen vrijgeven tijdens het sporten waardoor pijn onderdrukt wordt, je je minder vermoeid voelt en algemeen beschouwd dus gelukkiger bent.

 

Er bestaan mensen die graag uitspraken doen als 'Goh, man, lopen is toch ZO verslavend, ik kan écht niet meer zonder!'

Zo'n mensen zijn eerder griezelig en kijk je best niet rechtstreeks in de ogen. Ik, persoonlijk, zou met geen stokken te bewegen zijn wanneer je van hangen in de zetel en brownies eten strak en slank zou worden.

Maar dat is dus niet het geval en daarom ga ik lopen. Niet altijd met even veel goesting maar wel plichtsgetrouw. Toegegeven, achteraf voel ik me steevast blij en opgeruimd maar dat kan evengoed te maken hebben met het feit dat ik 'er weer vanaf ben voor een paar dagen'.

 

 

Echter.

 

Af en toe gebeurt het wel degelijk dat mij tijdens het lopen een soort van euforie overkomt. Je voelt het al tijdens de eerste meters: de benen zitten goed, je hebt een vlot ritme te pakken, de muziek in je oren is aanstekelijk. Kortom je lichaam werkt als een perfect-geoliede machine. Je voelt je atletisch, sterk, gezond en onkwetsbaar. Het sporten gaat gepaard met iets wat verdacht veel op 'plezier' lijkt.

 

Zo ook vrijdagmorgen laatstleden. Het lopen ging fantastisch vlot, de douche achteraf was verkwikkend en het weekend stond voor de deur. Dus sprong ik energiek op mijn fiets en peddelde aan een rotvaart richting werkplek (ik voelde me nog steeds atletisch en goed-geolied). Nu had ik die morgen al wel een paar keer op de radio horen passeren dat de wegen er gevaarlijk glad bij lagen en dat iedereen dus een beetje moest opletten. Om de één of andere reden besloot ik daar absoluut geen aandacht aan te schenken, nam ik gezwind mijn bocht en ging vervolgens keihard op mijn bek.

 

Hierbij enkele bedenkingen over 'vallen':

 

- Heb je ook al gemerkt dat, wanneer je valt, je in die extreem korte tijdsspanne toch altijd de tegenwoordigheid van geest lijkt te hebben om tegen je zelf te zeggen: 'Shit, ik ben aan het vallen'? Vreemd fenomeen, vind ik dat.

 

-  Als ik val, dan doe ik dat bij voorkeur op plaatsen waar veel mensen zijn. Die vrijdag koos ik voor een zeer strategisch kruispunt waar s' morgens heel mijn hometown passeert, op weg naar de autostrade.

 

- Ondanks die zorgvuldig uitgekozen plekken, valt het me op dat er zelden iemand zal stoppen om te vragen of het een beetje met je gaat. Dat is een meevaller omdat ik op zo'n moment niet per sé in de spots hoéf te staan.

 

- Behalve vrijdag. Het betrof dan ook een eerder spectaculaire val. Mijn fietsband schoof weg over een ijsplek waardoor ik met mijn heup tegen de grond kwakte (waarlijk een prachtig kleurenspel ter grootte van een meloen siert mijn rechterdijbeen momenteel), daarna boorde het stuur van de mountainbike zich in mijn ribben om tenslotte met mijn hoofd tegen de stoeprand te slaan. Kwestie van het hele gebeuren nog dat tikkeltje méér mee te geven, koos ik ervoor neer te gaan ter hoogte van een wegverzakking waar zich een plas modder en gruis met een diepte van 15 centimeter had opgehoopt. 

 

Het beeld dat je nu eventjes voor ogen moet nemen: ik, in kreukels op een kruispunt, een fiets onder mij (waarschijnlijk met zo'n wiel dat maar blijft draaien), natte strengen haar tegen mijn hoofd geplakt en een gezicht dat beklad is met zwarte vegen modder.

Op dat flatterende moment stopt een auto, draait een mevrouw haar raam open en maakt volgende scherpe observatie: 'Zije gevallen tè?'

Wat zeg je daarop? 'Nee, ik ben een beetje aan het uitrusten...'

Dat doe je niet want die mevrouw is duidelijk een lief mensen-exemplaar, begaan met haar soort dus   mompelde ik: 'Ja maar 't zal wel gaan hoor, bedankt'.

 

Nu, los van de gekneusde rib, gaat het allemaal prima dus waarom vertel ik dit allemaal?

 

1. omdat mensen die tegen dek gaan altijd grappig zijn (net zoals dansende huisdieren en kindjes die van de trampoline vallen) en we allemaal een beetje humor kunnen gebruiken in deze donkere maanden.

2. omdat ik een parallel wil trekken naar een recente faalervaring in de keuken.

 

Net als op mijn fiets vrijdagmorgen, heb ik de laatste tijd de neiging nogal overmoedig te zijn op culinair vlak. Een zeker zelfvertrouwen heeft zich in mij genesteld waardoor ik denk dat, alles wat ik onderneem, een smaakvol succes wordt.

Wanneer ik iets wil maken, dan gaat daar eerst een bepaald denkproces aan vooraf. Toegepast op de specifieke faalervaring:

 

Zondagmiddag. Zus komt op bezoek. Ik denk: 'Ik wil iets voor bij de koffie. Pannenkoeken zijn altijd lekker maar ik wil niets dat vergeven is van suiker en vet.' Idee: ik maak van die Amerikaanse 'pancakes' maar dan met pompoenpuree in plaats van suiker en boter en ik vervang de bloem door havermoutbloem'.

Vervolgens sla ik aan het googelen op van die gezonde hippie kookblogs waar zeewier en onkruid ten overvloede bejubeld worden, maak ik een synthese van de meest aantrekkelijke recepten en ga ik aan de slag.

Een halfuurtje later ben ik ronde dingen aan het afbakken die er wel degelijk uitzien als 'pancakes'.

 

 

Zuslief (ok, toegegeven, niet bepaald een avonturier op smaakvlak) komt binnen, breekt een stuk pancake af en kotst de hele boel nét niet weer uit.

 

Ik stamel: 'Jah ,euhm, tis met pompoen, maar ze zijn héél gezond hoor...' en snij met een rood hoofd vlug een plakje botercake in stukken..

 

 

'Waar zit nu de parallel?', hoor ik u denken. Wel, die is ver te zoeken. Maar ergens heeft het te maken met af en toe op je bek (kunnen) gaan en dat dat eigenlijk niet erg is. Dat je zo'n dingen wel overleeft. Dat je daar zelfs waardevolle lessen uit kan trekken. In mijn geval:

 

Les 1. Het is niet omdat je 'on a runners' high' bent, dat je immuun bent voor ijsplekken op de weg. Een minimum aan voorzichtigheid is altijd aangewezen.

Les 2: Winterbanden zijn ook praktisch op tweewielers.

Les 3. Sommige zaken in het leven zijn nu eenmaal niet geschikt om in een gezonde versie te gieten. Pannenkoeken zijn wat ze zijn: gebakken plakjes vet en koolhydraten, bestrooid met suiker en dat is OOK goed.

Les 4: Een dergelijke filosofie past perfect in mijn voornemen voor 2014, namelijk om te stoppen met vechten tegen windmolens en de dingen te aanvaarden zoals ze zijn.  

Les 5: Iets wat niet bijzonder lekker is, kan er wel nog altijd smakelijk uitzien. (Geef toe?)

Les 6: Als je iets dik besmeert met Nutella, dan wordt het altijd lekker.

 

Behalve kak, denk ik.

 

Mocht je alsnog de behoefte voelen om een pompoen-pancake te bakken, dan raad ik aan te vertrekken vanuit een basisrecept voor pannenkoeken (dus bloem, eieren en melk) en daar een beetje pompoenpuree aan toe te voegen. 

Succes ermee.

Ps: op de laatste foto zie je hoe ik de hele boel nog heb proberen te redden door er een sausje van Griekse yoghurt en honing op te smeren. Helaas.

 

Over bezinning en detoxen

Laat ik maar beginnen met wat dezer dagen een populaire begroeting schijnt te zijn en u allen een gelukkig nieuwjaar wensen. Al weet geen hond meer wat dat precies betekent.

 

Naar het schijnt bestaan er mensen die een nieuw jaar beschouwen als een nieuw begin, een kans om fris en schoon te starten.

 

Ik en mijn ziekelijke onvermogen om ergens afscheid van te nemen doen daar niet aan mee. 2013 was verre van een slecht jaar. En ik zie tot nog toe totaal niet in waarom 2014 het beter zou doen (Inschrijven voor Hobbykok 4 zou gewoon raar zijn).

 

De miserie begint voor mij al met het hartverscheurende verschil tussen december en januari. Waar december licht, gezellig, feestelijk en overvloedig is, dan contrasteert januari daar spectaculair mee door grijs, eenzaam en detox te zijn. In december surf je goedgemutst mee op de vrolijke belletjes van de arreslee en bedek je alle eventuele existentiële vragen met het warme deken der dronkenschap. In januari zorgt de opgelegde zelfonthouding ervoor dat die kwesties je keihard in je smoel slaan op een donkere maandagmorgen.

 

In januari worden er balansen opgemaakt.

 

Van het vorige jaar maar ook van datgene dat eraan zit te komen. Dit jaar lijkt die nood tot (zelf)evaluatie extra groot en ik vermoed dat het te maken heeft met het feit dat ik enkele weken geleden mijn laatste jaar als twintiger heb ingezet.

 

In 2014: The big 3 0.

 

De speeltijd is gedaan en het blijkt steeds moeilijker om me te verschuilen achter jeugdige onbezonnenheid bij het maken van verkeerde -of juist geen- keuzes. Het is alsof ik vriendelijk verzocht word om de cruise control af te zetten en de omgeving waarin ik terecht ben gekomen eens deftig onder de loep te nemen.  

 

Het afgelopen decennium ben ik afgestudeerd, heb ik werk gevonden, een huis gekocht, datzelfde huis verbouwd en me als dusdanig financieel verbonden met een andere mens. Tenslotte ben ik ook nog eens getrouwd waardoor ik me emotioneel verbonden heb met een andere mens (dezelfde als diegene van het huis, wat wel zo praktisch is).

Als je het zo bekijkt, dan heb ik dus in een tijdsspanne van 10 jaar ongeveer 80% van alle belangrijke levensfasen doorlopen. Hypothetisch gesteld dat ik zo'n 80 jaar zal worden, dan ja.... kom je mathematisch op iets onevenredig uit

(Mijn excuses maar vanaf het moment dat er cijfers aan te pas komen, gaat het van *tuuuuuuuut* in mijn hoofd)

 

Komt daar nog bij dat je in je twintigerjaren niet bepaald bulkt van levenswijsheid en bedachtzaamheid dus mag je er van uit gaan dat ik die 80% belangrijke dingen op een nogal onbezonnen manier doorlopen. Nu kijk ik nu in de spiegel en ik zie niet langer een giechelende tiener zie maar een bijna (!)  dertiger (met een veel betere huid, weliswaar) die al een jaar aan het dubben is over welke kleur haar nieuwe zetel precies moet hebben.

 

'Angstaanjagend' is denk ik het woord dat hier de lading het best dekt.

 

Want wat dit alles bijzonder ironisch maakt is dat, wanneer ik terug blik naar de tijd waarin het me geen hol uitmaakte welk kleur mijn zetel had, maar ik euforisch het goedkoopste model uit de kringloopwinkel mijn van schimmel vergeven studentenkot in sleepte, ik schijnbaar véél en véél gelukkiger was dan nu.

Dus dan volgt nu een vraag:

 

Is het niet de bedoeling dat je slim en wijs wordt met de leeftijd in plaats van dom en oppervlakkig?

 

Of vertoon ik alle symptomen van een midlife crisis? Ik kan me met de beste wil van de wereld niet voorstellen dat een Porsche hier enig soelaas kan bieden....

 

Laten we de cirkel voor de fun nog even rond maken (want jahaaa, het is hier lachen, gieren en brullen geblazen vandaag).

Aan het begin van dit stemmige relaas heb ik u een gelukkig nieuwjaar gewenst. Misschien moet ik me dat dit jaar zelf maar eens toewensen:

 

Een GELUKKIG 2014.

 

Maar dan niet opgemeten in termen van thermomixen (alhoewel die dingen écht gewéldig zijn) of een zesde paar zwarte schoenen ('de veters zijn bij dit paar rond in plaats van plat') maar gewoon, als in het gevoel 'geluk'.

 

Voor u bedenkt dat dit wel heel Ingeborgiaans klinkt, wil ik expliciet benadrukken dat ik nooit of te nimmer de behoefte zal hebben om uw chakra's te reinigen.

Elk zijn chakra, zegt mijn grootmoeder altijd.

 

En daarbij, ik vind de redenering eerder logisch en rationeel dan zweverig:

 

Geluk is een gevoel.

Een gevoel is geen ding.

Een thermomix is een ding.

Dus dat maakt van een thermomix geen geluk.(*)

 

Samenvattend: wanneer ik geluk wil nastreven in 2014, dan zal dat minder (**) zijn door mooie dingen te kopen maar eerder door mooie dingen te beleven.

 

Dus opnieuw:

 

Laat ik maar beginnen eindigen met wat dezer dagen een populaire begroeting schijnt te zijn en u allen een gelukkig nieuwjaar wensen.

 

 

(*) Je hoort het Tom, een thermomix is geen geluk hé. En als je vriendin wil ik dat je boven alles gelukkig bent. Dus ok, je hoeft niet verder aan te dringen. Ik hou je thermomix wel. Zo ben ik. Eén en al opoffering in het kader van het geluk van anderen.

 

(**) Tentman, ik zei dus wel degelijk 'MINDER' dingen kopen hé, niet 'GEEN' dingen.

 

 

Nu we dit mysterie weer eens even fijn hebben opgelost, kan ik het met het restje mensen dat nog overschiet, eventjes over eten praten.

 

We schrijven januari dus iedereen is weer massaal aan het detoxen geslagen veronderstel ik? We gaan er opnieuw voor in het nieuwe jaar? Voor die gezonde 'mijn lichaam-is-mijn-tempel- opvattingen'?

 

Dat komt bijzonder goed uit want ik heb vandaag een receptje voor u in petto. Met name mijn gezonde versie van frietjes met mayo

 

(trrrrrrrromgeroffel)

 

Pastinaakfrietjes met frisse tahinsaus!!!

 

 

Ik zweer het: de teleurstelling op Tentmans' gezicht toen hij gretig naar de frietjes greep en ik hem vertelde dat het hier geen gefrituurde patatjes betrof maar wel ovengebakken pastinaakreepjes. Onbetaalbaar...

 

Uit protest weigert hij er nu natuurlijk van te proeven, de koppige ezel. Maar dat vind ik eigenlijk niet erg want zo zijn er meer voor mij.

 

Ik maak deze combi zo ongeveer twee keer per week. En daar is alles mee gezegd denk ik.

 

(Behalve dan ter verduidelijking dat ik alles ook effectief op eet hé. Omdat ik het lekker vind. Dus niet luisteren naar Tentman. Zijn interpretatie van een tempel is trouwens de koepel van de Taj Mahal.)

 

Bonus: Naast lekker zijn deze groentenfrietjes ook nog eens super gezond en simpel!! Poeh!  Dat kan je bijna niet geloven. Ik schat dat er zo'n 25 minuten overgaan (5 minuten maken, 20 minuten bakken) voor je je tanden kan zetten in deze weldaad voor smaakpapillen en lichaamsstructuren. Denk: de aardse, knapperige smaak van een pastinaak, krokant gebakken en een beetje spannend gemaakt door de toevoeging van wat pittige kruiden, gecombineerd met het rokerig aroma van tahin, verfrist met citroen en verse, groene kruiden.

 

Detoxen is LEUK!!!

Aan de slag!!!

 

Voor de frietjes:

 

 

- een pastinaak (1 dikke/ 2 dikke/ een hele hoop kleintjes. U kiest! Dat is het voordeel van gezond eten, lieve mensen: on-ge-limiteerd boefen!!)

- een beetje polenta of maïsmeel

- gedroogde kruiden naar keuze (bijvoobeeld: een beetje chili. Of wat gerookt paprikapoeder. Of misschien wat ras-el-hanout)

 

Voor de saus:

- 3 eetlepels tahin (oftewel: sesampasta. te koop bij de sympathieke Marokkaan/Syriër/Pakistaan om de hoek of in uw dichtstbijzijnde bio-winkel)

- een kneepje citroensap

- een scheutje water

- een snuifje zout

- een geutje olijfolie

- een handvol frisse, verse groene kruiden (mijn voorkeur gaat uit naar 2/3 platte peterselie en 1/3 koriander)

 

Hoe begin je eraan?

 

Voor de frietjes:

 

Schil de pastinaak en snij in frietjes. Mik ze in zo'n diepvrieszakje en strooi er wat polenta/maismeel en droge kruiden naar keuze over. Bind het zakje toe. Shake er eens mee zodat alle frietjes bedekt zijn met kruiden en polenta/maismeel en zet eventjes weg. Verwarm je over voor op 190° (boven en onder verwarming). Schud de frietjes uit op een bakplaat en besprekel genereus met olijfolie/kokosolie/ghee (geklaarde boter) Bak gedurende 15-20 minuten of tot ze goudbruin en knapperig zijn (het kan dat je de knapperigheid een handje moet helpen door er eventjes de grillstand op los te laten)

 

Voor de tahinsaus:

 

Mik alle ingrediënten in een blender en meng tot een gladde saus (voeg eventueel wat water toe indien niet lopend genoeg). Proef en kruid bij waar nodig. Je streeft naar een mooie balans tussen fris-zuur-rokerig.

 

Smakelijk, vrienden van de gezonde levensstijl!

 

 

Nawoord: de trouwe lezers onder jullie zullen zich misschien herinneren dat ik vorig jaar een kerstboom ben misgelopen en toen gezworen heb om wraak te nemen.

Min of meer dus. Ik had het dit jaar in mijn bolle hoofd gehaald dat een kale struik met witte kerstlichtjes eigenlijk veel strakker en stijlvoller stond dan zo'n van roze/groene ballen vergeven boom. Dus toog ik op een mooie zondagmorgen in december naar het tuincentrum in de buurt en sleepte een forse, kale struik onze huiskamer binnen. Ik drapeerde vrolijk enkele lichtslingers rond de takken en stak er- gewoon voor de frivoliteit- een vogeltje of twee in. Genoegzaam over zo veel vindingrijkheid, nestelde ik me avond na avond in de zetel om mijn toonbeeld van ingetogen elegantie te bewonderen.

 

 

En toen gebeurde het volgende:

 

Blijkt dat een kale struik in combinatie met vloerverwarming, licht en water de neiging heeft om in bloei te schieten. Waardoor ik nu dus beschik over een met-kerstlichtjes-behangen-roze-groene magnoliastruik waar isomo-vogeltjes in verscholen zitten. 

 

 

Klasse, Coorevits. Pure klasse.  

In the (thermo)mix

Er bestaan van die mensen die een thermomix hebben. Ik ben daar niet één van. Vrienden van mij uit Izegem wel. De dikke vette gelukzakken.

 

Nu wil het toeval dat die vrienden aan het verbouwen zijn. Een aantal jaar geleden hebben Simeon en ik ook ons huis verbouwd. Waarlijk, een prachtige episode in ons leven waar ik met weemoed aan terug denk. We hebben een jaar aan ons 'liefdesnestje' gewerkt en na dat jaar zijn we getrouwd. Was het niet dat dat hele feest al geregeld en betaald was, was minstens één van ons nu dood, permanent gehandicapt of had die levenslang wegens extreem partnergeweld. Om maar te zeggen: verbouwen= never again.

 

Maar goed, liefste Tom en Evelien, ik ben zeker dat het bij jullie helemaal anders zal verlopen en dat het renovatieproject jullie alleen maar dichter bij elkaar zal brengen, jullie liefde ten volle tot bloei zal komen en jullie elke avond in elkaar armen vol van huiselijk geluk naar de ondergaande zon zullen kijken. Etc.

 

Tot the point nu. De thermomix. Afgelopen zaterdag kreeg mijn lieve echtgenoot van Tom een telefoontje om één of ander werktuig te komen lenen en ik kreeg een slinks, doch briljant plan. Ik bedacht dat, tijdens een verbouwing, een thermomix waarschijnlijk alleen maar in de weg staat dus zag ik het als een persoonlijke vriendendienst om hen van die last te ontheffen.

Hieronder volgt een reconstructie van het telefoongesprek:

 

ik: Hey Tom. Alles kits?

Tom: Hey Steph. Ja hoor, met jou?

Ik: Top... Zeg, ik heb zitten denken, nu met jullie verbouwingen en dat het huis een werf is enzo, zijn jullie niet bang voor inbrekers?

Tom (wilde hier iets zeggen maar het was belangrijk dat ik snel en efficiënt te werk ging, indien mijn geniepige plannetje zou slagen dus ben ik maar luider beginnen praten tot hij zweeg)

Ik: Ik vind, je kan niet voorzichtig genoeg zijn, de dag van vandaag met al dat gespuis in de bronx van Izegem dus ik denk dat het misschien wel veiliger is om je waardevolle bezittingen, zoals bijvoorbeeld; hm, ik zeg nu maar iets, jullie thermomix....

Tom: Goh, dat valt wel mee hoor. We wonen daar nog hé en alles is eigenlijk heel goed afgesloten hoor.

Ik: Ah ja... maar jullie thermomix...

Tom: Alles staat eigenlijk boven, de vaatwas ook.

Ik: ja, maar een vaatwas heb ik al, twee zelfs dus ja...

Tom: Je moet je geen zorgen maken, alles is veilig.

Ik: .... ok dan....

 

Volgens mij ben ik genetisch niet in staat tot geslepenheid.

 

Goed, een twintigtal minuutjes later gaat de bel. Tom aan de deur met zijn dochter en.... de thermomix!!!

Hij vond het blijkbaar grappig om te doen alsof hij mijn geraffineerde doortraptheid niet had opgevangen. Elk zijn humor, denk ik dan.

 

Maar nu beschik ik dus over een thermomix. De koning der hedendaagse keukenapparatuur. De droom van iedere hobbykok (en lui wijf). De über-mixer. Kortom, een wonder van hedendaagse technologie (niet helemaal juist want dat ding bestond kennelijk al in de jaren '70. Soit)

 

Ik vandaag aan de slag natuurlijk en beste mensen, pret, plezier en groot jolijt gegarandeerd in de keuken hoor. In een tijdsspanne van nog geen halfuur heb ik:

 

- een 'green powershake' gemaakt (naar het voorbeeld van mevrouw. Herman. Daarover later meer)

- 'fro yo': 1 portie met kersen en 1 met bosbessen (u merkt, al wat hip en trendy is, is mij niet vreemd. voor de 30-plussers onder ons 'fro yo' is jongerentaal voor bevroren yoghurt, een soort slank alternatief voor 'ijsboerke-crème)

- zelf choco gemaakt. Nog eens: ZELF. CHOCO. gemaakt. En dat in 1.5 minuten. Zelf dus. Moi. Choco. Voor op de boterham. Of de pannenkoek. Of voor de durfals onder ons: zo, uit het potje, met de lepel.

- waterkerssoep

 

Laat mij u even verbaal begeleiden doorheen dit receptenproces.

 

 Green Powershake.

 

Enige toelichting is hier wellicht vereist. Er bestaan dus mensen die hun gezondheid belangrijk vinden. Meestal zijn dat dezelfde mensen die 's morgens de zon groeten en dingen zeggen als 'mijn lichaam is mijn tempel'. Dat zijn ook mensen die gezond eten belangrijk vinden. Los van het feit dat ik 's morgens juist niemand groet, niet gegroet wil worden en tout court eigenlijk voor 10h 's morgens bij voorkeur geen herkenbare klanken uitstoot, is gezond eten toch ook wel iets waar ik belang aan hecht. Tijdens de week eet ik voornamelijk vegetarisch, ik (probeer) de alcohol te laten (waarom??? waarom toch kan alcohol niet gezond zijn???? Wee U, vermaledijde Goden) en ik ontbijt met een shitload aan fruit (dat kan je zelf redelijk letterlijk nemen na een week met gemiddeld 10 kiwi's en 5 appelsienen).

 

Het laatste nieuwe fenomeen in gezond-ontbijt-land is de Green Power Shake. Dat is een soort van smoothie, bestaande uit (blad)groenten en fruit. Om een groene kleur te bekomen is het aan te raden groene groenten en groen fruit te gebruiken. Indien u bijvoorbeeld rode biet en rode appel zou gebruiken, spreken we technisch gezien ook van een 'power shake' maar dan eerder van een 'red power shake'. U ziet, niet alles in het universum hoeft één groot mysterie te wezen.

 

Ik persoonlijk wist van het bestaan van de power shake af maar had er verder weinig aandacht aan besteed (te veel te doen, te weinig tijd, u kent het hé) tot mevrouw Herman (aka Ellemieke Vermolen) er op haar blog uitvoerig over schreef. Mevrouw Vermolen/Herman  is goed bezig op vlak van gezond eten en bedenkt leuke shakecombinaties. Ik liet me afgelopen zaterdag dan toch verleiden tot een eerste probeersel (gewoon in de blender). Nu hoor ik u denken: 'zo'n groen drankje 's morgens, daar heb je toch niet genoeg mee?' Ah, dan denkt u verkeerd!! Eet/drink eens twee kiwi's, een granny, een halve komkommer, twee handenvol spinazie, een halve avocado, 2 glazen (kokos)water en een lepeltje 'raw superfood-poeder' (verkrijgbaar in de biowinkel en schijnbaar een directe lijn naar eternal bliss). Je kan al een eindje weg hoor.

 

 

 

Naast 'vullend' schijnen de powershakes nog tal van voordelen te herbergen. Zo zijn ze supergezond, hebben ze een detox-effect (dat is magazine taal voor: u zal zeer vlot naar het toilet kunnen gaan), gaat je huid regresseren naar dat van een pasgeboren babybilletje, gaat je haar blinken al ware het puur en onversneden maneschijn en krijg je zoveel energie dat je na een dag van 12 werkuren met gemak nog een marathon (of twee) kan gaan lopen.

 

Ok, nu overdrijf ik misschien een tikkeltje maar baadt het niet, dan schaadt het in geen geval.  

 

Ik start er alvast morgen mee. Simeon heeft ietsjes meer tijd nodig om warm te lopen. Ik geloof dat zijn exacte woorden toen ik de kom omhoog hield en ik vroeg of hij eens wilde proeven waren: 'hm... tis vriendelijk' (en intussen keek hij alsof ik juist pis met spinazie had gedronken, dat had uitgekotst en gemengd in de mixer en hem vriendelijk een glaasje aanbood).

 

Zijn lichaam is ook zijn tempel hoor. Maar hij houdt van grote gebouwen.

 

Dus heb ik maar choco voor hem gemaakt.

Dat kwam neer op: chocolade met melk en agavesiroop (je kan ook suiker gebruiken) in de thermomix kappen, eventjes verwarmen en mengen, dan boter en een ei erbij, eventjes mengen en klaar. Ik zweer het, het duurt langer om het uit te typen dan om het te maken.

Ik liet tempel-jongen proeven (natuurlijk wilde hij nu wél) en zijn exacte woorden waren: 'Hm, een beetje zoet hé'. Hij is echt héél gemakkelijk tevreden te stellen en absoluut niet verwend ofzo.

 

En dan de fro-yo.

Trouwe lezers weten dat ik restjes een ongelofelijke uitdaging vind. Dat, gecombineerd met het feit dat ik nog yoghurtjes met kersen/bosbessen en opgeklopte platte kaasjes in de frigo had staan (vroeger mijn vast ontbijt, nu dus vervangen door groen supervoedsel) zorgde dat de link naar het laatste hippe ding in dessertland snel gelegd werd.

Wat te doen?

 

Je kapt je yoghurtjes/kaasjes uit in de thermomix, selecteert snelheid 10 gedurende een minuutje en tadaaa: gemengde yoghurt. Ok, ok, dat kan je ook gewoon in de blender maar naar het schijnt zorgt de vlinder-thermomix-kracht ervoor dat je een romiger textuur krijgt dan je ooit voor mogelijk kan houden. Ik ga ervan uit dat dat waar is want mijn yoghurt is op dit moment nog aan het bevriezen en ik zal u pas later kunnen berichten over de resultaten. Wel heb ik snel al even gekeken en ik vrees voor ijskristallen. Maar geen paniek. Ik heb al een strak plan klaar: eventjes de blok yoghurt in de thermomix, volle kracht vooruit en ik denk dat alles wel goed zal komen in thermomix-wonderland.

 

Tenslotte de waterkerssoep. Daar heb ik geen foto van omdat ik vind dat ik op dat vlak vandaag al heel ijverig geweest ben. In het geval u toch iets van beeldmateriaal zou nodig hebben. De soep zag er net hetzelfde uit als de green power shake: groen dus.

Maar man man, die was lékker!! Fluwelige textuur, smaragdgroene kleur en een intense, frisse, romige smaak. Zonder room wel te verstaan.

Receptje nodig?

 

U neemt:

- 1 teentje look

- 1 ajuin in vier gesneden

 

Die doe je gezellig samen in de thermomix en je stelt in: 3 seconden, snelheid 5.

Daar giet je dan een geutje olie bij en je duwt op volgende knopjes: 5 minuten, 100° en dat ronddraaiend lepeltje

 

Vervolgens neemt u:

 

- een kopje diepvrieserwtjes

- 500 gram water

- anderhalf blokje kippenbouillon

en u selecteert: 8 minuten, 100° en snelheid 1

 

Daarna (en we zijn bijna aan het eind van dit ellenlange, vermoeiende en bijzonder intensieve proces) kapt u er een bussel waterkers en een handjevol spinazie bij.

Knopjes: 4 minuten, 100° en snelheid 1.

 

Tenslotte kruidt u af met peper en zout, en mixt u de hele boel nog eens gedurende 1 minuut op snelheid 10.

 

Na één middagje experimenteren mag u mij gerust een overtuigd bekeerling noemen. We eindigen  met de volgende boodschap:

 

Beste mijnheer thermomix-verdeler;

 

Ik ben momenteel nog niet in het bezit van uw wonderlijke machine en heb ze slechts te leen. In het geval u nog iemand zoekt die, laat ons zeggen, blogt over eten en af en toe een beetje wil spelen met hoogtechnologische snufjes, dan ben ik zeker en vast de vrouw die u zoekt. Ik ben absoluut niet zo iemand met vastomlijnde principes en overtuigingen omtrent omkoperij en valse reclame.

U weet me te vinden.

 

Met vriendelijke groeten,

Stephanie

Skinny Love

Eerlijk: ik ben geen fan van januari. Ook niet van februari wat dat betreft. Ik zou er niets op tegen hebben mocht men beslissen bovengenoemde maanden te schrappen zodat we recht vanuit oudejaarsavond de lente kunnen instappen. Er gebeurt ook zo weinig opwindends. Ok, een paar post-nieuwjaarsfeestjes. En een occasionele verjaardag. Leuk. Maar behalve dat?

Een schier eindeloze periode tot we weer de nostalgische kleurenpracht van de eerste bloesems kunnen waarnemen, tot we plots beseffen dat we niet meer automatisch rillen wanneer een briesje ons beroert, tot het opeens niet al te zot meer lijkt om ZONDER jas naar het werk te fietsen en tot de eerste verbrande houtskoolgeuren onze neus bereiken.

Dit gezegd zijnde, onder het motto: 'stel je zelf eens een goed voornemen' heb ik mezelf voorgenomen niet meer te zagen.
Correctie.
Minder te zagen.
Correctie
Minder te zagen over dingen die waarschijnlijk toch niet zo snel zullen veranderen. Zoals daar zijn maanden die zomaar uit het jaar verdwijnen

Dus kijk ik met opgeheven hoofd vooruit naar alle leuke dingen die 2013 wél in petto heeft:
Zo ben ik er praktisch zeker van dat ik dit jaar euromillions zal winnen. Ik ben er nu toch al een jaar of drie op aan het wachten en het zou wel van een erg sadistisch universum getuigen wil het nu stilletjesaan niet gaan gebeuren.
Verder voorzie ik in afwachting van die heugelijke gebeurtenis nog enkele leuke uitstapjes in binnen-en buitenland. Hoop ik hier en daar een festivalletje mee te pikken. Staan er massa's veel gezellige momenten met vrienden en familie op de planning. Zal er zeker ruimte zijn voor goede gesprekken bij een knisperend haardvuur, romantisch rollebollen door een pittoresk sneeuwlandschap met mijn geliefde, lange wandelingen in de natuur en daarna met glinsterende ogen en blozende wangen aan het streekbier gaan, enzovoort.
Ben zeker dat Hallmark me de komende maanden nog wel wat inspiratie zal verschaffen.

In september staat alvast met stip in de agenda genoteerd: het huwelijk van mijn zusje. Gezien mijn reeds gehuwde status, vraagt ze me zo af en toe wel eens om raad maar ik vermoed dat dat meer voor de show is. Immers, wanneer je in het woordenboek 'controlefreak' opzoekt, staat haar foto ernaast.
Haar aanstaande huwelijk brengt bij mij natuurlijk een scala aan fantastische herinneringen naar boven. Zo beleefde ik, net zoals 99% van alle bruidjes, de geneugten van een crashdieet. Good times!! Zero koolhydraten. Geen druppel alcohol. Geen korreltje suiker. En geen sprankeltje plezier in aanloop naar de Blijde Dag.

Wat wél helemaal te gek was, was het feit dat ik voor het eerst in mijn leven zonder probleem in een maatje 36 gleed. En hoewel ik gedurende de maanden van mijn verloving getergd werd door dromen over sappige brownies, borden vol dampende, romige pasta en karaffen gevuld met streekbier en wijn, bleek ik na de Grote Dag dat strakke figuurtje toch zomaar af te kunnen staan. 

En zo, beste mensen, zijn we aanbeland bij een bijzonder populair dilemma voor vele dames:
Gaan we volop voor al de lekkere dingen die de wereld ons te bieden heeft? (en met lekker bedoel ik hier niét een sappige mango of een blozende peche. We're talking hardcore business: snoep! taart! pasta! room! boter! wijn! vet!!!!!!)
Of bezwijken we onder de constante druk om strak en slank en mooi te zijn. Of je nu een leger kinderen hebt gebaard of 7 dagen op 7 werkt én tegelijkertijd een huishouden runt, maakt niet uit  fit, gezond en stralend moet en zal je er op elk uur van de dag uitzien!!
Wie bedénkt in godsnaam nu zoiets?? Is het echt Hollywood? Of maken wij onszelf zo zot?

Af en toe fantaseer ik dat ik zo'n vrouw ben. Je weet wel. Met rondingen. Zo'n échte voluptueuze Rubensvrouw die zich supergoed in haar vel voelt en die er haar hand niet voor omdraait om een halve koe naar binnen te strouwen. Geen faker als Monica Belluci. De schijnheilige trut.

Maar zo'n vrouw ben ik dus niet. Jammergenoeg spiegel ik me maar al te vaak aan het huidige schoonheidsideaal en maak ik een vreugdesprongetje wanneer 'De Magere Broek' nog steeds past.

Het dilemma zit het er nu in dat ik toch oh zo graag eet. Zo zijn mijn mooiste herinneringen bijna altijd gelinkt aan aan iets culinair en wanneer ik een nieuwe delicatessenwinkel binnen stap, begin ik te stralen als een Amerikaanse kerstboom.
Goed. Wanneer geconfronteerd met dergelijke tegenstrijdigheden, kan men niet anders dan compromissen sluiten. En dat kiezen verliezen betekent, dat weet iedereen.

Dus: ervan uitgaande dat jullie allemaal intelligente vrouwen zijn en wel weten dat er niet zoiets bestaat als een dieet waarbij een nieuw soort revolutionaire chocolade maakt dat je 20 kilo afvalt in 5 dagen, denk ik dat jullie klaar zijn voor de kille, harde en onwrikbare waarheid:

Slanker worden= afzien. Slank blijven= anders leven.

Dus hoe doe ik het nu? The oldfashioned way. Veel sporten (lopen), gezond eten (voornamelijk vegetarisch tijdens de week) beperkt bier/wijn drinken ( immers bier= bierbuik) en slechts sporadisch eens genieten van een pasta'tje of brood.
In ruil voor al die inspanningen tijdens de week, geniet ik op zaterdag en op zon- en feestdagen wel voor de volle 100% van alle lekkere hapjes en drankjes die mijn pad kruisen.

Een dergelijke manier van leven vergt absoluut wat aanpassingsvermogen maar alles went.
Daarnaast zijn de voordelen die een dergelijke levensstijl je biedt, ook niet min. De 'vegetarische' aanpak dwong me bijvoorbeeld om heel creatief te zijn (want ik leef echt niet op vijf blaadjes sla en een tomaat per dag hoor). Mede dankzij Ottolenghi heb ik het afgelopen jaar ontdekt hoe ik met bijna alleen maar groenten ongelofelijk lekker kan koken én heb ik een gezondsheidstoestand om u tegen te zeggen (de laatste bloedresultaten kwamen met felicitaties van de jury terug van het labo).
Oh ja, en je krijgt er ook een athletisch lichaam van waar de Griekse goden je om zullen benijden (of zoiets toch)

Misschien klink ik nu wel een beetje fanatiek maar geen paniek. Ik wil jullie niet bekeren hoor. Bovenstaande aanpak werkt voor mij. Doe er vooral zelf mee wat je wil.

Dit gezegd zijnde wil ik jullie onderstaande gezondheidsbommetjes niet onthouden. Ze zijn mijn 'flans eens snel een lunch dingetje' in elkaar en ideaal dus om over de middag op het werk te verorberen. Gemeenschappelijke kenmerken:

Elk van de drie is:

- extreem gezond
- koolhydraatarm
- vrij van schadelijke vetten
- geschikt voor deze tijd van het jaar
- heel erg lekker

Als eerste stel ik u graag voor aan dit bloemkoolsoepje met philadelphia (light). Eenvoudig te maken en hartverwarmend op een koude winterdag.

Ten tweede Sheherazades' flavours: kleurrijk, crunchy en pittig.

En als laatste dit romige avocadoslaatje.

De bloemkoolsoep:

- 1 kleine bloemkool
- wit van 1 prei
- 1 ui (of 3 sjalotjes)
- groentenbouillon (zijnde: water + blokje)
- 2 el philadelphia met fijne kruiden (light)

Verdeel de bloemkool in roosjes en hou ongeveer 1/3 apart. Stoof de ui aan in wat boter. Snij de prei in grote stukken en gooi samen met 2/3 vd bloemkoolroosjes in de pot. Laat wat aanstoven en overgiet na een minuutje of vijf met de bouillon. Als alle groenten gaar zijn, mix alles glad en kruid je bij waar nodig met peper en zout. Voeg dan de philadelphia toe en doe de smaaktest (meer of minder).
Tenslotte gooi de resterende bloemkool in de warme soep en laat je die op een zacht vuurtje even doorpruttelen tot de roosjes beetgaar zijn.


De wortelsalade (voor 1 ruime portie)

- 4 wortelen, vers gerapst (smaakt echt veel sappiger dan de smaakloze sliertjes uit een zakje)
- een handjevol rozijnen (optioneel/ kan vervangen worden door bijvoorbeeld fijn gesneden dadels)
- 1 tl harissa (mag meer of minder zijn naargelang je tolerantie voor pikant)
- 1 pijpajuintje fijn gesnipperd
- 1 blik kikkererwten
- een handvol verse peterselie of koriander
- olijfolie/ appelazijn/ mosterd

Begin met de kikkererwten. Verwarm je over voor op 200° op grillstand. Giet de kikkererwten af en schik ze in een ovenschaal. Kruid af met wat kaneel, peper, zout, komijn, piment,... (wat je lekker vindt. bedoeling is dat je ze smaak geeft). Plaats de ovenschotel vervolgens onder de grill en rooster de kikkererwten tot ze krokant zijn. (dit vereist dat je de schotel af en toe eens 'opschudt'. Het hele proces zal
ongeveer een halfuurtje in beslag nemen)
Rasp intussen de wortels en meng er de rozijnen en de harissa onder. Snipper je verse kruiden fijn en meng ook deze onder de salade.
Maak een vinaigrette van mosterd, olie en appelazijn.
Wanneer de kikkererwten klaar zijn, laat ze afkoelen en meng de helft ervan onder je salade. De andere helft kan dienen als een originele vervanger voor chips of nootjes bij de apero.
Mix je vinaigrette onder de salade en laat een uurtje (of een nachtje) trekken.

Ik had nog een restje gegrilde venkel en rauwe rode kool over en heb die er voor het gemak ook maar onder gedraaid. Je kan dus een beetje spelen hé met de ingrediënten. Bedoeling is dat je een soort zoet-pikant geheel krijgt.

Avocadosalade

- 1 avocado
- 1 scharrelei
- een hand of twee/drie gemengde salade
- een blik artisjokharten
- een beetje verse peterselie
- een yoghurtvinaigrette (te kopen of zelf te maken)

Kook het ei tot het niet zacht maar ook nog niet helemaal hard is. Ik doe dat door een pannetje water op te zetten (altijd een goed begin als je een ei wil koken) en daar direct het ei in te leggen. Vervolgens breng je het water aan de kook en eens het kookt, zet je het vuur af. Dan laat je het ei nog een 5-tal minuten (afhankelijk van de grootte) in datzelfde water staan vooraleer je het laat 'schrikken' onder koud water.

Gooi de salade in een bak. Pel je avocado en snij deze in partjes. Pel het ei en snij eveneens in partjes.
Giet de artisjokharten af en laat uitlekken. Snipper de peterselie fijn. Meng alles onder elkaar. Kruid af met peper en zout en besprenkel vlak voor de aanval met een geutje yoghurtvinaigrette.

Wat de artisjokharten betreft: Ik eet héél graag gemarineerde artisjokharten maar zoals je misschien zelf al gemerkt hebt, kosten die dingen in de supermarkt een been. Je kan het dus ook zelf doen. Neem een blik artisjokharten en gooi de inhoud ervan in een tupperwarepotje. Giet daar olijfiolie over en voeg twee teentjes look toe samen met wat andere kruiden (peterselie bijvoorbeeld), een paar peperbolletjes en een halve citroen in schijfjes gesneden.  Laat trekken (op zijn minst een halve dag). Et voila: gemarineerde artisjokken voor een prikje.

Linzensalade met auberginekaviaar

Ok; ik heb er absoluut géén idee hoe Mr. Ottolenghi erin slaagt om zijn voesel zo fotogeniek te maken. We hebben het hier tenslotte over linzen, broccoli, bloemkool en (de Quasimodo onder food-fotmodellen) aubergine. Natuurlijk, de aubergine is prachtig wanneer je hem rauw in zijn paars velletje ziet blinken maar heb je de ingewanden van dat ding al eens beken nadat je hem, doorprikt als een heroïnejunk, een uur hebt laten sudderen onder de grill? Not pretty.
Maar lekker?? Dat dan weer wel.

Dus in afwachting van een briljante foodstyliste die gratis en voor niets, uit pure sympathie, mijn food komt pimpen, alsnog deze foto. Gewoon omdat de smaken heerlijk zijn. En voor die gift aan de mensheid, danken wij u andermaal, beste Yotam.

Ps: wat volgt is een vrije interpretatie van zijn recept. Misschien ziet het er allemaal uit alsof het nog niét is opgegeten wanneer je trouw Zijn instructies volgt.

Voor de auberginekaviaar:
- 1 grote aubergine
- een teentje look
- sap van een kleine halve limoen
- wat korianderzaadjes (naar smaak)
- fleur de sel en zwarte peper
- een handvol verse koriander

Doorprik de aubergine, besprenkel hem met wat olijfolie en laat hem een uur grillen in de oven op 190°. Draai af en toe om zodat alle kanten mooi zwart kunnen blakeren. Wanneer de aubegine enigzins afgekoeld is, snij je hem open (niet moeilijk, je kan hem openscheuren als je wil) en lepel je er het warme vruchtvlees (aka 'kaviaar') uit. Dit meng je met de fijngesneden look, het limoensap en de kruiden.

Voor de linzensalade:
- een blik linzen (maar je kan ook minder lui zijn en gedroogde linden, weken, koken etc)
- een pijpajuintje
- een teentje look
- een rode chilipeper, ontdaan van zaadjes en zaadlijsten
- een handvol verse koriander
- een scheutje witte of rosé wijn als je dat per toeval bij de hand hebt (witte wijn azijn is ook ok)
- een handvol kerstomaatjes, gehalveerd.
- peper en zout

Neem een pan, doe er wat olijfolie in en vak de look, de chili en de ajuin kort aan. Blus met de wijn. Doe er de linzen in en roerbak het geheel (zeker niet te lang, anders krijg je linzenpuree en dus nog een slechtere foto). Voeg er op het laatste de tomaatjes en de koriander bij en kruid af.

Schep de warme linzensalade op een bord en garneer met een dot auberginepuree. Verbaas je erover alle simpele heerlijkheid van dit gerecht.