Crazy Catlady

Stel aan een willekeurig iemand de volgende vraag: 'Ben je een honden-of een kattenmens?', dan zullen de meesten daar wel een duidelijk antwoord op kunnen geven. Het is haast uitgesloten om de twee te zijn. Ik ben duidelijk een kattenmens maar omwille van twee redenen was het de afgelopen elf jaar uitgesloten om een dergelijk dier in huis te halen.

 

De eerste reden was deze hond met identiteitsstoornissen. Hera maakte er een halszaak van om zich op dit vlak zo honds mogelijk te gedragen en een gloeiende hekel aan katten tentoon te spreiden. Durfde een kat haar territorium betreden, ging ze totaal 'lös' en achtervolgde ze het beest alsof haar leven ervan af hing. Dat mag je letterlijk nemen. Meestal waren de katten snel genoeg om aan haar vervaarlijke tanden te ontsnappen maar ik herinner me één diepdroevig dierenvoorval waarbij de blinde (!) kat van de buren in onze tuin was gesukkeld en er niet meer uit kon. Het arme beest had haar toevlucht gezocht in een boom waar Hera haar niet kon bereiken. Dus deed onze hond waar ze het best in was: blaffen tot haar slachtoffer schijnbaar zelfmoordneigingen kreeg want de kat besloot op een bepaald moment uit haar veilige schuilplaats neer te dalen en haar kans te wagen. Helaas botste ze met haar blinde kopje pardoes tegen onze afsluiting aan alwaar Hera haar bij haar nekvel greep en met een paar korte, doch doeltreffende hoofdschuddingen het kleine nekje van het kansloze slachtoffer brak.

 

Ik zou mezelf graag beschouwen als een rechtschapen persoon die in tijden van crisis haar verantwoordelijkheden neemt en alle moeilijkheden die haar pad kruisen heldhaftig het hoofd biedt. Helaas. Mijn eerste impuls was om Tentman een schop zijn handen te duwen met de instructie 'Het is jouw hond, deal with it'. Maar aangezien de helft van de straat getuige was geweest van dit gruwelijke misdrijf, was een cover-up operatie hier niet aan de orde. Aldus togen Tentman en ik met ons meest schuldbewuste gezicht naar de buren om hen het trieste nieuws mee te delen en hen bij te staan in hun rouwproces.

plaats van het misdrijf

Nu u dit weet, kunt u zich wel voorstellen dat Hera zich gisteren in haar graf moet hebben omgedraaid toen ze deze indringer vanuit de Hondenhemel spotte:

kat van de buren aan de andere kant

Enkele weken na Hera's tragische overlijden moet deze lefgozer beseft hebben dat het gevaar geweken was waarop ze prompt besloot haar dagen op ons terras te slijten.

 

 

Er is echter nog een tweede reden waarom ik de afgelopen elf jaar kat-loos heb doorgebracht en die reden is Tentman zelf. De meeste mensen die mijn echtgenoot persoonlijk kennen, weten dat hij quasi 'fearless' is. Liggen we 's nachts in bed en horen we beneden verdachte geluiden, schrikt hij er nimmer voor terug om- enkel gewapend met een boxershort- eventuele inbrekers het hoofd te bieden. Daarnaast beschouwt hij 'duiken tussen haaien' als de ultieme ontspannende vakantie-activiteit en kraait hij van geluk wanneer hij op zijn moto aan het rijden is en zij knie aan een snelheid van 100km/h het asfalt kust.

Maar duw een klein katje in zijn gezicht en hij gilt als een klein meisje.

 

Yep. Tentman is van niets of niemand bang behalve van katten. Hij beschouwt deze dieren als de reïncarnatie van het kwaad op de wereld, wantrouwt elke beweging die ze maken en haat hun onvoorspelbaarheid. Enkel de blik van de hierboven afgebeelde kat is genoeg om hem te laten sidderen van angst. Tentman is wat je noemt 'een hondenmens'.

 

Echter.

 

Ik niet. Let op, ik hield van Hera, ik mis haar nog elke dag en als mijn leven op mijn laatste dag hier op aarde aan me voorbij flitst, dan zal ik de licht-mongoloïde blik in haar bruine oogjes zeker voor me zien. Maar ik kan het niet helpen, ik vind katten de max. Ik hou van hun hautaine houding, hun zelfstandigheid, hun vermogen om 5 keer zo hoog te springen als hun eigen lengte en de blik waarmee ze hun achterste in  je gezicht duwen en zeggen 'Ja, jij hebt de eer om me te strelen'. Een klein katje vind ik het toppunt van schattigheid en toen ik afgelopen week deze foto op facebook spotte, was ik helemaal verkocht:

                                                 zo één wil ik en als ik 1 heb, dan ben ik van plan ze
                                                                    elke dag in water onder te dompelen.  

Zonder overdrijven, ik heb hier een kwartier aan 1 stuk hardop mee gelachen. En hoe langer je kijkt, hoe grappiger het wordt. Of misschien ligt het gewoon aan mij... Soit. Tentman en ik zijn tot een overeenkomst gekomen: Ik mag een kat houden op voorwaarde dat hij een halfjaar later een hond in huis mag halen.

Dit met de achterliggende gedachte dat wie het eerst in huis komt, de baas is en we op die manier de kans op een nieuwe slachtpartij tussen beide huisdieren tot een minimum kunnen beperken.

 

Dit hele verhaal omdat:

1. ik nog eens een reden had om naar het natte katje te kijken

2. ik naadloos de link kan leggen naar onderstaande recept voor zeebaars in zoutkorst. Immers, iedereen weet dat katten gek zijn op vis.

 

Niet dat je dit gerecht moet maken voor een kat hé, dat zou al te gek zijn. Daar is het veel te lekker voor. Maar je kan wel de graatjes aan je kat geven. En dat is dan weer mooi meegenomen want de restanten van zo'n visje gaan na een paar dagen in je vuilbak stinken als de pest. Aan een hond heb je op dat vlak niets want zij zouden kunnen stikken in graten. Zie je, Tentman: kat vs. hond: 1-0.

 

Ingrediënten voor vier personen:

 

 

- 1 zeebaars van anderhalve kilo van ingewanden ontdaan maar niet ont-schubd (dit is belangrijk omdat de schubben als een 'schild' dienen tegen het zout en voorkomen dat je vis naar de Rode Zee smaakt)

- 2 kilo grof zeezout

- 100 gram water

- 1 el venkelzaad

- 3 takjes tijm

- 3 schijfjes citroen

- 1 takje rozemarijn (*)

 

Meng het zout met het water en het venkelzaad in een grote kom. Neem een ovenschotel. Spreid de helft van het zout uit over de bodem van de ovenschotel. Schik de vis erop. Vul de buik van de vis met de tijm, citroen en rozemarijn. Bedek de vis met de andere helft van de zout-watermengeling en druk overal goed aan zodat het zout de vis helemaal omhult.

Verwarm de oven voor op 180°. Plaats de vis in de oven gedurende 22 minuten en laat hem daarna nog tien minuten rusten uit de oven. Dien de vis in de schotel op aan tafel en breek de korst open voor het oog van uw gasten. Diner AND a show!

 

(*) Nee, je hoeft de vis niet af te kruiden met extra zout .

De zoutkorst zal ervoor zorgen dat je vis gaart in zijn eigen sappen en op die manier krijg je een super-natuurlijk gerecht. Een beetje een culinair onderlegd iemand beseft dat een dikke kwak mayonaise niet bepaald de ideale compagnon voor dit gerecht vormt. Een kruidenolie is hier dan ook de betere keuze.

Als basis voor de olie kan je in principe elke soort vers, groen kruid gebruiken. Je kan het soort olie  ook aanpassen aan je persoonlijke smaak. Verkeer je in Italiaanse sferen, dan is een basilicumolie een goed plan. Ken je je klassiekers, dan kan je de Provençaalse toer opgaan met een olie op basis van tijm en rozemarijn of ben je- net als Sergio- verknocht aan de frisse smaak van citroenverbena, leef je dan daar maar eens mee uit.

 

 

Het principe blijft in elk geval altijd hetzelfde:

1 grote bos verse groene kruiden naar keuze

-        1 dl olijfolie

-        Sap van ½ citroen

Mix de kruiden fijn samen met het citroensap en de olie. Passeer door een fijne zeef. Serveer de olie in een sauskannetje en giet wat olie over je vis bij het serveren.

Zeg het met Bloemkool (of een boek)

Misschien herinnert u zich één van mijn vorige posts over 'trends'. Ik heb er nog één waar iedere foodblog-lover wel over gehoord zal hebben, namelijk: het produceren van kookboeken eens je als foodblogveteraan je strepen hebt verdiend.

Een non evidence-based, persoonlijke studie leidde mij tot het trekken van volgende besluiten. Als foodblogger kan je pas met fatsoen en zonder schaamrood op de wangen met een boek op de proppen komen wanneer:
- je blog ongelofelijk stijlvol en classy oogt (gezellig maar tegelijkertijd cool; flitsend maar tegelijkertijd easy on the eye).
- je over het taent beschikt om je voedsel op een Helmut Newton achtige manier te fotograferen.
- je spitsvondig en met kennis van zaken over koken, eten en andere voedselgerelateerde onderwerpen kan schrijven
- je ongeveer 100 000 000 ingrediënten uit het hoofd kan opnoemen én de juiste toepassing ervan kent
- je tenminste één gerecht kan koken uit elk van de 195 landen die de wereld rijk is
- je er je hand niet voor omdraait om op één of ander 'event' tussen de 100 en de 1000 man kan voorzien van een moleculair uitziend hapje/drankje.

Dan en pas dan mag je beginnen denken aan het uitgeven van je eigen kookboek.

Even naast mijn persoonlijke verwezelijkingen leggen:

- stijlvolle layout: mijn computerleraar op de middelbare school noemde me steevast 'dolle mina' en gaf mijn naam door aan het CLB als 'mogelijks beter op haar plaats in het bijzonder onderwijs'

- foto's:

tjah...

- spitsvondig en met kennis van zaken: hangt er een beetje van af. Als een onderwerp zich leent tot een sarcastische klaagzang, dan ja, kan ik best spitsvondig uit de hoek komen

- ingrediëntenkennis: ik kan u vol trots bekennen dat ik vandaag een soort wormen in de fruithandel zag liggen, naast de patatten en ik met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid kan zeggen dat het géén wormen waren. (wel 'crosne', gezien op deze blog). Ha!

- wat de wereldgerechten betreft: net ingetypt in google: 'hoeveel landen zijn er op de wereld'.

- koken op events: wanneer ik een etentje organiseer, beperkt het aantal aanwezigen zich meestal tot 4 man, sta ik om 6 uur 's morgens op omdat ik van de stress niet meer kan slapen en schreeuw ik de komende 12 uur non-stop tegen mijn arme wederhelft dat hij 'verd**me zijn bakkes moet houden want dat ik bézig ben!' (om dan om 19h geheel zen te deur te openen voor mijn gasten en nippend van een glaasje bubbels te beweren dat ik 'helemaal geen moeite heb gedaan hoor')

We kunnen dus wel stellen dat ik er nog nét niet ben.

Maar who cares want Tadaaaaaaaaaaaaaa:

Jep, mijn eigen kookboek.

Ok, vooraleer u mij beticht van grootheidswaanzin, misschien een kleine nuance.

De overgang van het nieuwe jaar vieren wij in intieme vriendenkring. De feestelijke avond centreert zich rond gezellig tafelen, bijpraten, cadeautjes uitwisselen en comazuipen. Voor wie je een cadeautje moet kopen, hangt af van het naampje dat je een maand daarvoor hebt getrokken. Het is de bedoeling dat je dan in het grootste geheim en op slinkse wijze nagaat met wat je 'jouw' persoon die avond gelukkig kan maken.

Concreet vertaalt zich dit meestal in de volgende sms: Zeg, Stef, Mathias hier hé. Ik moet van iemand die anoniem wenst te blijven, vragen wat je graag wil voor oudejaarsavond. 

Dit jaar werden mij dergelijke echter subtiliteiten bespaard en ik begon me stilletjes voor te bereiden op 'Een Mandje Brol van den Action'.

Niets was minder waar. Mathias had  geen bericht gestuurd maar was vlijtig aan de slag gegaan om mijn (bijna één jaar oude) blog in boekvorm te gieten.

Nu ben ik er niet echt de mens voor om te huilen van geluk (de laatste traantjes dateren van die keer dat ik in één uur drie keer op mijn wang beet).

Nee, wanneer ik heel blij ben, lach ik, word ik rood en begint ik vervolgens uit pure emotie te zweten als een otter. Ontdaan van elk spoortje elegantie nam ik aldus op 31 december één van de leukste en origineelste cadeautjes OOIT in ontvangst.

Let's celebrate!! Met taart!!!!!

Wel geen gewone taart want ik vermoed dat u, net zoals ik, volgevreten van de laatste periode snakt naar wat gezonde en lichte voeding? Nee, vette pech dan. Want hier komt een nieuwe Ode aan Ottolenghi onder de vorm van 's mans 'Bloemkooltaart'.

Wat hebben we nodig?

- 1 bloemkool

- 1 rode ajuin

- een lepel of 3 olijfolie

- 10 eieren (ok, ok, ik weet het, een gigantische hoeveelheid maar van deze taart kun je ook wel een aantal monden voeden hoor. Gedurende een aantal dagen zelfs)

- 180 gram bloem

- 1 tl bakpoeder

- 1 tl bicarbonaat

- 4 el ricotta

- 100 gram geraspte parmezaan

- kuiden: 1 tl fijngehakte rozemarijn, een handvol basilicum, 1 tl kurkuma, peper en zout

- 2 el sesamzaadjes (ik gebruikte een zwart-wit mengeling. Gewoon omdat ik dat leuk vind)

Verwarm je oven voor op 180°.

Beboter een springvorm en 'plak' de sesamzaadjes tegen de rand. Dat doe je door de zaadjes tegen de rand van je vorm te 'gooien' en een beetje te schudden met je vorm tot de hele rand bedekt is (klinkt moeilijker dan het is). Beboter en bebloem vervolgens de bodem van je springvorm. Zet aan de kant.

Verdeel je bloemkool in roosjes. Nu kan je twee kanten op: Of je kookt de roosjes beetgaar in wat gezouten water. Of je weet zoals ik geen blijf met al je vrije tijd en besluit om 'puur voor de fun' eens je bloemkool te roosteren. In het laatste geval kap je de roosjes in een ovenschotel, besprenkel je ze me olijfolie en plaats je ze in een voorverwarmde oven op 200° gedurende een halfuurtje. Gebruik het programma waarbij je boven-onderverwarming hebt in combinatie met grill. Aan te raden is de bloemkool af en toe eens 'op te schudden' want anders wordt de bovenkant zwart en blijft de onderkant gewoon rauw en wit.

Het deeg dan.

Snij een paar decoratieve ringetjes van je rode ajuin en hak de rest fijn. Verwarm de olijfolie en fruit daarin zachtjes de ui en de rozemarijn. Eens afgekoeld, klop je dit, samen met de basilicum, onder je eieren.

We zijn er bijna.

Meng bakpoeder, bicarbonaat, bloem, zout en kurkuma in een kom. Voeg de parmezaan toe en kruid royaal af met peper. Meng er vervolgens het eiermengsel en de ricotta onder. Klop tot je geen klonten meer ziet.

roer nu voorzichtig de bloemkoolroosjes onder het deeg en giet het mengsel in de springvorm. Schik er tenslotte op een esthetisch verantwoorde wijze je uienringen op en bak af gedurende 45 minuten.

Ik heb de taart warm geserveerd maar koud de dag erna was hij ook heel leker.

Heil Otto!

(of is het écht vréselijk fout om zoiets tegen een jood te zeggen?)

Lasagne: Vlaamse Stijl

Gisteren kwam mijn kleine broer logeren. Nu ja, 'klein' slaat meer op het relationele dan op het lengte aspect aangezien we 12 jaar schelen maar hij wel 1m93 is. Hij is nu officieel groter dan mijn vader (de volle 1 centimeter) en heeft dan ook besloten dat het na deze vertoning van evolutionaire superioriteit wel welletjes is geweest. Hij wil nu stoppen met groeien. Toen ik voorzichtig opperde dat je dat misschien niet helemaal zelf kon kiezen, antwoordde hij: 'Jawel, ik ga gewoon beginnen fitnessen'.

Nu heb ik altijd gedacht dat ik vanwege mijn job (én natuurlijk mijn jonge, frisse geest) het puberbrein redelijk goed kon volgen maar die link was me niet direct duidelijk.

Dus legde hij het uit: Als hij zou fitnessen, zou hij breder worden en daardoor zou het dus ook minder opvallen dat hij zo lang was. De bedenking dat hij dan het formaat van een grizzly zou hebben, heb ik wijselijk voor mezelf gehouden. Ze zijn zo gevoelig op die leeftijd...

Maar goed. Broer op logement= broer culinair verwennen dus vroeg ik hem wat hij wilde eten. Hij antwoordde: 'pita'.

Nu denken jullie wellicht dat hij mijn kookkunsten niet al te hoog inschat maar ter verdediging: hij doelt op zelfgemaakte pita. Met zo'n buffet aan vers gesneden groentjes en zelfgemaakte sausjes en warm gegrilde broodjes.

Maar daar had ik geen zin in. Ik had zin om lasagne te maken dus stuurde ik terug: 'Hm, anders lasagne? Dat kan ik invriezen'. Also de relatiekloof pijnlijk beklemtonend (serieus, hoe burgerlijk kan je klinken?)

Gelukkig was alles goed voor mijn broertje. And I quote: tè chill. In Grote Mensen Woorden vertaald betekent dit zoveel als: Ok, zus. In dat voorstel kan ik me wel vinden. Alvast bedankt voor het verzorgen van een maaltijd waarvan de bereiding je minimum twee uur van je leven zal kosten. Ik waardeel het enorm!

Om teleurstellingen en misverstanden alvast te vermijden: onderstaand recept is er geen van een traditionele Italiaanse lasagne. Ik kan namelijk geen traditionele Italiaanse lasagne maken. Ik durf dat gerust toegeven. Ik denk dat je traditionele, nationale gerechten enkel op en top kan eten wanneer ze bereid worden door de traditionele nationaliteit zelve. Een aangezien ik niet Italiaans ben maar wel Vlaams, deze lasagne: Flemish Style.
Lekker EN je kan hem invriezen in van die praktische, aluminium 1-persoonsbakjes. Dolletjes.

Wat heb je nodig?

- 250 gram (zelfgemaakte) tomatensaus
- 1 klein blike tomatenpuree
- 400 gram gehakt (kalf/varken)
- 1 pak verse lasagnevellen
- 1 ajuin
- 1 pot bechamelsaus (zelfgemaakt uiteraard)
- 5 sneden gekookte ham
- 400 gram spinazie (mag uit de diepvries maar neem er dan wel zonder room of witte saus)
- 150 gram gemalen kaas (gruyère, emmental, parmezaan, kies maar)
- kruiden (peper, zout, oregano, tijm, ...)
- 1 klontje boter

Je begint met het fijnsnipperen van de ui. Die stoof je vervolgens aan in een klontje boter tot ze glazig is. Daar voeg je het gehakt aan toe en wanneer dit een beetje 'rul' gebakken is (niet helemaal uitbakken), voeg je de tomatensaus toe. Ik had nog 'verse' tomatensaus van zomertomaten in de diepvries (duidelijk mijn nieuwe BFF) zitten maar als je gewoon passata of iets dergelijks neemt, lukt het ook wel. De bedoeling is dat de saus je gehakt omhult en niet dat je vlees erin verzuipt. Je wil namelijk een stevige lasagne, geen plas drek. Het geheel kruid je af met waar je zin in hebt. Bij mij was dat oregano, bruschetta kruidenmengeling van Oil & Vinegar, Rosa Maria dipperkruiden van Oil&Vinegar, rode wijn (ok, geen kruid maar wel een smaakmaker) en peper en zout natuurlijk.

Die pan zet je aan de kant.

Vervolgens ga je aan het werk met de bechamelsaus. Als je nu een gedetailleerde uitleg wil van mijn bechemalsaus met exacte hoeveelheden, dan zal ik je helaas moeten teleurstellen. Ik doe dat namelijk puur op gevoel. In't kort dus: boter smelten, bloem erbij, roeren tot je de bloem niet meer ruikt maar er wel een beetje een hazelnootgeurtje in de pot hangt. Dan melk erbij. Roeren. Weer melk erbij. Roeren. Weer melk erbij. Roeren. Hoewel het duidelijk geen kernfysica is, schijnen veel mensen wat moeite te hebben met bechamels. Oefening baart kunst zou ik zeggen.

Dat kruid je allemaal af (peper, zout, nootmuskaat). En daar voeg je vervolgens de fijn gesnipperde ham en de gemalen kaas aan toe. Niet té veel kaas bijdoen want het moet eerder een witte saus zijn dan een kaassaus.

Next. De spinazie. Dat is en no brainer. Je gooit die in een kommetje. Mikt dat in de micrgolf. Laat het ontdooien en vervolgens giet je de ontdooide spinazie in een zeef om het overtollige vocht eruit te duwen.

En dan is het tijd voor de opbouw hé. Je neemt een ovenschotel. Besmeert de bodem met een beetje tomatensaus en legt daar een eerste laag lasagnevellen op. Wanneer je van die verse vellen neemt, hoef je ze niet voor te koken. Dan ga je verder met een laag bolognaisesaus. Vervolgens lasagnevellen. Daarna de kaas/hamsaus. Vellen. Dan spinazie.
En nu dacht je dat ik zou zeggen 'vellen'. Maar nee, ik hou wel van een onverwachte wending op tijd en stond en ik zou voorstellen dat je op de spinazie een klein beetje van de kaassaus 'sprenkelt' (dit is trouwens een heel optimistisch werkwoord want sprenkelen gaat hier minder vlot. Misschien eerder 'kliederen').

En dan komen NU dus weer de vellen. Bolognaise saus. Vellen. En tenslotte spinazie met daarop een dikke laag kaassaus.

Werk af met wat gemalen kaas 'on top' en plaats in een voorverwarmde oven (180°) gedurende 40 minuten.

De laatste minuut kan je er de grill even opzetten voor om zo'n mooi korstje te verkrijgen (wat ik dus duidelijk vergeten ben).

Vooraleer je de lasagne aansnijdt, kan je hem best een tiental minuutjes laten 'rusten'. Dan gaat alles mooi samen kleven en valt de hele boel niet uiteen op je bord.

Stevige kost. Maar ideaal voor een 1.93 metende, 50 kilo wegende 15-jarige die nadien zonder probleem nog een banana split de grootte van Luxemburg naar binnen wulferde.

Ovenschotel met groenten, the sequel

Onder het motto: 'Creatief met groenten en kaas in de winter', een variant (ok, ik geef toe, behalve de courgette en de feta gaat het hier eigenlijk over precies dezelfde schotel als de vorige maar wanneer op dieet tijdens koude winter-weekdagen moet men niet té veel uitspattingen verwachten).

- 1 courgette
- 1 blok feta
- 3 handenvol verse, jonge spinazie
- 2 tomaten
- een teentje look
- peper, zout, provencaalse kruiden en munt (vers of gedroogd of een mengeling, knock yourself out)

Neem een ovenschotel en smeer de bodem in met wat olijfolie. Snij de tomaten en de courgette in schijfjes. Beleg de bodem van de schotel met courgette, vervolgens met tomaat en bestrooi dit alles met verse spinazie. Kruid af met alle bovengenoemde kruiden. Verkruimel hierover de helft van de feta en begin opnieuw (courgette, tomaat en spinazie). Pers een teentje look over het geheel, kruid af en 'finish' met een laag verkruimelde feta.  Besprenkel de schotel met wat olijfolie en dek af met zilverpapier.
Plaats in een voorverwarmde oven van 180° gedurende een halfuur. De laatste 5 minuten kun je het zilverpapier eraf halen en je groentenschotel nog even laten grillen zodat de kaas een knapperig korstje krijgt.

Ovenschotel met groenten

Omdat slaatjes wanneer het buiten -5° is nu eenmaal niet zo lekker smaken, een winter-variant met zuiderse smaken:

- 2 tomaten
- 1 aubergine
- 2 paprika's (ik heb rood en geel gebruikt)
- 3 handenvol verse spinazie
- peper, zout en provencaalse kruiden naar smaak
- 2 bollen mozarella
- enkele parmezaankrullen

Snij de paprika's in 3, haal de pitjes en de zaadlijsten eruit en gril de groenten in de oven tot ze zwartgeblakderd zijn. Steek ze in een dieprvrieszakje en laat afkoelen. Normaal gezien zou je het vel dan heel gemakkelijk moeten kunnen verwijderen.
Was de tomaten en de aubergine en snij in plakjes.
Neem een ovenschotel en smeer de bodem in met wat olijfolie. Maak nu een soort lasagne van alle groenten. Begin bijvoorbeeld met een laag aubergine, leg daar de tomatenplakjes op en bedek vervolgens met een laag spinazie (mag er zo in, je hoeft dit niet te stoven). Kruid alles goed af en bedek met een laag mozarella/parmezaan.
Ga verder met de een laag gegrilde paprika en de rest van je groenten. Pers een teentje look over het geheel en werk af met een laag mozarella. Kruid tenslotte alles goed af en besprenkel met een beetje olijfolie.
Bedek je schotel met zilverpapier en plaats in een voorverwarmde oven van 180° gedurende een halfuur.
Haal daarna het zilverpapier eraf en laat nog 5 minuten onder de grill staan zodat je kaas een 'korstje' krijgt.

Gemista (of: gevulde paprika's)

Men durft wel eens van onze Franse, Amerikaanse en Italiaanse medemens beweren dat het een chauvinist is. Dat kan allemaal wel zijn maar dan wil ik die mensen toch eens wijzen op het Cypriotische ras. Ik volg de Cypriotische cultuur nu al enkele jaren met persoonlijke belangstelling en moet zeggen dat ik nog geen volk ben tegengekomen dat meer overtuigd is van hun eigen grootsheid dan de Cyprioot. Waar de Fransen, Amerikanen en Italianen luidkeels de pracht en grootsheid van hun land zullen bezingen, zal de Cyprioot een ouzo drinken, een stukje lam op de bbq spiezen en vervolgens een dutje doen in de wétenschap dat hij en hij alleen afstamt uit de Edelste Der Grootse Beschavingen. Het is voor hem een algemeen bekend, algemeen aanvaard feit dat Cyrpus het beste land ter wereld is dus waarom elders gaan? Mijn echtgenoot en ik mogen graag een reisje maken en wanneer we dit doen, sturen we af en toe foto's door naar het thuisfront. Ik durf er mijn hand voor in her vuur steken: Er is geen plaats ter wereld die, volgens mijn Cypriotische schoonvader, kan tippen aan Het Grootse Cypriotische Landschap (true story: we posten een foto van de Grand Canyon (!) op facebook en Mr. A. D voegt er droogweg aan toe: 'Mooi, maar waarom zo ver? Troodos in Cyprus ziet er juist hetzelfde uit!)

Wat ik wél dien toe te geven is dat, als ik moet kiezen tussen de Amerikaanse Cuisine of die van Cyprus, de keuze heel snel gemaakt is.

 - Paprika’s (rode, gele,…)

- Gehakt

- Feta of mozzarella (wat je liefst hebt)

- Kruiden (peper, zout, oregano, tijm, rozemarijn, kortom een bonte mediterraanse mengeling)

- Olijfolie

 -Griekse deegwaren (pasta die eruit ziet als rijst maar naar pasta smaakt, noemt ‘kritharaki’)

- 1 klein blikje tomatenpuree of 2 verse tomaten, gepeld, ontpit en en in blokjes

- Ajuin en look

Paprika’s in twee snijden en zaadlijsten en pitjes verwijderen. In ovenschotel leggen, kruiden en besprenkelen met olijfolie. In microgolf tot zacht  (kies een minuutje of 5 op middensterkte).

Gehakt rul bakken in look en ajuin. Helft van tomatenpuree of verse tomaten toevoegen. Kruiden met alle bovenstaande. Paprika’s opvullen met gehakt en feta overkruimelen. Je mag proberen om de mozzarella erover te kruimelen maar dan ben je vermoedelijk even bezig. Beter is als je de mozzarella er in schijfjes op schikt. In de oven tot kaas gesmolten.

Ondertussen je kritharaki gaar koken. Uitgieten, beetje olijfolie over sprenkelen en rest van tomaten of tomatenpuree onder roeren.