When life gives you lemons ... make lemoncurd

Bovenstaande titel doet wellicht vermoeden dat nu een verhaal volgt waarbij ik vertrek vanuit een tegenslag, vervolgens besluit om me niet te laten doen en dapper verder strijd zodat uiteindelijk, zoals het een goed verhaal betaamt, alles samenkomt in een harmonieus geheel, ik een wijze levensles heb geleerd en doorheen het hele proces ook mooier en slanker ben geworden. Helaas. Wat ik zal vertellen heeft geen hol met de titel te maken. Ik heb namelijk bitter weinig problemen ervaren de laatste tijd. Alles kabbelt zo'n beetje gezapig verder en dat is wel een beetje jammer want shit meemaken doet echt wonderen voor het creatieve proces.

Maar goed, ik vond het wel een catchy titel en uiteindelijk gaan we allen aan de slag om lemon curd te maken dus dacht ik dat jullie me het wel zouden vergeven wanneer ik in plaats van een tegenslag, vertel over Vriend Konijn.

Op vrijdagmorgen sta ik steevast voor dag en dauw op om een uurtje te gaan lopen. Ja, zo zeg ik dat, heel losjes weg, ook tegen mensen die ik pas leer kennen. Op die manier verzeker ik me ervan dat ze me al haten nog voor ze alle boeiende facetten van mijn persoonlijkheid kennen en kan ik mijn vriendenkring mooi overzichtelijk houden.

Met uitzondering van die twee maanden bikini-seizoen, ben ik op dat Goddeloze uur meestal alleen op de piste en dat vind ik wel zo aangenaam. Tenslotte, wanneer je zonder een likje make-up, met een net-uit-bed-kop loopt te hijgen als een mops met mucovisidose, heb je geen nood aan publiek.

Behalve dan wanneer dat publiek bestaat uit Vriend Konijn.

Wie is Vriend Konijn nu precies? Wel, zoals de naam het een beetje weggeeft, spreken we over een konijn. Ik noem hem vriend, omdat ik hem al een paar maanden routineus elke week ontmoet, hij me ziet in mijn meest onflatteuze staat maar nimmer een oordeel velt en dat dus meer is dan ik van de meeste mensen kan zeggen. Voeg die twee samen en je komt als vanzelf bij mijn hoogst spitsvondige benaming. Dat wordt lachen wanneer ik ooit een mens van een naam moet voorzien...

 Ik weet niet precies waar Vriend Konijn vandaan komt maar ik geloof dat ik hem ooit eens gespot heb op het erf van een nabijgelegen woning waar allerhande pluimvee placht rond te lopen. Misschien woont hij daar.

Misschien komt hij alleen af en toe eens 'aanwippen' voor een kort bezoekje aan Mr. en Mevr. Pauw. Maar wellicht is Vriend Konijn ontsnapt aan een jarenlange ballingschap in een veel te klein celletje waar af en toe een dik kindervingertje door de tralies verscheen om hem te porren.

Volgens mij dacht Vriend Konijn op een mooie dag: 'Dit hoef ik niet te pikken, jullie kunnen mijn wollig achterste kussen' en knabbelde hij zich traag maar gestaag een weg naar de vrijheid. HJij is er precies het dier voor om zich aan dergelijke baldadigheden over te geven. Ik denk dat Vriend Konijn nu hij vrij is, als een soort van missionaris het land door hopst, op zoek naar dieren in ballingschap onderwijl zijn Blijde Boodschap verkondigend: 'Ja, jij daar, lekker kippetje, bevrijd je zelf van de slavernij van het dagelijks eierleggen! Werp de ketenen der dwangarbeid van je af en vlieg! vlieg lekker kippetje! Vlieg jezelf naar een mooier, beter en vrijer bestaan.'

Dat kan allemaal hé. Tot iemand mij kan bewijzen dat dieren niet tot hogere gedachten in staat zijn, blijf ik Disneygewijs stiekem hopen dat ze allemaal wél kunnen spreken en rationeel kunnen redeneren maar dat ze er gewoon voor kiezen om dat niet te doen in onze nabijheid. Om deze reden wens ik dan ook te blijven geloven dat de reden voor Vriend Konijns' afwezigheid afgelopen vrijdag niets te maken heeft met het feit dat hij als een klein wit tapijtje uitgespreid ligt in de Menenstraat maar eerder dat hij zijn missie in onze gemeente voltooid heeft en onderweg is naar onbekende, barbaarse horizonten waar voor pluimvee allerhande een vrij bestaan nog slechts een ijdele droom lijkt.

Vaarwel dus, mijn zachte Vriend. Het ga je goed. Vaarwel! vaarwel! Adieu!

Dit gezegd zijnde. Nog een dikke drie weken en ebay zal weer overuren draaien met het verhandelen van ongewenste, foute of gewoon spuuglelijke cadeaus.

Vandaar volgende suggestie: schenk een ander eens een eetbaar cadeautje. Er zijn tal van voordelen aan verbonden:

1. Je kan niet missen met iets lekkers. Ik persoonlijk ben bijvoorbeeld nog nooit iemand tegen gekomen die iets had van: 'Iets lekkers, nèh, geef mij maar dat niet te fretten hoopje voedsel dat eruit ziet als kots'

2. Je houdt er geen financiële kater aan over. Een paar basis ingrediënten en je bent er weer van af voor dit jaar.

3. Mensen appreciëren het als je moeite doet voor hen. Pluspunt je houdt er zelf zo'n heerlijk zelfvoldaan, superieur gevoel aan over ('Jaaah, tuurlijk zijn die slaapsokken van de Hema leuk maar ik heb je de gift van Persoonlijke Kostbare Tijd geschonken! Ik ben, met jou in gedachten, aan de slag gegaan en heb iets gecreëerd wat je genot zal schenken. GENOT! Mijn beste') .

En zo komen we dan uiteindelijk bij de titel uit en geef ik u graag het supersnelle, super gemakkelijke recept voor lemon curd mee.

(Ps: Onnodig om dat 'snel' en 'gemakkelijk' te laten weten aan diegene die de eer heeft je eerbaar cadeautje te mogen verorberen. Laat ze maar denken dat jij gezwoegd hebt voor hen. Misschien krijg je dan volgend jaar eens iets terug wat je wel degelijke léuk vindt en/of kan gebruiken).

Wat hebben we nodig?

- citroenen zijn altijd een goed begin wanneer je citroencrème (aka lemon curd) wil maken. Neem er zo'n stuk of 5 (gelijk aan 200 ml citroensap)

- de zeste van 3 citroenen

- 200 gram kristalsuiker

- 4 eieren

- 4 eierdooiers

- 180 gram koude boter in kleine brokjes

Werkwijze:

Neem een pot met een dikke bodem en doe daar alle ingrediënten, met uitzondering van 100 gram boter in. Stook een matig vuurtje onder die pot en breng het geheel aan de kook, onderwijl roerend met een klopper. Als je voelt dat de massa dik aan het worden is op de bodem, zet het vuur lager. Wanneer je luchtbellen aan de oppervlakte ziet verschijnen, roer nog een minuutje goed door en zet dan de pot van het vuur.

Vervolgens roer je er al even krachtig de overgebleven boter door, giet je alles door een fijne zeef, laat je de crème afkoelen tot kamertemperatuur en breng je hem vervolgens over naar zo'n visueel aantrekkelijk  weckpotje. Laat de 'curd' nog een uur of zes opstijven in de koelkast en dan ben je alweer helemaal klaar om vriend en vijand te verbazen met je kookkunsten.

Ben je in het bezit van een thermomix, dan kom je er wel bijzonder gemakkelijk van af want dan ben je op zo'n minuutje of vijf klaar en dat zonder dat krachtig roeren en al.

Want dan doe je:

- alle ingrediënten (behalve de boter) tegelijk in de Thermomixkom en mix je ze gedurende 10 seconden op snelheid 8.

- vervolgens plaats je de vlinder in de kom en mix je  5 minuten op snelheid 4, temperatuur 70 graden.

- daarna stel je de machine in op 2 minuten, snelheid 2, temperatuur 70 graden en mik je tijdens die twee minuten de stukjes boter door het gaatje in het deksel.

- Tenslotte meng je alles nog eventjes gedurende 20 seconden op snelheid 9.

Giet het geheel door een zeef, kap in een potje, laat afkoelen op kamertemperatuur en plaats vervolgens gedurende een paar uur in de koelkast.

'En nu?' hoor ik je denken, 'Ik ben nu in het bezit van lemon curd en ok, dat is op zich een enorme verrijking voor mijn leven maar wat kan je er allemaal mee doén?'

'

Wel, lieve lezers, dat zal ik je nu eens gaan vertellen:

1. Je kan de lemon curd zo, met een lepel, rechtstreeks uit het potje lepelen. Dat kan. Dat mag.

2. Je kan hem (haar? het? Iemand een idee over de geslachtsbepaling van lemon curd?)  in een taartje verwerken, aldus een heerlijk citroentaartje bekomend (Hoe? Een muffinvormpje bekleden met bladerdeeg of kruimeldeeg, afbakken, vullen met lemon curd en opdienen naar wens met een toefje opgeklopte room)

3. Je kan hem combineren in dessertglaasjes met een laagje Griekse yoghurt en wat speculooscrumble zoals ik  hier deed:

4. Je kan de crème verwerken in koekjes (zie internet)

5. Je kan een ordinaire cake bakken en die pimpen door ze doormidden en te besmeren met een dikke, romige laag lemon curd.

6. Je kan het potje op je gezicht smeren, een filmpje kijken en je wederhelft wijsmaken dat het een gezichtsmasker is. Intussen kan je lekker snoepen zonder dat je moet rechtstaan en dingen uit de koelkast moet halen. Handig én lekker.

Man, ik zou zo voor Libelle kunnen schrijven....

Ijs met gouden lepeltjes

- Ik ga nooit naar de mis (ok, als mijn zus binnen een maandje naar het altaar schrijdt, zal ik wel mijn hoofd eens binnen steken)

- Wanneer ik in de miserie zit dan zal God waarschijnlijk de laatste zijn die ik om een helpend handje verzoek (en dat is louter uit praktische overwegingen)

- Ik ben zeker dat Jezus heeft bestaan maar ik vermoed dat, mocht hij een kind van deze tijd geweest zijn, we hem eerder een Risperdalkuur zouden voorschrijven dan dat we een godsdienst rond zijn persoon zouden oprichten

 

- Met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid kan ik stellen dat ik niet ontstaan ben uit de rib van een man

 

- Bij 'Heilige drievuldigheid' denk ik eerder aan 'pasta met drie kazen' dan aan de vader, zijn zoon en de Heilige Geest.

Om maar te zeggen dat er devotere christenen bestaan dan ik.

 

 

Echter, wanneer het aankomt op 'schuldgevoelens' ben ik een ware christen. Zo voel ik me schuldig over het feit:

- ik niet wekelijks een blogpost schrijf

 

- ik na het lopen gisteren geen buikspieroefeningen gedaan heb (dat is masochisme gecombineerd met schuld, een waarlijk prachtige sensatie)

 

- ik vergeten ben om een handtekening op te sturen naar een mevrouw die me daar vriendelijk om verzocht op facebook

 

- ik lieg over het feit dat ik die handtekening 'vergeten' ben want ik ben ze duidelijk niet vergeten aangezien ik er nu over schrijf maar ik heb het eerst uitgesteld omdat ik zeker was dat die mevrouw een grapje maakte en toen daarna bleek dat het niet zo was (ze was zo vriendelijk mij een herinneringsbericht te sturen) durfde ik niet meer omdat het zo lang geleden was dat ze het gevraagd had en ik te beschaamd was om alsnog op haar verzoek in te gaan

 

- wild achter mijn stuur heb zitten gesticuleren naar de auto voor mij die 20 km/h (!) reed waar je 50 mag. Toen ik de man inhaalde, bleek het een zwarte medemens te zijn waarbij ik prompt in elkaar kromp van schaamte omdat die man nu waarschijnlijk niets anders kon dan mij als een onverdraagzame racist te beschouwen (hierbij expres gebruik van een pleonasme om de negatieve connatie te benadrukken van het woord)

 

- ik mezelf er soms op betrap een minimale mate aan opluchting te ervaren wanneer ik op het nieuws hoor dat er een natuurramp is geweest met honderden slachtoffers. Ik weet dat het monsterlijk is maar ik kan er niets aan doen: Stiekem denk ik dan  'Oef, dat is weer een mooi staaltje van Darwins' theorie, we zijn weer iets verder verwijderd van totale overbevolking op aarde'.  

 

- ik zelden of nooit geld geef aan bedelaars omdat ik mezelf wijs maak dat 'ze er toch wel drank mee gaan kopen'

 

- ik duidelijk iemand geworden ben die er geen problemen mee heeft om mensen in hokjes te duwen.

En dat zijn dan nog alleen maar de zonden van afgelopen week. Het ironische is dat ik er helemaal niets aan doe. Er is niemand die me tegen houdt om die handtekening op te sturen  of om me op de grond te vleien en hier ter plekke een paar sit- ups te doen maar nee hoor. Niet deze meid. Tegen mijn zestigste verjaardag heb ik een bochel, enkel en alleen door het denkbeeldige gewicht van het op mijn schouders getorste, zelfbezorgde leed.

En dan heb ik het nog niet gehad over schuldgevoelens met betrekking tot eten. Niet over 'eten om te voeden' hé, dat zou volledig belachelijk zijn (Krantenkop: 'Jonge vrouw sterft hongerdood uit schuldgevoel') maar omdat ik OVER-eet. Ik ben zo'n gulzig varken, dat wil je niet geweten hebben.

 

Vermoedelijk heeft dat te maken met het feit dat ik uit een groot gezin kom. Wanneer bij ons op vrijdgavond de schotel met toastjes op tafel kwam, zweer ik dat gedurende de 5 seconden die daarop volgden, enkel een soort wazige beeldenstroom kon worden waargenomen: kleine, grijpgrage maar uitermate doeltreffende kinderklauwtjes die -sneller dan waarneembaar voor het menselijke oog- de hele plateau plunderden. Het was simpelweg vechten om je brokje. Daardoor kauw ik nu dus ook bijna nooit op mijn eten.

Ik wil niet opscheppen ofzo maar ik denk dat ik een brokje vlees van gemiddeld 70 gram integraal kan inslikken, zonder te kauwen en/of erin te stikken.

Niet kauwen was gewoon efficiënter. Kauwers waren tijdverspillers. Tijdverspillers bleven achter met kruimels.

 

Mijn 'overlevingsinstinct' van toen zorgt er nu voor dat ik niet weet wanneer ik genoeg heb. Eens 'the point of no return' en alle ratio voorbij blijf ik gaan tot er niets meer rest, behalve dan dus het schuldgevoel.

 

Laatst maakte ik onderstaand ijs als dessert bij een etentje en op zo'n momenten wordt 'mijn probleem' pas echt gênant. Daar waar iedereen het netjes houdt bij zijn individuele bordje, zet ik na mijn eigen portie de bak op tafel, lepel in de aanslag en lebber ik zonder enige moeite, na reeds drie copieuze gangen achter de kiezen te hebben, een litertje roomijs weg.

 

Zou 'over -eten' in het Goddelijk Oordeel te boek staan als een officiële zonde? En zo ja, zou er dan geen 'noot' bestaan waarbij voor onderstaand roomijs een uitzondering wordt gemaakt?

 

Want, lieve mensen, dit verveine- ijs is werkelijk Goddelijk.

Ik combineerde het in een dessertbordje met gemarineerde en gebakken aardbeitjes en muntmeringues. Beeld u even in: een hap ijs: vol, romig, smeuïg, koel en citrus-achtig tegelijkertijd in combinatie met krokante wolkjes muntmeringue en daarna de zoet- zure verfrissing van warm-koude zomeraardbeitjes.

Geef dit met een gouden lepeltje en hierboven spreekt niemand nog van rijstpap.

Eens proberen?

Voor 1 liter verveine-ijs hebt u nodig:

- 10 gram verse verveine (als u een goede groenteboer hebt, dan kan u vragen of ze dat voor u bestellen, indien het niet voorradig is. Ik ga altijd naar 'Isabelle' in Kortrijk)
- 375 gram volle melk
- 375 ml volle room
- 150 gram suiker
- een snuifje zout
- 6 eierdooiers

 

Giet de melk in een pannetje, samen met de verse verveine, 125 ml room, alle suiker en een snuif zout op een zacht vuurtje verwarmen.

Eens warm (maar niet kokend) haal je de pan van het vuur en laat je dit mengsel gewoon staan (een uurtje of zo) zodat alle smaken zich mooi kunnen vermengen.

 

Klop dan de eierdooiers in 'ruban' ('in een lint' of dik opkloppen tot ze lichtgeel zijn van kleur in plaats van oranje). Warm het melk-mengsel terug op en giet 1 pollepel van de warme melk bij de eierdooiers. Meng dit goed en giet dan de eierdooiers bij de rest van de melk (dit doe je om de eierdooiers als wat warmte mee te geven zodat de 'schok' met de warme melk niet te groot is en je de kans om een omelet tot een minimum herleidt).

Verwarm het geheel zachtjes tot het bindt. Nu heb je een 'custard', zoals dat men placht te noemen in Angelsaksische oorden.

Klop de rest van de room lobbig en spatel dit onder de custard. Laat het ijs-beslag nu een nacht afkoelen in de koelkast.

Draai de volgende dag tot roomijs.

 

Correctie: tot Absoluut Goddelijk Hemels Roomijs

 

Niets mis dus met het zo te eten maar als je het geeft als dessert bij een etentje, dan mogen er wat extra texturen aan toegevoegd worden hé.

Een muntmeringue bijvoorbeeld?

(Nee, ik heb geen foto's, en ja, ik voel me er schuldig over)

 

Mocht u zich desondanks in 1 van die wilde, onbezonnen buien bevinden waardoor u iets hebt van: 'Ja, ik maak die muntmeringue gewoon!! En ik doe het ZONDER foto!!!' dan is dit het recept:

 

Je blendert (of vijzelt) 200 gram suiker fijn met een handvol verse munt.

Dan klop je 100 gram eiwit (dat zijn ongeveer 3 eiwitten) op met 60 gram van je vers gemaakte muntsuiker. Die 60 gram voeg je beetje per beetje bij het eiwit dat je aan het opkloppen bent. Dus niet alles er in één keer bijkappen.

Vervolgens maak je een suikersiroop door de resterende 140 gram muntsuiker op te lossen in 17 gram limoensap. De suikersiroop laat je een beetje afkoelen en dan giet je die bij het (nog steeds opkloppende eiwit). Je mag stoppen met opkloppen wanner je eiwit van die mooie, glanzende pieken vertoont. Je weet wel, het soort pieken dat je doet denken aan bergtoppen, bedekt door het zachtste sneeuwdeken dat je je kan inbeelden. Van die sneeuw waar Disney een patent op heeft.

Vervolgens breng je het meringuebeslag over in een spuitzak en spuit je van die mooie, sierlijke krulletjes op een met bakpapier beklede bakplaat.

OF je doet zoals ik en je kwakt gewoon wat hopen van het mengsel op de met bakpapier beklede bakplaat omdat je niet overweg kan met spuitzak.

Bak de meringues gedurende 75 minuten op 160 graden met de oven op een kier en laat ze afkoelen.

 

Muntmeringue verkruimeld over verveine-roomijs= Lekker!!!

 

Ik smeet er nog wat gemarineerde en gebakken aardbeitjes bij en ik moet zeggen: dit dessert grenst wat mij betreft aan de perfectie qua smakencombinaties.

Maar laat u zich vooral door mij niets wijsmaken.

Ik ben slechts een Goddeloze hond.

Herfstdessert: appel en speculoos

Ik weet niet hoevelen onder jullie een blog hebben maar als je er één hebt, dan weet je dat je op de startpagina altijd een statistiekje te zien krijgt. Dit geeft weer hoeveel views je per dag hebt, of er nieuwe reacties zijn gekomen op je berichten, hoeveel berichten je zelf al gepost hebt enzoverder.

Na mijn laatste post over de klaaskoeken zag ik tot mijn grote vreugde (en nog grotere verbazing) dat ik op één dag maar liefst 137 views had. 137!!! Ik kén helemaal geen 137 mensen!! Wie zijn jullie in godsnaam??? Maar hey, superleuk hoor!! Ik ben dolenthousiast.

Hoewel onze relatie op dit moment eerder éénzijdig te noemen is (ik leg mn diepste zielsroerselen bloot en jullie doen ... jah, niets eigenlijk) weet ik wel één ding zeker namelijk dat jullie eerder stille types zijn.
Diezelfde grafiek toont namelijk aan dat mijn blog in zijn -bijna eenjarig -bestaan, 7551x bekeken werdwaaruit in totaal 55 reacties zijn uit voort gevloeid.
Verder kan ik u meegeven dat 42 van die 55 reacties berichtjes tussen mijn moeder en ik zijn.

Is het ok als ik er dus van uitga dat u een stille genieter bent?

Qua aanvaarding zitten we echter helemaal goed hoor. Ik ben zelf ook niet het type dat haar mening ongevraagd in je gezicht smijt. Amerikanen echter, zijn dat wél.

Laat ons eens de antropologische toer opgaan...

Hoewel ik zelf haast nooit een reactie geef, ben ik wel een trouwe lezer van tal van kookblogs. Eén daarvan is The Pioneer Woman. Nu lees ik die blog niet onmiddellijk voor de fantastische recepten (een Big Fat Bacon Slider behoort niet echt tot mijn dagelijkse repertoire) maar meer omdat het het foodblogequivalent is van 'Temptation Island': afwisselend, snel, veel visuele input en weinig auditieve zodat je vooral niet te veel moet nadenken.
Mevr. Pioneer Woman is Amerikaanse en krijgt gemiddeld zo'n 200 reacties per post. Ik ben ook redelijk zeker dat het gros ervan niét van haar mama zijn.

Wat zijn daar nu de redenen voor? Laat ons systematisch te werk gaan:

1. De meest voor de hand liggende verklaring is natuurlijk dat ze meer vieuwers heeft. Ergo: meer kans op reacties. Amerika is nu eenmaal een groot land.
2.  Dat Amerikanen luidruchtiger mensen zijn dan de Belgen mag ook al geen verrassing heten. Volgens mij zou onderzoek zelfs uitwijzen dat de fysische grootte van hun mond significant verschilt van die van de gemiddelde Belg.
3. The Pioneer Woman maakt gebruik van laag bij de grondse maketingtechnieken zoals:
deze.

Ze stelt dus een vraag aan haar fans en wanneer je een antwoord geeft, win je een prijs. Dat kan gaan van een Creuset tot een Kitchenaid in een flashy kleurtje. Zowel de vraag als het antwoord vereisen geen hogere studies. Om de trotse eigenaar van de Creuset te winnen, kreeg je bijvoorbeeld volgende hersenbreker voor de kiezen:

'What are you doing tomorrow morning?'

Waarop prompt 29 044 Desperate Housewives hun doldwaze capriolen aan de wereld meedeelden.

De winaars schitterden met spitsvondige antwoorden als:

#12259 Sara: “We’re going caroling with friends, and making s’mores over the fire pit in our backyard.”
#19871 ShaantiO: “I’m trying to plan a date with my hubby, then church & Christmas party on Sunday.”
#20622 Mel W: “Holiday Christmas party tonight, then shopping!”

Dolletjes!

Zullen we dat ook eens proberen? Je kan wel niets winnen. Tenzij ik je gelukkig kan maken met 5 theelichtjes...

Goed, hier gaan we:

'Wat ga je morgen doen'?

....

Eerlijk gezegd hoef ik het niet per sé te weten hoor. Ik ben blij dat we allen Noord-Europeanen zijn, er standaard van uitgaan dat mensen niét te vertrouwen zijn en sowieso het slechtste met je voorhebben en dat we ons gewoon allemaal met onze eigen zaken bemoeien.

Laat ons voor de toekomst afspreken dat jullie mijn blog blijven lezen omdat dat nu eenmaal mijn ego ongelofelijk streelt en dat je in ruil voor die geste gen reacties hoeft te geven.

Maar je mag wel hé

Je moet gewoon niet.

Dit gezegd zijnde kunnen we overgaan tot de orde van de dag: koken. Afgelopen weekend hadden we weer volk over de vloer en ik wil graag mijn dessertje met jullie delen.  Het betrof een loempia van appel met een bolletje home-made speculoosijs.

Daar ik bij voorkeur een beetje volgens de seizoenen kook; vormden deze herfstsmaken in mijn hoofd een smaakvolle combinatie. In werkelijkheid naar mijn bescheiden mening ook maar laat vooral weten wat U ervan vindt! (haha)

Voor het speculoosijs gaan we als volgt te werk. We nemen:

- 500 ml volle room
- 250 ml volle melk
- 130 gram suiker (helft bruine suiker, helft witte kristalsuiker)
- een scheutje vanille- extract
- een vanille peul
- een volle eetlepel speculooskruiden
- 4 à 5 speculooskoekjes
- 4 grote eierdooiers
- een snuifje zout

Verwarm de melk met de suiker, de helft van de room, de vanillepeul, het vanille-extract, de speculooskruiden en het zout. Zet, eens de suiker gesmolten is, de pan van het vuur en laat minstens een half uur trekken.

Klop de eierdooiers schuimig en warm het melk-roommengsel opnieuw op. Giet een pollepel bij de eierdooiers, mix en kap de eierdooiers daarna bij de rest van de room-melk. Roer met een houten lepel tot je een gebonden saus krijgt.

Giet de resterende 250 ml room in een kom en plaats een zeer boven die kom. Giet je gebonden 'crème anglaise' door die zeef en roer alles door elkaar. Verkruimel 3 koekjes door het mengsel.

Zet deze basis nu een nachtje in de koelkast.

De dag erna voeg je nog twee speculooskoeken in grote brokken aan je basis toe en vervolgens draai je tot ijs.

Nu is het moeilijke gedeelte gedaan en begin je met de easy-peasy loempia.

Voor pakweg vier loempia's heb je nodig:

- 4 filodeegvellen (te koop in diepvries bij Delhaize)
- 3 krokante, zoete appels, type Pink Lady
- een handvol rozijnen (die je eventueel een paar uur laat weken in een kopje rum)
- een plake peperkoek, verkruimeld.
- 1 el honing (of suiker)

Schil de appel, snij in blokjes en bak kort aan in de boter. Overgiet met de honing en voeg de rozijnen toe. Roer om. Nu heb je je vulling en die kan je wegzetten tot het moment is aangebroken om je loempia's te rollen.

Daarvoor neem je een blad filodeeg. Op het vel strooi je eerst wat peperkoekkruimels. Dit om te voorkomen dat je vel onmiddellijk doorweekt raakt van de appels en geen krokant maar en zompig rolletje krijgt. Vervolgens leg je op de onderkant van het vel een 'reepje' appelvulling. En rollen maar; De zijkanten vouw je halverwege naar binnen zodat je loempia toe is en er dus geen vulling uit kan lopen.

De rolletjes bak je vervolgens gedurende een minuut of vier in een voorverwarmde oven op 200°. Loop vooral niet te ver terwijl ze aan het bakken zijn want dit gaat snel! Eens je gebakjes er mooi goudbruin uit zien, haal je ze uit de oven en schik je ze kunstig (niet zoals ik dus) naast een bolletje speculoosijs.
Smullen maar.

Tarte Tatin

Afgelopen zondag kwamen mijn grootouders eten. Het lijkt me niet waarschijnlijk dat in iédere familie 'eten' een even grote rol speelt als in die van mij maar ik persoonlijk associeer mijn grootouders (langs beide kanten) voornamelijk met culinaire verwennerijen. Grootmoeders zijn blijkbaar in staat dat type voedsel te maken waar de gehele boerinnenbond deemoedig en verslagen hun hoofden voor moet buigen.

Ik denk bijvoorbeeld spontaan aan:

- warme rijstpap met saffraan

- gepeperde, verse bouillonsoep met balletjes (die om de één of andere reden veel lekkerder smaakten dan de balletjes thuis)

- romige paling in 't groen (nog steeds een geheim recept en ik vrees dat we het van tussen mijn grootmoeder haar dode, stijve handen zullen moeten trekken willen we de trotse eigenaar ervan worden)

- pikante bisque d'homard met whiskey

Maar ook avontuurlijker voedsel zoals:

- kalfszwerik-kroketten (om redenen die me zelf niet geheel duidelijk zijn denk ik hierbij nog altijd eerder aan soort gevogelte dan aan de ingewanden van een baby koe. Zal wel te maken hebben met zelfbehoud ofzo)

- 'duvvejongskes' (voor de Niet-West vlamingen: kleine duifjes. Jaja, laat het klein, schattig en niet volgroeid zijn en deze familie gaat er voluit voor)

- escargots (één van de weinige zaken die me tot op de dag van vandaag nog steeds niet 100% kunnen bekoren. Raar eigenlijk want als je dit:

ziet, loopt het water je toch spontaan in de mond??)

Besluit: mijn grootmoeder(s) weten hoe ze in hun potten moeten roeren.

Dit gegeven in combinatie met mijn uiterst neurotische persoonlijkheid maakten van de voorbereidingen tot het etentje zondag één lang stress- festijn. Dat het eten tot in de perfectie op tafel diende te komen was een evidentie maar ook de algehele beleving moest juist zitten. Retro drijfkaarsen in stemmig herfstkleuren werden voor de gelegenheid aangekocht, de platenspeler van de buurman werd ingeschakeld in de hoop dat warme geluid van toén te creëeren (jammergenoeg vond mijn technieker(!) echtgenoot het niet nodig het ding daadwerkelijk aan te sluiten), ramen werden gelapt (normaalgezien een één-jaarlijke gebeurtenis die maanden psychologische voorbereiding vraagt) en kachels werden opgestookt allen met één doel: een warme, gezellige sfeer scheppen.

De maaltijd zelf dan. Mijn grotouders zijn Bourgondiërs en dat mag je letterlijk nemen. Hun culinaire interessegegebied bestrekt voornamelijk de streek 'Bourgonië'. Anders geformuleerd: Phad Thai met gefrituurde krokodil zou waarschijnlijk niet op enthousiaste kreten onthaald worden. De traditionele Franse cuisine was mijn leidraad:

Amuses:

- oesters (Score!)

- een erwtenbavarois met tartaar van coquilles en chipje van gedroogde ham (al iets te avontuurlijk bleek later)

- een carpaccio van coquilles

- een lepelhapje van kort gegrild zalmhaasje op een bedje van geblancheerde zeekraal

- een pastinaak-aardpeersoepje afgewerkt met truffelolie

Hoofdgerecht:

-zuiderse lamsnavarin met boschampignons (recept te vinden op deze site)

- zelfgebakken focaccia met rozemarijn

- krielaardappeltjes uit de oven met rozemarijn

Dessert:

- huisgemaakt vanille roomijs (zie eerdere post)

- tarte tatin FROM SCRATCH!! (en dan bedoel ik dus ook het deeg hé!!)

Stél dat ik nu volgende vraag zou stellen:

Als u zou moeten geld zetten op welk van bovenstaande gerechten mogelijks op een sisser kan uitlopen, op welk één zou u dan gokken?

Met aan waarschijnlijkheid grenzende zekerheid zou ik durven stellen dat de meerderheid van u, beste lezers, nooit zouden stemmen op 'patatten uit de oven'.

Fout gegokt dus. Het hele menu was af behalve dan dat onderstaande het niet nodig vond om even in haar krielaardappeltjes te prikken alvorens ze aan haar grootouders voor te schotelen. U ziet, hoogmoed komt immer ten val.

Ja zeker, ze zién er wel goed uit maar ter informatie: deze foto werd genomen voor ze de oven in gingen en ze zagen er na het kookproces dus nog exact hetzelfde uit.

Toen ik 20 minuten (!) na het serveren besloot ook eens een patatje mee te prikken, wist ik onmiddellijk waarom mijn wederhelft het nodig vond al die tijd tegen mijn scheenbeen te schoppen. Het was zijn subtiele manier om me duidelijk te maken dat ik mijn grootouders dwong halfrauwe knollen op te fretten.

Goed. De ergste traumaverwerking is intussen achter de rug maar ik vermoed dat het nog wel een tijdje zal duren alvorens de opvliegers bij het zien van een krielaarappeltje achterwege blijven.

Terdege beseffend dat mijn reputatie van 'beloftevolle jonge hobbykok' volledig aan barrels ligt, zou ik u willen vragen toch nog even aandacht te hebben voor onderstaand dessertje. Een creatie die, wat de geschiedenis in zal gaan als 'Het Koolhydraatfiasco' toch enigzins heeft recht getrokken.

Ik maakte namelijk voor het eerst een taart bestaande uit eigengemaakte bodem. Tot nog toe waagde ik me er nooit aan omdat het me zo'n gedoe leek. Deeg maken en kneden en uitrollen en al. Maar de 'en al' blijkt niet te bestaan. Drie simpele handelingen en je hebt een korstdeeg waar geen Herta-rolletje ooit aan kan tippen.

Ik zoú kunnen zeggen dat het even simpel is als een patat koken maar ik zou beter gewoon mijn klep houden.

Het deeg:

- 170 gram bloem

- 85 gram rietsuiker

- 85 gram koude gezouten boter

- 2 tl melk

De karamel:

- 70 gram witte suiker

- 35 gram koude gezouten boter in blokjes

Het fruit:

Het fruit:

- 1 kg stevige appels van het type dat geen moes wordt als je ze te lang kookt

Voor het deeg meng je de rietsuiker en de boter met een vork. Daarna voeg je de bloem toe en je blijft mengen (gooi de vork maar weg en gebruik je handen). Eens je deeg mooi kruimelt, voeg je 1 à 2 tl melk toe tot je een homogeen deeg krijgt. Dat rol je tot een balletje, draai je in plastiekfolie en leg je te rusten in de koelkast. Het 'rusten' dient op zijn minst dertig minuten te duren maar ik maakte mijn deeg de dag op voorhand en dat werkte ook perfect.

Je kan het zelfs invriezen en dan zo maar, opeens, uit het niets, vriend en vijand verwennen met een zelfgebakken taart.

Next: neem een cakevorm (ik gebruikte Vriend Springvorm) van 25 cm diameter en beboter die.

Ga dan verder met de karamel: laat de suiker in 1 tl water oplossen in een kleine kookpot met dikke bodem op een medium hoog vuur. Wanneer de suiker begint te bruinen, zet je de pan van het vuur en roer je er de boter door. Als alles volgens plan verloopt, verkrijg je een dikke pasta.

Verdeel deze pasta nu over de cakevorm en panikeer niet wanneer je merkt dat je klodders aan het uit-kwakken bent. Dat is normaal en niet erg. Eens bedekt met de appels en het deeg zal alles zich als vanzelf verdelen over de vorm.

Verwarm de oven voor op 180°, schil de appels en snij ze in partjes van 4 of 8 (afhankelijk van de grootte). Schik de appels met de bolle kant naar beneden op de karamellaag.

Rol nu je deeg uit. Enkele tips om dit tot een goed einde te brengen zijn:

- haal het deeg een kwartiertje voor gebruik uit de koelkast zodat het niet te koud is

- gebruik voldoende bloem bij het uitrollen over het werkvlak

Drapeer nu je lap deeg over je appels en 'stop' het een beetje in. Dat wil zeggen: vouw je deeg een beetje onder je appels zodat je, eens gebakken, een koekrand hebt.

Doorprik nu het de bovenkant een paar keer met een vork en plaats gedurende 45-60 minuten in de oven.

Samen met een bolletje huisgedraaid vanille-ijs: top.



Herfstimpressies

Ik zou zo ongeveer 24 uur aan één stuk alle kwaliteiten van mijn echtgenoot kunnen opnoemen. Ik hoop wel dat hij het me nooit vraagt maar goed, te onthouden: mijn echtgenoot is een toppertje.
Eén van zijn grotere meerwaarden is bijvoorbeeld dat hij Cypriotische roots heeft. Niet alleen zorgt dit ervoor dat hij gezegend is met dat typerende, sexy, zuiderse uiterlijk (veel haar en een bierbuik op 50) maar vooral dat, wanneer iemand uit de familie trouwt, we het eerste vliegtuig opspringen richting Aphrodite's Eiland.

Zo ook afgelopen week. Lieve dames en heren, ik presenteer u: Een Cypriotische Herfst:

Misschien even een klein sfeerbeeldje om op te warmen? En dat mag u gerust letterlijk nemen want op het moment van foto-opname was het dertig graden (*kwaadaardige lach vol leedvermaak*)

Daarnaast zou ik u graag inwijden in één van Cyprus' best bewaarde geheimen. Mijn tweede lievelingsplaats op deze aardbol (nip verloren van Koning Bed). Mocht ik de Pioneer Woman van België zijn en gemiddeld 20 000 comments per post krijgen, zou ik hierover zwijgen maar ik ben bereid een berekend risico te nemen en u deelgenoot te maken van: Agios Georgios.

Agios Geogios (uit te spreken als: Ajos Jorgos) is een klein haventje, op een kilometer of twintig van Paphos, een populaire badplaats in het zuiden van Cyprus.

Wat is er te beleven? Geen hol.

U vindt er: een kerk, een vissersbootje of 10 en een man die vastgeroest is aan zijn  keramiekkraampje.

                          

U vindt er echter ook: Een Betoverend Mooi Terras. Dat terras hangt vast aan een iets minder betoverend mooi eetetablissement maar dat is allemaal van ondergeschikt belang. Wat je moet weten: dit terras bevindt zich op een rotsplateau en biedt je op die manier gratis en voor niets een panoramisch zicht op de saffierblauwe Mediterraanse zee.

Wanneer u zich in de gezellige plastieken stoeltjes nestelt en u uw armen te ruste legt op de lichtjes plakkerige plastieken tafelnapjes, dan daalt een rust over u waar u op zijn minst 20 uur voor moet mediteren, wil je een soortgelijke sensatie ervaren.

Palmbomen ritselen zachtjes in een Zomers Zeebriesje (sorry; Herfstig Zeebriesje), het goud bespikkelde zeewater klotst melodieus tegen de rotsen en de zon verwarmt, naast je bleke neus, ook je ziel.

Tot zover de Neckermann crap. Let's talk business: the food!

                       

PS tussendoor: de gespierde, donkere halfgod die dromerig (maar toch Mannelijk en Stoer) het landschap in zich opneemt, is mijn betere helft.

Op tafel zeven onderaan aanschouwt u ondermeer een lekkere, frisse Keo. Dit is het plaatselijk bier en altijd een goed idee wanneer het buiten 30° is. Het alcoholpercentage ligt iets lager dan onze doordeweekse pils maar dat draagt alleen maar bij aan het 'klokt-lekker-weg-gehalte'.

Verder ziet u een broodmandje met daarin, ja, brood dus, we kunnen niet over álles lyrisch gaan doen. Maar het onderscheidt zich wel van ons 'wit bakje' doordat de korst een subtiel aroma van anijszaadjes mee krijgt.

De roze kwak in het bordje is tarama. Een soort tapenade, gemaakt van visseneieren en voor u nu helemaal kokhalzend naar het kleinste kamertje holt: het is heerlijk.

Samen met 'tzaziki' (komkommer-yoghurtsalade) en 'tahini' (sesamsaus) vervolmaakt het De Griekse Gouden DipDriehoek'.

Als lichte snack kies ik op mijn Liefste Terras steevast voor verse, gegrilde octopus. De frieten maken nu eenmaal deel uit van het obligatoire Mediterraanse snackbordje maar mogen ze wat mij betreft achterwege laten. Een drupje citroen en ik ken alvast één octopus die geen sportuitslagen meer zal voorspellen.

De warmte van de zon, het zilte van de zee (en ook een beetje van je eigen zweet) de geur van gegrilde vis, de stilte van de verborgen haven en de frisse smaak van een Keo:  Move Over, Mickey Mouse, wat mij betreft is Agios Georgios de happiest place on earth.

Goed, nu ik er met mijn relaas voor gezorgd heb dat jullie mij allemaal collectief haten, wil ik alsnog graag een receptje met jullie delen.

Misschien past het meer bij mijn Indian Summer ervaring van afgelopen week dan bij het gure herfstweer in onze contreien maar dit vanille ijs wil ik jullie toch niet onthouden.

Het 'beslag' ervan maakte ik een avondje van tevoren en toen ik er 's morgens een vingerdopje van proefde, wist ik meteen: It's gonna be huge.

En dat was het ook. Na het afdraaien in de machine verscheen voor mij: een vanille ijs zo romig, zo vol van smaak, zo smeuïg van textuur en zo perfect dat het nooit mijn eigen recept kon zijn.

Ik haalde het van deze site. En zij haalde haar inspiratie weer bij Mr. D. Lebowitz. Kan niet slecht zijn, denk ik dan.

Wat hebben we nodig voor een lepeltje zomer op een donkere herfstdag?

- 250 ml volle melk
- 500 ml volle room
- 130 gram witte suiker
- 1 vanillestok
- 5 eierdooiers
- 2 eetlepels (zelfgemaakt) vanille extract
- een snuifje fleur de sel

Ik heb gezegd dat het lekker zou zijn hé, ik heb niets gezegd over eventuele hartaandoeningen na het verorberen ervan.

Hoe doen we het?

Melk+ suiker+ 250 ml room + zout + zaadjes van vanillestok+ vanillestok zachtjes opwarmen op een vuurtje. Eens opgewarmd, zet de pot van het vuur en laat het mengsel rustig trekken. Minstens een halfuurtje maar meer mag ook.

Intussen doe je iets anders hé. Een beetje tv kijken. Een dansje placeren. Kijken of je met je tenen nog altijd aan je neus kan zoals 20 jaar geleden en pijnlijk constateren dat dat niét het geval is.

Moving on: Klop daarna de eierdooiers met de mixer schuimig. Verwarm het melkmengsel opnieuw en giet een pollepel warme melk op de eierdooiers. Mix goed en tracht het omelet-effect te vermijden. Giet het eiermengsel nu in de opwarmende pot met de rest van de melk en roer rustig maar trefzeker! met een houten lepel tot het mengsel ingedikt is.

Al wie wel eens naar Komen Eten heeft gekeken kent intussen wel het trukje: haal uw houten lepel uit de pot en trek met uw vinger een streep in de crème anglaise die aan de lepel plakt. Als je de streep blijft zien (en de crème anglaise dus niet meer naar elkaar toeloopt) dan zit je goed.

Wanneer tot nu toe alles is verlopen zoals beschreven, mag u zich bijna gaan verheugen op een ware smaaksensatie. U hoeft enkel nog de resterende 250 ml room in een kom te gieten en door een zeef de crème anglaise bij die room te gieten. Roer alles vervolgens mooi door elkaar en proef vooral eventjes.

Nu is het zaak om uw basis zo snel mogelijk af te koelen. Mensen doen dit door de kom met de crème in een grotere kom gevuld met ijswater te plaatsen. Maar ik vind dat persoonlijk een heel gedoe.
Dus heb ik mijn kom kortstondig in de diepvries geplaatst tot het afgekoeld was.
Eens afgekoeld (maar dus niet bevroren hé!!!) haal je de kom uit de diepvries en verhuis je hem naar de gewone koelkast waar je je mengsel een nachtje te slapen legt.

's Morgens (of 's avonds of 's middags: alles kan maar ik zou 'zes maanden later' vermijden) haal je de kom uit de koelkast en proef je vooral nog eens.
Ik persoonlijk hoorde hoorngeschal en engelengezang maar ik weet niet of u ook een psychotische kwetsbaarheid met zich mee draagt.

De machine doet de rest. Wanneer het ijs is afgedraaid, zou u over een heerlijk, romig, smakelijk vanille-ijs moeten beschikken dat zich uitstekend leent als partner van een moelleux of een stukje tarte tatin maar die u evengoed met klauwenvol tegelijk uit de pot kan scheppen richting mond.

Nectarines en geit(enyoghurtijs)



And the quest for the perfect desert continues. Eerder kon u al mijn beslommeringen omtrent het zoeken naar een lekker, licht dessert volgen. Afgelopen weekend speelde zich een dergelijk tafereel opnieuw af. Zou ik mijn lieve gasten (wederom) een moelleux voorzetten of zou ik flirten met het gevaar en hen een combinatie van ongewone smaken presenteren? Ik ging de mosterd (of in dit geval: de maple syrup) halen op deze site en combineerde twee recepten die in mijn hoofd een zoete-frisse-lichte-smaakvolle combinatie zouden vormen.

En dat deden ze.

Wel een waarschuwing: tegenstanders van de smaak van geitenkaas scrollen best even door.

Ik ging aldus aan de slag met rijpe, gele nectarines en maakte er een soort gratin van waarbij het zoete fruit vermengd werd met de volle smaken van room, vanille en geroosterde hazelnoot.

Voor de gratin:

- 10 rijpe, gele nactarines
- 2 eierdooiers
- 80 gram volle room
- 80 gram geroosterde hazelnoten
- 80 gram esdoornsiroop (evt. te vervangen door honing)
- een geut vanille extract

Was de nectarines en snij ze zorgvuldig (dat wil zeggen: zonder ze tot prut te knijpen) in partjes. Meng in een andere kom de eierdooiers met de room, de maple syrup (hier vlot vertaald als 'esdoornsiroop') en de vanille.
Rooster de hazelnoten, laat ze afkoelen en klop ze in brokjes (bijvoorbeeld door ze in een plastiekzakje te steken en ze vervolgens met de deegroller te bewerken. Opgelet: je wil geen hazelnootgruis! Wel nog krokante beetjes).
Schik de nectarines in een schaal en overgiet met het eierroommengsel. Bestrooi met de hazelnoot en bak gedurende 25 minuten in een voorverwarmde over op 200°.
Laat lichtjes afkoelen alvorens te serveren.




Hier de gratin 'niet-gegratineerd en zonder hazelnoot'. Deze kwam er pas vlak voor het bakken aan te pas maar is, geloof me, onmisbaar om alle smaken tot zijn recht te laten komen.



Om het geheel in balans te brengen, serveerde ik de gratin met een bolletje 'frozen yoghurt' van geitenyoghurt.

- 500 gram geitenyoghurt (of schapenyoghurt, die heeft een iets mildere smaak)

- 1 el vanille-extract

- 1 eiwit, lichtjes opgeklopt

- 80 gram maple syrup

- een goeie snuif fleur de sel

Meng alle ingrediënten onder elkaar en laat afkoelen in de koelkast (minumum een uur, bij voorkeur enkele uren). Draai van het mengsel vervolgens ijs in de ijsmachine.



ik weet het, het ziet eruit als iets wat de kat weer heeft uitgespuwd maar probeer maar eens een gratin van nectarines mooi te presenteren. (ja, ik weet het nu ook: in een aparte ramequin maar vergeef me aub, ik ben pas 27 en in blijde verwachting dat ook culinaire wijsheid zich pas met de jaren aandient)





Yoghurt-aardbeienbavarois

Ik vind een dessert bedenken voor een etentje in de zomer vaak de zwaarste klus. Niemand heeft echt zin in tarte tatin wanneer je zo ongeveer versmelt met het wegdek en na een aantal hapjes en een voorgerecht snak ik over het algemeen naar iets licht en luchtig. Ik had nooit eerder een yoghurtbavrois geprobeerd maar dat leek me nu wel net hetgeen mensen vlot zouden binnen lepelen na een stoofpotje met konijn en artisjok (later daarover meer).

Het recept bleek bovendien ook nog eens iets wat een kleuter zou aankunnen dus dat was dan weer een pluspunt op een luie zondag.

- volle, natuuryoghurt
- aarbeien
- 8 gram gelatine (komt ongeveer neer op drie blaadjes)
- een schepje suiker voor de liefhebbers
- sap van een halve limoen
- twee handen blauwe bessen (ik nam ze diepgevroren)

Maak de aardbeien schoon en verwarm ze met het limoensap en de suiker in een pannetje. Pureer ze.
Laat de gelatine weken in koud water, knijp uit en roer onder de aardbeien. Klop dit onder de yoghurt en giet in glaasjes.
Laat de blauwe bessen ontdooien en pureer ze. Zeef ze zodat je een glasse coulis krijgt. Zet apart tot de bavarois half is opgesteven. Giet er dan een 'spiegel' coulis over en laat verder opstijven.
Et voila, licht en luchtig in een handomdraai.

Ps: ik heb geprobeerd hier een foto van te nemen maar die bleken niet blog-waardig genoeg. Je zal me voor deze op mijn woord moeten geloven: het ziet er netjes uit. (bovenstaande foto komt van internet)

Foodblogevent, inzending 2: Champagnesabayon

Het is geen gemakkelijke keuze maar stel, hypothetisch, dat iemand een geweer tegen mijn hoofd zou houden en me op die manier zou dwingen om één lievelingsdessert uit te kiezen (ik zei 'hypothetisch' hé, niet 'realistisch') dan zou ik waarschijnlijk gaan voor sabayon. Er is iets aan de magische combinatie van suiker, drank en eieren waar ik helemaal verknocht aan ben (ik gok: 'drank').

Combineer het Magische Mengsel eens met aardbeien. Je zal zien wat ik bedoel.

Voor vier personen:

- 5 eierdooiers
- 3 eierdopjes champagne (of andere bubbels)
- 4 dopjes suiker (of: 3 dopjes gewone suiker en 1 dopje vanillesuiker)
- aardbeien

Klop de dooiers met de champagne en de suiker koud. Plaats het pannetje vervolgens op een heel zacht vuurtje en zet het betere arm-en polswerk in om een luchtige sabayon te creëeren.
Schik in een glas wat stukjes aarbei en giet er de warme sabayon over. Dien onmiddellijk op.

Vergeet rijstpap, I'll take sabayon met gouden lepeltjes anytime...

Appeltaartjes met speculoosijs

Telkens wanneer ik gasten heb, maak ik er een erezaak van om een nieuw dessert uit te proberen. Dagenlang op voorhand bedenk ik verschillende combinaties en dan hoop ik maar dat op de dag zelf de realiteit mijn bedenksels eer zal aandoen. Afgelopen zaterdag kregen mijn vrienden volgende creatie voorgeschoteld: speculoosijs met een appeltaartje van filodeeg.

Het speculoosijs was heel lekker (al zeg ik het zelf) maar de eerlijkheid gebiedt me er tevens aan toe te voegen dat een workshop 'creatief met filodeeg' misschien niet zo'n slecht idee zou zijn. Het oorspronkelijke plan was om een soort van appelstrudel te maken in sigaar-vorm (dus appels, rozijnen en amandelen opgerold in filodeeg). Wegens tijdsnood bleek dit geen haalbare kaart en dus haalde ik mijn muffinvormpjes-plaat boven en maakte 'appelstrudelkuipjes'.

Nu had ik reeds het nodige opzoekwerk verricht en bleek de belangrijkse tip met betrekking tot filodeeg te zijn: 'Werk snel!'. Het deeg schijnt immers de neiging te hebben snel uit te drogen. Nu, ik denk dat het duracelkonijntje afgelopen zaterdag wel iets van mij kon leren. A la vie d' artiste, heb ik in het wilde weg stukken van dat deeg afgescheurd en het in een razend tempo in de vormpjes geplakt met behulp van een met de vingers geklutste eierdooier. Ik had er geen idee van of je taartjes van filodeeg op voorhand kon maken maar ik heb het risico maar genomen, de vulling erin gekwakt, beetje zilverpapier erover en op het moment zelf (rond 01h00 's nachts en ettelijke glazen wijn later) de taartjes afgebakken. Iedereen vond ze erg lekker maar opnieuw: 01h00 's nachts en ettelijke glazen wijn later...
Misschien oordeel je beter zelf.

Voor het ijs:
- 1/2 liter volle room
- 1/2 liter volle melk
- 5 eierdooiers
- 1 vanillestokje
- 160 gram suiker
- beetje speculooskruiden
- 6 speculooskoekjes verkruimeld

Breng de melk aan de kook met het opgesneden vanillestokje. Laat vervolgens minstens een halfuur trekken (het vuur staat dan, voor de goede verstandhouding, dus uit hé). Klop de eierdooiers met de suiker schuimig. Wanneer de melk wat is afgekoeld, voeg je die bij de eierdooiers en klop op. Giet dit alles vervolgens opnieuw in je kookpot en laat opnieuw opwarmen op een zacht vuurtje tot je saus gebonden is.
Klop de room op (niet helemaal stijf, maar wel 'lobbig'). Meng de room met de eierdooiers en voeg de speculooskruiden toe. Zet dit mengsel nu enkele uren in de koelkast alvorens er ijs van te draaien.
Wanneer je er klaar voor bent, giet je je mengsel in de ijsmachine, voeg je er de verbrokkelde speculoos aan toe en laat je de machine zijn werk doen. Ik vind het lekker wanneer je nog 'echte brokken' speculoos in je ijs terug vindt dus ik verkruimel mijn koekjes niet tot poeder. Maar ieder zijn goesting natuurlijk.

Het taartje dan:

- filodeeg (een vel of drie, vier voor 12 minitaartjes)
- 3 appels (jonagold of pink lady)
- 3 eetlepels bruine suiker
- 3 eetlepels amandelschilfers
- snuifje kaneel
- in rum of calvados gewelde rozijnen (als je dat graag eet. Ik niet, dus heb ik ze weggelaten uit het recept)

Meng je appels met je rozijnen, de amandelschilfers, suiker en kaneel. Vet je muffinvormpjes in met wat boter en bekleed ieder vormpje met filodeeg (je mag dat een beetje 'verfrommelen). Herhaal dit proces zo'n drie keer (dus drie lagen filodeeg in elk vormpje) maar smeer ieder vel in met een beetje eierdooier alvorens je een nieuwe laag aanbrengt.
Vul je vormpjes met het appelmengsel. Bak de taartjes gedurende een 20-tal minuten in een voorverwarmde oven op 180°. De taartjes zijn klaar wanneer je deeg er goudbruin en krokant uit ziet.

Ik heb mijn dessert als volgt geserveerd: een bolletje ijs, versierd met wat verkruimelde speculooskoekjes en daarnaast het warme appeltaartje met geroosterde amandelschilfers over gestrooid. Het geheel heb ik bestoven met poedersuiker.

Rode vruchtensoep met mascarpone ijs

 voor het ijs:

- 250 g mascarpone

- 65 g poedersuiker

- 140 ml volle melk

 - 1 vanillestok

-  2 eieren

Bereid het mascarpone-ijs. Verwarm de melk tot het kookpunt en laat het gespleten vanillestokje een halfuurtje in de melk trekken. Laat afkoelen. Splits de eieren. Klop het eigeel met de suiker tot een dik, romig mengsel. Klop het eiwit tot sneeuw. Meng de mascarponeroom met de vanillemelk. Spatel het stijfgeklopte eiwit door dit mengsel en draai het beslag tot ijs in de ijsmachine.

Voor de vruchtensoep:

- 500 gram rijpe aardbeien

- 125 gram bosbessen

- 125 gram frambozen

- Muntblaadjes

- 1 vanillestokje

- sap van 2 appelsienen

- 100 gram griessuiker

- 2 soeplepels olijfolie

Snij 180 gram aardbeien in stukjes en mix met het sinaasappelsap en de suiker. Giet de saus in een kom, schraap de zaadjes van de vanillestok eruit en meng dit onder de saus. Snij het resterende fruit in stukjes (indien nodig) en voeg hieraan een klein scheutje olijfolie en wat vers gesnipperde munt toe.

Dien de soep op in diepe borden en schik een bolletje ijs in het midden. Versier met een munt-of basilicumblaadje